Rrëfimi i gomarit

by

 

 

donkey1

 

Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

Po më sheh? Të duket e çuditëshme që edhe unë meditoj?

Unë e di përse habitesh! Për ty është e pamendueshme që një qenje me një pamje kaq qesharake, sa e imja të arrijë të mendojë e aq më shumë të meditojë.

Ndoshta ke të drejtë  të habitesh. Ndoshta jo! Kurse unë nuk habitem me habinë tënde. Nuk habitem pasi m’u rregj lëkura me ju, me ty njeri. Nuk habitem pasi e kam kuptuar thelbin tënd. Ty të pëlqen më shumë  kali, se sa unë, një gomar i rëndomtë. Je sipërfaqsor dhe aspak thelbësor. Je mësuar t’i shohësh gjërat vetëm nga jashtë, asnjëherë nuk je munduar të kuptosh qenjen e mirëfilltë të shpirtit. U habite sërish? Po domosdo që kam shpirt! Nuk ju a kam thënë kurrë sepse nuk jam sipërfaqsor si një kalë. Do mendosh se e urrej kalin, por nuk është ashtu. Unë e adhuroj kalin, sepse ai është gjithë ajo që unë nuk mund të jem. Nuk jam krenar, jo sepse nuk kam krenari, por më duket idiote të jesh krenar, kur në mos një ditë apo tjetrën, në një rrethanë apo një tjetër, të gjithë do të vdesim. Unë a marr jetën me ngadalë, jam koshient dhe e pranoj fatin tim; ndonjëherë i kundërvihem, por thyhem sërish.

Pse shtrembëron fytyrën, nuk më beson apo nuk më kupton?

Epo duhet të më besosh dhe duhet të më dëgjosh.

Shpesh herë jeni tallur me mua dhe mbi të gjitha me vesin tim për të ngrënë ferra. Miku im, megjithëqë anjëherë nuk më ke trajtuar si mik, unë i ha ato nga që nuk dua ta ç’mësoj veten time nga disa instikte natyrore.

Natyra është shumë e çuditëshme dhe e vrazhdë. Në të, qenjet që dinë të përshtaten mbijetojnë. Një kalë, do të ngordhte në momentin e parë të thatësirës kurse unë jo, do të mbjetoja. I ha ato të uruara ferra sepse nuk di të shtirem, të bëj lajka.

I shoh kuajt dhe i kam zili, i kam zili për pafytyrësinë e tyre. Qëndrojnë drejtë, kokën lart dhe bishtin ngrehur, a thua sikur janë superiorë.

Jo miku im nuk janë të tillë        .

Ata kanë vetëm një vyrtut, dinë të shesin shtrenjtë asgjënë e tyre. Është mëse e vërtetë që kanë kalëruar poshtë herojve, kondotjerëve, dhe sa e sa luftëtarëve, por vetëm aq. Kanë kalëruar me krenari mbi urat me gurë, të mbartur nga kurrizët tanë. Janë strehuar nën çati me trarë të trasportuar nga ne. Kanë ngrënë ushqim të sjellë nga arat e largëta, me duaj ngarkuar mbi kurrizet e individëve të racës time. Ata kanë luftuar, kurse ne kemi ndërtuar, jemi robëruar.

Pa më thuaj o njeri i mirë! A ka fitore më të madhe se sa të ndërtosh, të sakrifikohesh për diçka reale, që mbetet? Akoma nuk po gjykon drejtë!

Sa për të transportuar ngadhnjimtarë, mbi supin e stërstërgjyshit tim ka udhëtuar një shënjtor. Vetë Shën Pjetri falenderoi racën tonë duke udhëtuar mbi një gomar tek shkonte për nè Romë. E pra gjithnjè e kam ditur, por kurrë nuk jam mburrur.   Ah, se harrova edhe vetë Uashingtoni udhëtoi mbi një gomar teksa zgjidhej president.

Jeni tallur me veshët e mi, me surratin tim, prej gomari. Sa e sa anekdoda keni thurur kundrejtë meje në mijra vjet. Sa e sa mallkime si të tipit: “ush or dreq”,më janë drejtuar pa kurrëfarë të drejtë. E pse jam dreq, sepse ha dhe punoj pa kërkuar asnjè përkëdhlje?

Por unë sërish ju kam shërbyer me kokën ulur dhe pa naze. Nuk ju kam sjellë as shpenzime sepse siç thashë, nuk dua t’i mbetem borxh kujt.

E di përse më tall, më trajton si më trajton dhe prandaj nuk mërzitem me ty.

Pse? Sepse miku im ne ngjajmë bashkë. Si ngjajmë bashkë? Po ja. Ne me kuajt të njè fisi jemi, të largët, por jemi. Ashtu si ti me disa kuaj të racës tënde. Ata që kapardisen, rendin dhe sillen si triumfatorë. Edhe ti si unë, i urren por i adhuron në të njëjtën kohë, si ne gomerët që adhurojmë kuajt. Ti rropatesh, më keq se unë dhe përsëri brohoritjet i marrin ata. Ti thave këneta, ndërtove ura, hekurudha, pallate, porte, tarraca të mbushura me ullij e me portokalle, tunele, luftove, vdiqe, u sakatose, por meritat nuk i more ti o gomar i racës tënde. Ato t’i vodhi ai kali, ata kuajt, që qëndrojnë në tribuna dhe qeshin, përshëndesin, gomarllëkun tènd.

Shumë herë jeni revoltuar dhe i keni rrëzuar kuajt që ju shfrytëzonin dhe vendin e tyre kuaj të tjerë e kanë marrë. Këta të rinjtë të kanë thirrur dhe ti ke rendur në mitingje. Ti ke brohoritur dhe ke rrahur atë gomar që i është kundërvenë, apo ka sharë kalidhullin tënd. Por sërish, ndonëse nuk e pranon, nuk e kupton, apo nuk don as njëren e as tjetrën, ke mbetur po një gomar, që rropatesh dhe brohoret për triumfatorin kalë. Që shkelomohesh me gomerë të tjerë, për të mbrojtur njërin, apo tjetrin kalë. Sepse ju keni edhe një të metë, apo të mirë. Për ju kuajt jeni me ngjyra dhe shpesh herë ju kam parë tek grindeni se kush kalë është më i mirë, ai i kuqi apo ai  në ngjyrë blu.

Eh, kali ndonjè ekzemplar të familjes së tyre, e mbrehin në parmendë krah nesh, (më vjen keq që na mprihni në  parmendë unë nuk ju kundërshtoj ndonëse nuk kemi ardhur në jetë për këtë) ata nisin dhe qahen sikur kushedi se çfarë fatkeqësie u ka rënë në pjesë; megjithëse në atë parmendë tërheq më shumë unë se ai. Vajtojnë dhe nisin ne të na mallkojnë, a thua se aty e kam mprehur unë dhe jo ti. Nuk më ka parë kurrë si një bashkëvuajtës në këtë luginë lotësh, por gjithnjë si qenje inferiore, të denjë vetëm për tallje.

Por edhe unë ama, në intimitet me femra të species së tyre marr shpagimin tim, njëqind fish. Sepse është paksa e çuditëshme. Edhe ato si meshkujt e tyre, kur janë në hapsirë tallen me ne, por kurrë jemi vetëm shkrihen dhe kënaqen nën lëkundjet e ritmeve tona seksuale. Fëmija që lind nga ky bashkim, është fotokopja ime, megjithëse më i lartë e unë. Një herë, një njeri, mendoi të bënte të kundërtën. Mori një femër të racës time dhe e bashkoi me një mashkull të kuajve.

Hahahahahahahahahahaha! Sa më vjen për të qeshur kur e kujtoj. Jo vetëm që kali, megjithë shkëlqimin e tij të jashtëm, nuk ja arriti të kënaqte gomaricën e gjorë, por edhe fëmija që lindi nga bashkimi, ishte i padobishëm fare. Sepse ishte i shèmtuar si një gomar dhe ngordhalaq si nj kalë.

Hahahahahahahahahaha! Se mu kujtua! Të lutem mos u mërzit nga që unë qesh kaq shpesh, por  e marr vuajtjen me buzëqeshje dhe kjo ja ul pak dhimbjen asaj. Të thashë që m’u kujtua një mesele e vjetër për racën time. Është ajo meseleja që thotë se zoti na zgjodhi për të ndarë trurin  tek kafshët. Dua të jem i sinqertë. Nuk është mesele. Ajo ka ndodhur me të vërtetë. Kur ndava trutë, tek kafshët dhe mbeta pa asgjë për vete, nuk desha të mbetesha budalla. Atë e bëra nga ndershmëria ime naive. Dhe kur erdhi radha e atij organit tjetër, nuk është se e mbajta nga grykësia prej budallai, por sepse teproi. Kafshët e tjera e shihnin ashtu, gati të padobishme dhe merrnin nga pak, ajo që mbeti e mbajta për vete. Dhe bëra mirë, këtë ma ka konfirmuar dhe pela që kalërova mbrëmë.

Hahahahahahahahahahahaha! Kalërova! Sa bukur tingëllon.

Ajo më tha.

Bëre mirë qè e mbajte tërë këtë mirësi për vete. Në këtë botë ziliqarësh, sahanlëpirësish, mashtruesish dhe impotentësh, është e kotë të kesh tru. Më mirë të keshë një organ të mirë mashkullor. Të paktën, meqë jemi vdektarë, ke mundësinë që realisht të bësh të lumtur veten dhe femrat me të cilat do shkosh.

Unë  e besoj, madje mund të them me bindje, se po të mos ishte për gjuhën e mprehtë dhe talljet  therëse të kuajve, ne gomerët do të kishim nga dy hareme për meshkuj. Një me pela dhe një me gomarica.

E banalizova më duket! S’kam ç’ti bëj, unë gomar jam dhe në sytë e tu edhe po të them aforizma më të goditura se ato të Oscar Wilde-it, po i tillë do mbetem.

26-10-2013

Tags: , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: