Rreth një treni që fishkëllen natën, ose efikasiteti i tregimit

by
(Tregim shumë i shkurtër nga Murakami Haruki shkruar në vitin 1995. Pjesë e marrë nga “Majmuni-merimangë i natës” . Përkthim i lirë nga italishtja.)

Vajza ka një pyetje për t’i drejtuar djalit : “Sa shumë më do?”
Ai mendohet për një çast, më pas, qetësisht, përgjigjet, “ Si një tren që fishkëllen natën “.
Ajo pret në heshtje që djali të vazhdojë më tej. Duhet padyshim të ketë një histori pas një pohimi të tillë.
“Nganjëherë, në mes të natës, zgjohem”, fillon, “Nuk e di se sa është ora saktësisht. Ndoshta dy ose tre. Realisht nuk është e rëndësishme. E rëndësishme është se gjendem në mes të natës dhe jam krejtësisht vetëm, nuk ka asnjeri vërdallë. Dua që ti të përpiqesh të imagjinosh mirë situatën. Gjithçka përreth është tërësisht në errësirë. Nuk shikohet dhe nuk dëgjohet asgjë. Nuk arrihet të dëgjohet as tik-tak-u i akrepave të orës. Për aq sa di, ora mundet dhe të ketë ndalur. Papritur kuptoj që jam i izoluar, në një largësi të pabesueshme nga çdokush që njoh, nga çdo vend i njohur. Kuptoj se askush mbi këtë planet nuk do më dojë më, askush nuk do më flasë më, pasi jam shndërruar në tipin e njeriut të cilin askush nuk dëshiron ta mbajë mend. Mund të zhdukem dhe askush nuk do e vinte re. Ndjehem sikur dikush t’më kishte shtyrë me forcë brenda një arke me faqe të trasha prej hekuri dhe t’më kishte hedhur në thellësitë e detit. Presioni është aq i fortë sa më dhemb zemra, ndjehem sikur të isha duke shpërthyer, për t’u ndarë në dysh – e ke parasysh këtë ndjesi ? “
Vajza tund kokën në shenjë pohimi. Mendon se e kupton atë që ai thotë.
Djali vazhdon. “ Mendoj se është një nga eksperiencat më të dhimbshme që një njeri mund të eksperimentoje në jetë. Ndjehem kaq i trishtuar dhe dhemb aq shumë saqë deshiroj vetëm të vdes, flas seriozisht. Ose jo, nuk është kështu, nuk është se dëshiroj të vdes: mund të them se gjendja nuk ndryshon, ajri brenda në arkë pakësohet aq shumë sa do të vdes me të vërtetë. Nuk është vetëm një metaforë. Është realiteti. Kjo do të thotë të zgjohesh vetvetiu në mes të natës. Po më ndjek ? “
Vajza tund përsëri kokën në shenjë pohimi pa thënë asgjë.
Djali pret një çast.
“ Dhe papritur, nga larg, dëgjoj një tren që fishkëllen. Zhurma është tmerrësisht larg. Nuk di as shinat ku mund të jenë. E ke parasysh? Është kaq e dobët sa mezi dëgjohet. Di vetëm që bëhet fjalë për një tren që fishkëllen. Nuk kam asnjë dyshim. Kështu në errësirë, pa lëvizur, dëgjoj atë që arrij të dëgjoj. E dëgjoj përsëri. Dhe zemra nuk më dhemb më. Akrepat e orës fillojnë të lëvizin. Arka prej hekuri nis të ngjitet lart, ëmbëlsisht dhe ngadalë, drejtë sipërfaqes së detit. Dhe gjithe kjo falë fishkëllimës së trenit. Një fishkëllimë kaq e dobët sa mezi dëgjohet. Dhe ideja është se, unë të dua aq shumë, sa ç’dua fishkëllimën e atij treni.”
Kështu historia e shkurtër e djalit mbaron. Dhe vajza fillon të tregojë historinë e saj.
Përktheu Alfred Bushi

Tags:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: