Himni i Spaçit

by

nga Zef Jushi

Thnegla të çuditshme mbi një kërcu vigan,
Atëherë kur jeta fle për me u përtri,
Të lodhur, të përgjumur, ngjitemi në kodrën tënde,
O mal i zymtë, i zi.
Asgjë prej jetës mbetur nuk na ka,
Veç syve të lodhur që në lartësi shikojnë,
Veç zemrave të ngashëruara, për dëshirë thà,
Që rrahin dhe shpresojnë.

Poshtë tok’ e zezë, lart një copë qiell na ngeli,
Ku fluturojnë orët, ëndrrat, shpresat mizore,
Qiell i gërvishur me shtylla e gjëmba teli,
Urrejtje e thellë njerëzore.

Ju muzikantë, artistë e poetë,
Pse nuk i lini njerëzimit për kujtim,
Brenga të thella të vazhdojnë gjithë jetën,
Gjer në asgjësim?

Thnegla thashë? … dhe jo larva,
Që presin krahë me u hedhë në fluturim,
E botën ta mbushin në ato ditë të bardha
Me mjaltë e pickim?

Advertisements

Tags: , ,

One Response to “Himni i Spaçit”

  1. un Says:

    Shume e bukur. Poezi e vertete.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: