Mosha

by

nga Dritan Mesuli

 

Ban shumë ftohtë përjashta, e nji dimën shumkambësh ka shtri tentakulat e ngrihta e ka përqafue tan vendin. Në çastin e pa çast, që tashma asgja nuk mundet me e ba me frymëmarrë, por veç me mbajtë gjallë atë frymën e fundit që nuk mbaron kurrë, mbijetesë në fillin e fundit të gacës mshehë poshtë hinit në oxhak, plaka me fytyrën e saj të kërbulun e të shterrun, flokët e shpupurusin, sytë e humbun në shpellat që duken sikur po duen me gllabrue edhe vedin, tret shikimin e saj krejt në humbëtinë, si e si me tregue bindjen e saj të plotë, pa e ditë as vetë ajo se ku.

Asht shpresa, ose s’paku kështu don me u bindë. Psherëtin. Përzien hinin e kështu edhe mendimet e veta, si thinjat tue kujtue se asht tu i krehë e tu i lidh rregj, me u ba e bukur si dikur. Mblulue me shkëlqim e dritë, fytyrë të pastër si qiella në pranverë, si mesnata në gusht, si uji që zbret prej mali n’vlim e turr të kahershëm. Kujton, por gjithçka s’asht veç hini i grihtë që ka mbetë mbas zjarrit që tesh po lkohet në grahmat e fundit të gacave, mshehtë atje ku plaka nuk i sheh dot.

Nis me tregue, por jargë të mbetuna fjalësh lvaren buzëve të saja të plasuna. Dëgjohet vetëm murrani tek kalon aty pari, ke shpia e saj e rrudhosun, ballë që i ka ra çatia e asht ba bujtinë për të parin e të mbramin.

Ka vu vath në hundë. Në krahnuer ka hedh themel nji njollë shumëngjyrëshe, gja që nuk e mban mend ç’ka asht; ndoshta gjurmë e nji moti të humbun, në atë cepin e afërt por që ajo e shkreta nuk mundet ma me e kthye kryet e me pa ç’ka asht se i asht brejtë arrci i qafës e kujtesa e saj asht ajo kalaja e braktisun që po e merr lumi i harresës e po i nep trajtën e dikurshme të ranës, robneshë e tërbimit të ujit.

Përjashta ban shumë ftohtë. Kohë e mbetun përjashta. Ngricë. Dorëheqje. Dimën që nuk i dihet fara. Plaka dridhet. Mbledh nji tufë thinjash e sakaq rinohet.

E kaq don me i’u kujtue se dikur pat mendue se pak ma përtej, aty ku çasti ka çast të mëpasshëm, me mujtë me e kalue natën, ka me e ndeshë lterin e ditës.

Frikë s’ka. Ka ftohtë. Kullet e gjiksi i ther. Mbështet dorën kërthaçe tue zbutë kështu dhimbën. Përjashta ndigjohet troku i egër i murranit e përplasaj e ngrime e shiut. Plaka ngrihet, hap derën e ban me hedh hap përtej pragut. Por e mbyll aty për për aty. Ban mirë. Asht ma mirë kështu, struke në lkurën e vet të regjun.

Nata nuk zgjat shumë. E po kështu dimni. Me yllin e fundit e me rrezen e parë të diellit, merr jetë edhe plaka. Shpërthen jeta, ndigjohet kanga e rizgjueme e zogjve, shpërthejnë sythat e oborri pushtohet prej pemësh frutpjekuna e dita lodron e dehun, si virgjën e ringjallun.

Mbas dere ndigjohet murrani tue lurue, si në vaktin e afshit keqdashës e plaka mendon se ban ma tepër se mundet me durue ftohtë. Ulet përsëri bri oxhakut e kotet, si pritja tek pragu i shpresës. I bahet sikur e xen gjumi, por përsëri tkurret, mblidhet edhe ma në vetminë e vet.

Nesër mendon, me yllin e fundit, me rrezen e parë, nuk asht larg çasti me çast të mëpasshëm, e kështu e ka marrë gjumi.

Tags: , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: