Posts Tagged ‘perkthim’

Lajmëtari i Jazzit

09/12/2013

(Ese e Haruki Murakamit mbi marrëdhënien mes muzikës dhe letërsisë. Publikuar tek New York Times, më 8 Korrik 2007)

shqipëroi Alfred Bushi

Nuk e kam pasur kurrë qëllim që të bëhesha shkrimtar – të paktën jo deri sa u bëra 29 vjeç. Kjo është e vërteta.

Lexoja shumë që kur isha i vogël, dhe përfshihesha aq shumë  në botën e romaneve dhe novelave që lexoja saqë do tregohesha gënjeshtar po të thoja se nuk jam ndjerë sikur isha unë që po i shkruaja. Por kurrë nuk kam menduar se kisha talent për të shkruajtur. Në adoleshencë  pelqeja shkrimtare si Dostojevski, Kafka dhe Balzaku dhe nuk e  imagjinoja dot se mund të shkruaja diçka, e cila të krahasohej me çfarë ata kishin shkruar. Për rrjedhojë, në moshë të re, hoqa dorë nga çdo mundësi për të shkruar. Dëshiroja të vazhdoja të lexoja libra për hobby, e kështu vendosa të kërkoj ndonjë mënyre tjetër për të jetuar. (more…)

Advertisements

Tridhjetë e dy vjeç, udhëtar i së dielës.

01/04/2013

Tregim i vitit 1983, nga Haruki Murakami. Perkthim i lire nga Alfred Bushi.

Jam tridhjetë e dy vjeç dhe ajo është  tetëmbëdhjetë …

Tek e mendoj ndjej neveri.

Jam akoma tridhjetë e dy vjeç dhe ajo tashmë është  tetëmbedhjetë … ja, kjo tingëllon bukur.

Jemi vetëm shokë, asgjë më shumë, asgjë më pak.

Unë kam një grua, ajo ka gjashtë djem. Me ta del gjatë  javës dhe me mua del një të Diel në muaj. Të dielave të tjera shikon televizor në shtëpi. (more…)

Song

02/10/2010

poezi nga E.A.Poe

 

Një grup shokësh dhe shoqesh, ndjekës të pasionuar të këtij blogu, në mënyrë të pavarur nga njëri-tjetri, kanë përkthyer këtë poezi të Edgar Allan Poe-së.
Nga të gjitha versionet e arritura, po ju dërgojmë ato tre që na pëlqyen më tepër; njëra në versionin e shqipes letrare, njëra në versionin verior dhe një e tretë e përshtatur për t’u kënduar si këngë labe. (more…)

Zogu blu .

08/08/2010

Zogu blu

Kam një zog blu në zemër

Që do të jetë i  lirë

Por un jam i fortë

(more…)

E djela e kufomave

11/03/2010

Le Nuvole

E djela e Kufomave.

“La domenica delle salme”, marrë prej albumit “Le Nuvole” (1990) i Fabrizio De André, është një gjest poetik i mirëfilltë. Vargjet e De André-s përcjellin një imazh. Fjalët  janë shpërbërja në hapësirën e vetëdijes së një çasti, shkrepja imagjinare e një blici mbi kohën tonë.

U mundua të arratisej
Aty rreth orës gjashtë të mengjesit
Prej filxhanit me kafe elbi
Ku plluskonte Milano (T)
Aspak e vështirë të ndiqje gjurmët e tij

(more…)

Pashë Ninën tek fluturonte

22/02/2010

përkthim nga Edvin Kukunja

Përtyp dhe bështy
Nga njëra anë mjaltin
Përtyp dhe bështy
Nga tjetra dyllin

(more…)

Poe, Morella dhe Unë (Përjetime gjatë një përkthimi)

21/11/2009

nga Kamomila

Ndërkohë që bëja përzgjedhjen e tregimeve, për një vëllim me tregime të zgjedhura që deshiroja ti përktheja dhe botoja, duke kërkuar nëpër faqet e internetit për tregime nga autorë me emër, sytë më zinin çdo herë emrin e Edgar Allen Poe, me një listë tepër të gjatë tregimesh, ndoshta më të gjatën nga të gjithë shkrimtarët e tjerë. Gjithmonë e anashkaloja ose e shtyja për më vonë, përzgjedhjen e një prej tregimeve të tij. Tregimet dhe gjithcka tjetër që përktheja, i përjetoja dhe krijonin emocione pozitive apo negative brënda meje. Nga Poe kisha lexuar Korbin të përkthyer në mënyre gjeniale nga Noli si dhe një cikel poezish nga i njëjti përkthyes dhe më kishte tronditur në mënyre të pashlyeshme. Kisha mësuar dhe recitoja përmëndesh pjesë nga Korbi, të cilat nuk më shqiteshin nga mëndja, ashtu si një melodi që na ngjitet në tru, për një kohë të gjatë. A do e mbaja dot vallë ngarkesën emocionale që do më jepnin tregimet e Poe? Të errëtën, mistiken, të panjohurën, ku erërat frynin që nga të tjera botë dhe shpirtra endeshin në përjetësi. Ky ishte problemi im gjatë kohës së përzgjedhjes. Por pasi bëra përzgjedhjen nga autorë të ndryshëm, në një moment të caktuar, në mënyre të pashmangëshme i erdhi rradha Edgar Allen Poe. Si çdo përkthyes që ka metodën e tij, sipas metodës time, unë nuk i lexoja më parë tregimet. I përzgjidhja duke i besuar intuitës time dhe i përktheja direkt. Kjo më jepte mundësi që të futesha në botën e brëndeshme të asaj që autori kishte dashur të shprehte, të rridhja edhe unë nëpër mendimet e tij dhe kurioziteti më bënte që ta përktheja shpejt duke punuar pa pushuar. Pa shumë hezitim, zgjodha mes titujve të Poe atë që intuita ime më këshilloi “Morrella”. Hap pas hapi duke rrjedhur në rreshtat e autorit, kuptova sa njërezor dhe i vërtetë ishte thelbi i absurdit të Poe, veshur me misticizmin e tij: dashuria me kompleksitetin e saj si ndjenjë… me vitalitetin e saj për të jetuar dhe mos vdekur, dashuria e mbetur në ajer edhe kur njeriu i dashur nuk është më, dashuria e konceptuar si ndjenjë përmbi materialen njërëzore.

(more…)