Tridhjetë e dy vjeç, udhëtar i së dielës.

by

Tregim i vitit 1983, nga Haruki Murakami. Perkthim i lire nga Alfred Bushi.

Jam tridhjetë e dy vjeç dhe ajo është  tetëmbëdhjetë …

Tek e mendoj ndjej neveri.

Jam akoma tridhjetë e dy vjeç dhe ajo tashmë është  tetëmbedhjetë … ja, kjo tingëllon bukur.

Jemi vetëm shokë, asgjë më shumë, asgjë më pak.

Unë kam një grua, ajo ka gjashtë djem. Me ta del gjatë  javës dhe me mua del një të Diel në muaj. Të dielave të tjera shikon televizor në shtëpi.

Kur shikon televizor është e lezetshme si një Lopë deti.

Ka lindur në 1963-shin, vitin kur qëlluan Presidentin Kennedy. Qe dhe viti i takimit tim të  parë. Atëherë dëgjohej shumë “Summer Holiday” e Cliff Richards, më duket, jo?

Nuk ka shumë rëndësi gjithësesi, ajo lindi në atë vit.

Nuk do e kisha imagjinuar kurre që do dilja me një vajzë të lindur në atë  vit.

Dhe tani me tingëllon pak e habitshme. Më duke sikur jam në anën tjetër të Hënës, duke pirë një cigare mbështetur mbi një shkëmb.

Vajzat janë të zhurmshme, thonë burrat përreth meje, të gjithe njëzëri.

Gjërat për të cilat flasin vajzat qëndrojnë në një tjetër plan dhe përgjigjet e tyre janë gjithmonë banale. Megjithatë  ato dalin shpesh me vajza. Do të  kenë gjetur vajza jo të  zhurmshme ?

Sigurisht që jo. Shkurt, është fakti që janë të zhurmshme që I tërheq.

Gëzojnë nga thellësia e zemrës së tyre në këtë  loje të  komplikuar ku një kove me bezdi hidhet mbi to, ndërsa ata nuk hedhin as dhe më të voglen pike bezdie mbi vajzat.

Të  pakten, mua më duket kështu.

Fakti që  nëntë  vajza në dhjetë  janë të  bezdisshme, por natyrisht nuk janë të  vetëdijshme.

Janë të reja, të bukura, plot kureshtje. Mendojnë se janë krejt  tjetër veç të bezdisshme jo.

Oh, Zot.

Nuk po I qortoj, as I urrej. Përkundrazi, I dua. Më kujtojnë ditët e zhurmshme të rinis sime. Kjo është , si ta them, e mrekullueshme. Ishim shume të bukur, të  rëndomtë  dhe të  zhurmshëm, kur ishim të rinjë.

“Ej, nuk e ke imagjinuar kurre të  jesh përseri tetëmbedhjetë  vjeç?” me pyet ajo.

“ Jo, kurrë, e asnjë shume parash nuk do më bënte që të doja të  isha përseri tetëmbëdhjetë  vjeç”, përgjigjem. Mu duk sikur nuk kuptonte çfare thoja.

“ Jo? Vërtet? “

“Sigurisht, jo”

“Përse?”

“ Me pelqen ai që jam tani”

E përhumbur në mendimet e saj, me kokën mbështetur mbi dore, përziente me luge kafenë.

“ Nuk mund ti besoj asaj që thua”

“ Do bëje mirë ta besoje”

“ Por është  bukur të  jesh I ri, jo?”

“ Po mendoj se po”

“Atëhere përse dëshiron atë  që je tani?”

“ Një herë e vetme mjafton”

“ Unë nuk jam e bezdisur duke qenë e re”

“ Hëmm, përveç kësaj je akoma tetëmbëdhjetë  vjeçe”

“Kuptoj” thotë . E unë mendoj se tashme  është  tetëmbedhjetë  vjeçe.

I thirra një kameriereje dhe porosita një tjetër birrë. Jashtë  po binte shi e nga dritarja mund të shikoja Portin e Yokohama-s.

“Ej, për çfare mendoje kur ishe tetëmbedhjetë  vjeç?”

“ Të  shkoja në shtrat me femrat”

“ Gjëra të  tjera?”

“Jo”

Ndaloi të qeshuren dhe piu nga kafja e saj.

“ Dhe e bëje?”

“ Herë po, herë jo. Shumicën e rasteve nuk ja dilja dot doja të  thoja”

“ Me sa vajza ke shkuar në shtrat? “

“ Nuk i numëroj”

“Vërtet?”

“ Nuk dua t’i numëroj”

“ Po të  isha burrë me siguri do i numëroja, duhet të  jetë  zbavitëse”

Nganjëherë mendoj se mund të  ishte zbavitëse të  isha përseri tetëmbedhjetë  vjeç, por kur nis të  mendoj se cila do ishte gjëja e parë që do doja të bëja, nuk më vjen ndërmend gjë.

Nuk arrij të mendoj ndonjë gjë të cilen do doja ta bëja po të  isha tetëmbedhjetë  vjeç.

A nuk do të  ishte bukur sikur të isha tetëmbedhjetë  vjeç dhe të  mund të dilja me një tridhjetë e dy vjeçare shume tërheqëse?

“ Nuk ke menduar kurre se si do të  ishte për ty të ishe përseri tetëmbedhjetë  vjeç?” do pyesja.

“Hëmm” ajo do buzëqeshte dhe do bënte gjoja sikur po mendohet për pak kohe dhe më pas do thoshte “ Jo. Mbase ”.

“ Vërtet?”

“Jo”

“Nuk kuptoj” do thoja unë “ Të  gjithe thonë që është bukur të jesh I ri”

“Po, është ”

“ E atëhere përse nuk do që  të  jesh përseri e re ? ”

“ Do e kuptosh kur të  plakesh”

Por jam tridhjetë e dy vjeç, kam bark dhe ka dy jave që  nuk dal të  bej vrap. Nuk mund të  kthehem e të  kem tetëmbedhjetë vjet. Është  fakt.

Pasi kam mbaruar vrapin në mengjes, pij një kanoçe me lëng vegjetal dhe shtrihem mbi divan, duke dgëjuar “Day Tripper” të  Beatles.

“Daaaa-ay Tripper.”

Kur dëgjoj atë  këngë më duket sikur jam në një tren. Shtylla dritash, stacione, tunele, ura, kulla, kuaj, oxhaqe dhe mbeturina që shfaqen njëra pas tjetrës.

Nuk ka rëndësi sa i gjatë  është udhëtimi, përjashta pamja është e njëjtë dhe nuk më tërheq më. Megjithatë  dikur më pëlqente. Personi i ulur afër meje nuk është gjithmonë i njëjti. Më ka ndodhur të ulem dhe afër një vajze tetëmbedhjetë  vjeçe. Isha në ndenjësen afër dritares e ajo në atë afer korridorit. “ Mund të ndryshojmë vëndet?”. “ Faleminderit”  thotë  “ Jeni shume I sjellshem”. Nuk është  se unë jam i sjellshem. Mendoj me veten duke buzëqeshur idhët. Është vetëm se kam zakon të bezdisem shumë më shpejt se ti.

Tridhjetë e dy vjeç, udhëtar i së Dieles.

I lodhur duke numëruar shtyllat e dritave.

Ja një nga Haiku-t e mi të bërë keq.

Tags: , , , , ,

3 Responses to “Tridhjetë e dy vjeç, udhëtar i së dielës.”

  1. Loer Kume Says:

    bukur lirshem Alfred…

  2. fred bushi Says:

    Loer perkthimi nuk eshte i thjeshte, ndaj shtova fjalen “i lire”, faktikisht per t’u mbrojte me teper.

  3. Laert Sala Says:

    kishte nevoje edhe per pak me teper redaktim por pergjithesish, bukur!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: