Intervistë me përkthyesin Urim Nerguti

by

nga Drita Klosi, Klosi News

Klosi News:  Ju njiheni si përkthyes Nobelistësh, Fjalimesh, Filozofi, Kryevepra, pse pikërisht ato?

NERGUTI: Nuk jam shumë i sigurtë se njihem por sidoqoftë, përpiqem të bëj punën time sa më mirë. Eshtë e vërtetë se kam përkthyer nobelistë, ndër ta Beckett (Trilogjinë e tij Molloy, Malone vdes, dhe E Paemërtueshmja) dhe Camus (Rënia). Në fakt, pas thatësirës së skajshme të periudhës së diktaturës, ishte mëse e kuptueshme që lexuesit të kishin etje për të lexuar pikërisht ata autorë që regjimi ua kishte ndaluar. Ndërkohë që ne e dinim veten si lulja e planetit, u pa që letërsia botërore kishte ecur ndërkohë dhe nuk ishte ndalur të priste çmenduritë tona. Kontakti me këtë letërsi ka qenë nëpërmjet gjuhës franceze që rrethanat e sollën që ta bëj timen. Ju më pyesni përse filozofia ? Eh mirë, sepse kjo lëndë ka qenë përçudnuar aq shumë nga regjimi komunist, sa nuk të merrte malli t’ia hidhje sytë. Mirëpo, qysh në qasjen e parë që i kam bërë kësaj filozofie – dhe me njëfarë ndrojtje, kuptohet – kam vënë re se filozofët europianë s’kishin asnjë lidhje me ç’na ishte përrallisur me kohë. Dhe se kishin një gjuhë më tepër të kuptueshme se ç’na e kishin bërë “profesorët”. Kjo befasi e këndshme pra, se edhe unë mund të merrkam vesh se ç’bëhet në këto vise, ka bërë që të futem në përkthime filozofike.

Klosi News: A besoni se ekziston një marrëdhenie mes Përkthyesit dhe Autorit?

NERGUTI: Sigurisht. Madje jam i bindur. Lidhja mes autorit dhe përkthyesit është mirëfilli një lidhje dashurie. Nuk është e mundur që dikush t’i kushtojë tjetrit aq kohë dhe energji, dhe aty të mos ketë dashuri. Qoftë i vdekur e qoftë i gjallë, mendoj se përkthyesi është gjithmonë një bashkëbisedues i autorit, madje sikur është duke e shkruar aty, në atë çast, këtë libër bashkë me autorin. Debatet “fantazmë” që bën përkthyesi me një autor të vdekur, janë të tipit që përkthyesi luan rolin e fëmijës së bezdisshëm i cili pyet një më të rritur përse kështu e përse ashtu. Edhe përkthyesi hyn në një lojë të tillë me autorin, duke e ngacmuar atë, ndërkohë që ky i fundit e dërgon tek veprat e tjera të tij, ose tek mjeshtrit e vet. Gjithçka sillet në një lloj qerthulli apo labirinthi ku përkthyesit i duhet të njohë jo vetëm ç’është shkruar aty në letër, por edhe të kapë drithërimat e brendshme të shpirtit të autorit kur ai vendos një pikë apo presje apo tjetër.

Klosi News: A keni hasur vështirësi gjatë përkthimit, po në përshtatjen e titujve në shqip?

NERGUTI: Po, dhe madje shumë. Për disa arsye : e para, jam gjendur përballë emrash dhe veprash që aparati ynë mendor si njerëz të dalë nga një diktaturë nuk arrinte t’i përballonte. Pra mungonte terminologjia dhe madje vetë lidhja e brendshme mes koncepteve. Më është dashur që të familjarizohem me këto terma dhe vetëm pastaj të arrij të shquaj frymëmarrjen e tyre bashkë. Përndryshe, mund të them se fillimi ka qenë vërtet i vështirë për një arsye tjetër që mund të krijojë debat : gjuha e varfër e regjimit komunist, me klishetë, parullat dhe një makineri të tërë propagande nga prapa, kishin bërë që ne ta humbnim idenë e bukurisë së një stili. Të gjitha veprat e asaj kohe na vinin të sheshta, si të dala nga e njëjta dorë. Autorët flisnin një gjuhë të ngurtë, të njëtrajtshme, pa kurrfarë deliri apo lajthitje. Shkurt, më është dashur t’iu largohem leximeve të mia të mëparshme dhe të ngulis në kokë se vetëm autori ka rëndësi. Megjithëse kjo mund të debatohet, e mbase kjo bëhet njëherë tjetër.

Klosi News: A mendoni se ka diferencë midis përkthimit të letërsisë artistike me atë filozofike, pse?

NERGUTI: Ka disa dallime, sigurisht. Fjalori i gjuhës filozofike është shumë më i ngushtuar se ai i gjuhës artistike, për shkak se kemi të bëjmë me koncepte të cilat nuk të lejojnë të marrësh shumë liri. Lajthitjet apo përçartjet, nuk kanë vend në filozofi, përndryshe kthehesh në një klloun. E kundërta ndodh në atë artistike, ku në fakt, këtu, ajo që bie menjëherë në sy dhe që të mahnit me bukurinë e vet, nuk është asnjëherë normalja, por anormalja. Letërsia është një dalje nga normalja. Të gjithë ata shkrimtarë që kanë ndenjur brenda një normaliteti, kanë përfunduar në harresë, ndërkohë që të guximshmit, eksperimentuesit, sot janë në mendjen e të gjithëve : Proust, Joyce, Beckett, e plot të tjerë.

Klosi News: Cili është mendimi juaj për përkthimin e përkthimit, a ka humbje/rrjedhje teksti?

NERGUTI: Ky është një debat i tërë. Unë kam menduar gjithmonë se përkthimi është si kartmonedha : paguhet me të parë. Më jep të shoh paranë, dhe të jap mallin. Po ashtu dhe përkthimi : më jep ta shoh, dhe të them si është. Nuk ka përjashtim përkthimi a priori. Paragjykimi nuk është i mirë në këtë zanat. E para e punës, përkthimi është një filozofi më vete, dhe si i tillë pranon gjithfarëlloj komentesh. Asnjeri ska kyçin e së vërtetës. Edhe përkthimi nga origjinali, ka humbje. Thënë me fjalë të tjera, përkthimi është praktikisht i pamundur. Ne s’lexojmë asgjë tjetër veçse një variant, mbase më të mirin të mundshëm, të një libri të shkruar në origjinal. Ka gjuhë që janë larg njëra-tjetrës, e po ashtu kultura që s’janë puqur asnjëherë bashkë. Këtu, është e qartë se përkthyesi do të mundohet të ruajë njëfarë besnikërie ndaj origjinalit, porse kur vjen fundi, ai duhet të sjellë një përkthim të lexueshëm. Kjo bën që besnikëria të rrjedhë drejt tradhtisë, e s’po përsëris këtu atë thënien e vjetër që të gjithë e dinë. Gjuha shqipe, nga ana tjetër, ka ca probleme të mëdha që s’varen fare prej saj, për shembull, si gjuhë e vogël që është, ska asnjë lloj gjase që të ketë ambasadorë të saj në vende të largëta dhe pa lidhje me të. Çfarë do të bëjmë ne në rastin e Kawabatas ? Nobelist. Po me Tagorën ? Nobelist gjithashtu. Po me Kunderën ? Eshtë e qartë se shqipja s’e ka këtë luks që të ketë një shqiptaro-japonez, një shqiptaro-bengalian, apo një shqiptaro-çek. Madje edhe po të ekzistojë ndonjë, duhet ende që ky ta dojë letërsinë e që t’i pëlqejë zanati i përkthyesit. Kushte të rënda këto, që të paktën tani për tani, është e vështirë të plotësohen. Kështu që është pothuaj e detyrueshme të kalohet nga një gjuhë ndërmjetëse. Dhe është e rreme kjo që thonë disa, se humbjet do të jenë më të mëdha. Është parë se këto lloj përkthimesh vinin me të njëjtën shkallë gabimi si përkthimet nga origjinali. Megjithatë, ne flasim këtu për përkthime të sakta, qoftë dhe nga një gjuhë ndërmjetëse. Nuk flasim për raste përkthimi të keq, sepse këtu s’të shpëton as përkthimi nga origjinali. Një arsye tjetër që mund të flasë në mbrojtje të këtij lloj përkthimi, është dhe kjo : libri është bërë për të udhëtuar. Askush nuk e di fatin e një libri. Një libër i shkruar në terrin e një shtëpie të Kenias, mund të lexohet nga një Finlandez që shkon në Greqi të nxihet në diell. Nuk ka rëndësi rruga që ka përshkruar ky libër, përfundimi është se një Finlandez po lexon diçka të çuditshme që flet për Kenian. Sidoqoftë, ky debat është i hapur dhe vështirë se mund të zgjidhet gjë në kornizën e këtyre pyetjeve.

Klosi News: Cilët janë autorët tuaj më të dashur, po ndonjë përkthyes?

NERGUTI : Siç e thashë, autorët që përkthej, i dua dhe pa i përkthej. Kështu që kjo pyetje është si ta pyesësh një prind se cilin fëmijë do më tepër. Megjithatë, prindi, kur ka fëmijë shumë, në heshtje ka dhe ai preferencat e veta. Le të dalloj këtu një shkrimtar mbase të panjohur në Shqipëri, Robert Walser. Stili i tij është krejt i veçantë : Walser di të përziejë më mirë se kushdo tjetër naivitetin e rremë me tinëzinë e zgjuar. Kur lexon Walserin, të duket se ke përpara një fëmijë nga ata të fshatit, që në fakt janë të rrallë, të cilët, teksa qëndrojnë të mbështetur tek gardhi, të paraqesin një buzëqeshje që sikur të thotë : e di shumë mirë se të kam bërë përshtypje, jam më i zgjuar nga ç’dukem. Një autor tjetër që më pëlqen, është Richard Brautigan, që është një ilaç për depresivët, humori i tij është me të vërtetë shpartallues. Ironia e kësaj historie është se ka vrarë veten. Por nëse ka një autor i cili është i padiskutueshëm për një lexues të mirë, ai është Marcel Proust. Nuk po zgjatem tek ky, koha s’mjafton.

Klosi News: Z. Nerguti, si mendoni a ka ardhur koha për ripërkthimin e kryeveprave edhe tek ne?

NERGUTI: Po, ka ardhur, dhe madje jemi ca të vonuar. Vepra apo kryevepra qofshin, përkthimet e infektuara nga ideologjia komuniste, duhen riparë. Dhe kjo ska asnjë lidhje me kritikat ndaj përkthyesve të atëhershëm, këta të fundit mund ta kenë bërë punën e tyre më së miri. Por le ta pranojmë sidoqoftë se edhe me dëshirën e tyre më të mirë, ata s’mund të dilnin nga korniza që iu ishte caktuar. Ripërkthimet e kryeveprave kanë filluan të bëhen në shkallë të gjerë në Francë. Kafka po rizbulohet, ngaqë përkthyesi i tij i parë, bashkëmoshatar me Kafkan, i kishte dhënë liri të madhe vetes në përkthim. Mirëpo këtu s’duhet t’i vihet asnjë faj sepse ashtu ka qenë koha e përkthimit, gjithçka ka kohën e vet. Nuk ka përkthime të përjetshme. Ne jemi në kohë dhe ajo na gërryen. Gjuha, mendësia, gjithçka ndryshon. Nuk mund të lexosh sot si para njëqind vjetëve. Megjithatë, s’kam asnjë dijeni sesi qëndron ky problem në botimet shqip.

Klosi News: Në Majin e këtij viti, Ju u nderuat me  Çmimin “Klosi” në Përkthim, në Korçë, çmim që  u nda  për herë të  parë  nga “Fondacioni Klosi”. Si e përjetuat atë vlerësim?

NERGUTI: Ishte vërtet diçka e bukur. Korça është një ndër dy qytetet që gëzon respektin tim më të madh, bashkë me Shkodrën. Është e ngutshme që këto dy qytete të rizgjohen dhe të futen në një garë të vërtetë, e kam fjalën përsa i përket jetës intelektuale, me Tiranën. Tradita aty është, ajo pret thjesht të shpluhuroset. Korçarët mund ta bëjnë këtë, i kanë të gjitha mundësitë, njerëzore apo tjetër. Të rinjtë e këtyre dy qyteteve duhet të ndihen me fat që banojnë aty, dhe të përpiqen të rilidhen me parardhësit e tyre të viteve mes dy luftrave. Ishte kënaqësi e veçantë tek dëgjoje një poezi të Lasgush Poradecit mbi liqenin, të recituar aq bukur e ndjeshëm nga një aktor i trupës së Teatrit të Korçës, Ligoraq Riza. Gjithsesi, mendoj se letërsia do të fillojë të bëjë vend ndër lexues shqiptarë, edhe pse koha e sotme nuk është shumë ndjellëse. Të shpresojmë.

Klosi News: Dhe së fundi, çfarë do të dëshironit t’ju përcillnit lexuesve dhe dashamirësve tuaj?

NERGUTI: Do t’iu përcillja thjesht moton e Marcel Proustit që thotë : “Punoni sa të keni dritë.” Gjithashtu, i falenderoj për mbështetjen, për fjalët e mira që thonë nganjëherë, e që për një përkthyes është një shpërblim i vërtetë, sepse dihet kjo, në motivet e një përkthyesi për të përkthyer futet dhe cytja e papërballueshme që kanë ata, për t’i ndarë me të tjerët leximet e tyre.

Klosi News: Ju falemnderit!

NERGUTI: Falemnderit prej jush.

Saint-Malo, Tetor 2011

Tags: , , , , , ,

12 Responses to “Intervistë me përkthyesin Urim Nerguti”

  1. Flori Says:

    Urime per intervisten e sinqerte dhe perkthimet e zgjedhura.

    Nje kombinim i bukur, ju mirepresim!

  2. un Says:

    Falemnderit, Flori.
    Kjo “ju mirepresim” eshte nje kenaqesi e vertete per nje perkthyes. Nuk e teproj po te them se duhet te jete e njejta kenaqesi me ate qe ndjen nje shkrimtar kur lexuesi mezi pret nje liber te ri nga ai. Perkthyesi i njohur francez Emmanuel Hocquard thoshte nje fjali shume te bukur : “Une nuk perkthej, por shkruaj perkthime.” Tejet e ngarkuar kjo fjali. Per t’u medituar.

    Mirupafshim, pra.

  3. Albino Says:

    Urime per intervisten.
    Kam besimin se do te “ushqehemi” shendetshem intelektualisht ne te ardhmen. Te pakten kete duhet te presim nga letersia meqe piktura apo kinematografia spo ecen shume tek ne. Arti ne pergjithesi, duhet kohe qe te dalin vepra artistike te reja dhe gjithcka kushton shume. oh zot!!!!!
    Ne fakt disa nga perkthyesit e sotem, i lexoj dhe nuk i kuptoj. Ndonjehere me duket se shqipja e perdorur eshte e papershtatshme ne ate lloj perkthimi se ndonjehere perkthimi behet njelloj si me Google Translate.
    Kohet e fundit i kam lexuar veprat ne gjuhen italiane dhe pak angleze po nuk mund te ndalem me kaq nese do te me pelqente te lexoja nje gjerman, francez, rus, japonez, danez etj.
    Dua nje perkthyes si Robert Schwartz, qe hera heres me ben te mendoj se ishte ai shkruesi i librave dhe jo Remark.
    Kjo interviste vjen ketu mbas panairit te librit ne tirane i cili mua te pakten sme la ndonje shije te vecante.
    Isha ne diten e hapjes mandej nuk vajta me. Dhe te them te drejten, te vetmin shkrimtar qe pash ne diten e hapjes ishte Fatos Kongoli. Ah po, ishte dhe nje tjeter ne kat te dyte, prof.Niko Stillo, shkruan libra akademike me perkthime te gjuhes sone super te lashte.
    Ishin dhe triada (Fevziu, Rama, Blushi) qe te priste sa hyje (domosdo)…
    Doja te dilja se une e pyeta Urimin nese kishte liber apo jo ne panair pervec atij te Derrides, Houllebecq -un nuk e gjeta, po ashtu edhe G.Rosales, J.Rulfo. Une nuk shkova me ne panair pas dites hapese dhe librat e tjere do te jene pjese e kerkimeve neper librari.

    Gjithsesi, qe te mos zgjatem, i uroj suksese perkthyesit te gjuhes sone shqipe, z. Urim Nerguti dhe mirepresim autore te tjere ne te ardhmen te perkthyer prej tij.

  4. The Kindly Ones Says:

    Intervista, nje surprize e kendshme!
    Saint-Malo, gjithashtu.

    Pergezimet e mia, miqte e mi!

  5. un Says:

    @ Albino,
    Falemnderit, mik, per fjalet e mira. Eshte e vertete se ne pergjithesi jam perqendruar ne ca emra te mire te letersise dhe filozofise, dhe s’jam hallakatur shume ne letersine e “supes”. Dhe te jesh i sigurte, te pakten nga ana ime, se lista do te jete vertet e denje nga pikepamja intelektuale : Littell, de Beauvoir, Finkielkraut, Derrida, Foucault, Sloterdijk, per te permendur ketu vetem disa prej tyre. Kam “gjetur” gjithashtu disa autore te rinj franceze, nder ta dhe nje 20 vjeçar qe eshte mjaft premtues. Te gjithe keta autore do te vijne ne shqip, ne nje menyre apo tjeter. Jane emra qe nderojne çdo biblioteke. Letersia, leximi i diçkaje te thelle, te shkruar bukur, hap me te vertete hulli ne mendjet tona. Kafka e thoshte tmerresisht bukur : “Libri eshte sepata qe çan akullin e ngrire brenda nesh”. Ky mund te jete perkufizimi me i sakte, me i mbledhur dhe me i bukur qe mund t’i jete bere librit dhe letersise. Te jesh lexues eshte nje zanat, madje i veshtire. Sepse lexuesi i sotem gjendet perballe nje sulmi te vertete te antivleres, dhe atij i duhen shume perpjekje qe te mbaje timonin pa levizur. Sirenat e lehtesise te joshin nga te gjitha anet. Megjithate, eshte e ditur kjo, antivlera fiton gjithmone ne afatshkurter, me tej ajo “pihatet” (dialektalizem : “lodhet, rraskapitet”) dhe ia le vendin vleres. Nuk ka gjykates me te pameshirshem se koha, se vazhdimesia.

    @ The Kindly Ones,
    Falemnderit gjithashtu, dhe sa here qe shoh “The Kindly Ones”, sjell ndermend nje periudhe te ethshme timen kur punoja dite perdite mbi “Les Bienveillantes” te Jonathan Littell, e qe pritet se shpejti (pa date te percaktuar) te dale ne shqip. Mund te jete njeri nder romanet me te medhenj te dekades se pare te viteve 2000. Ne disa shkrime te tjera te Littell (te meparshme, pothuaj dhjete vjet me perpara “Dashamireset”), kam gjetur tashme ca gjurme te stilit te ketij romani, disa imazhe dhe menyra shkrimi, qe do te thote se romani “Dashamireset” ekzistonte tashme qe nga mesi i viteve 1990 ne koken e Littellit, te pakten ne disa drejtime. Megjithate, do te kemi rast, besoj, te flasim me gjere per kete veper, ne kohen dhe vendin e duhur.

    Ju pershendes te dyve, dhe ju falenderoj edhe njehere.

  6. xhibi Says:

    Urime dhe perkthime te mbara Urim🙂

    Per kuriozitet, e ke profesion paresor (e kam fjalen nga koha e harxhuar) apo jashte orarit te ndonje pune tjeter?

    P.S. Nja dy fjale per fondacionin Klosi?

  7. un Says:

    Falemnderit, xhibi.
    Jo, nuk e kam profesion te pare. Per te jetuar, bej diçka tjeter. Perkthimi ha nje pjese te mire te kohes kur nuk punoj per pagimin e faturave.

  8. E.E Says:

    Urime per cmimin un,nuk e them kot se pasi lexon nje liber te perkthyer nga ju,ne rastin tim ‘Engjelli im’ dhe ‘Thuaju te mos me vrasin'(shpresoj dhe te tjere se afermi),e kupton qe e meritoni dyfish cmimin,jo vetem per perkthimin por edhe per perzgjedhjen e librave.
    Me vjen keq qe nuk do te shoh me perkthime nga ju ketu,gjithmone i lexoj.
    Shpresoj qe kjo te mos ndodhe kurre me librat tuaj.
    Nese me lejoni nje pyetje:
    Ndonje liber te Bukowskit keni menduar ndonjehere te shqiperoni ?
    Tung.

  9. Arla Says:

    Urime per perkthimet e bukura qe na sillni. Suksese dhe nje bravo per cmimin!

  10. un Says:

    Shume falemnderit, E.E dhe Arla. “Engjelli im” eshte nje nga ata romane qe ju ngelin ne mendje pergjithmone. Ne çdo lloj gjuhe qe te lexohet, japonisht apo bullgarisht, ai do ta beje punen e vet. I shkurter, i prere, me ngjarje qe vershojne ne kaskade, me nje ritem te denje per ndonje film te madh “suspens”, dhe me nje qasje humaniste qe ju shkeput lotet me zor. Po ashtu, “Thuaju te mos me vrasin” eshte nje permbledhje 17 tregimesh te Juan Rulfos, njerit prej shkrimtareve me te medhenj latinoamerikane.

    Dhe per te ardhur tek pyetja juaj (E.E) ne lidhje me Bukowskin, nuk mund te mos vihet re se qe te tre jane autore jo-franceze. Dhe ketu rikthehemi tek çeshtja aq e perfolur e perkthimit jo nga origjinali. Siç e kam thene ne interviste, ky problem eshte i hapur dhe me konture jo te qarta. Debatet jane te hapura dhe flasin ne te dy kahet. Nuk besoj se e drejta eshte ekskluzive ne kete çeshtje. Ketu mund te flasim me mire vetem per nje “te mundshme”, e cila, nga perkufizimi, le te hapur çdo mundesi. Keshtu, nga pervoja ime, them se do te ishte e veshtire qe ky lloj perkthimi (nga nje gjuhe jo origjinale) te perdoret per autore qe njihen si STILISTE te medhenj, dhe per me teper, me nje stil siç thuhet ne frengjisht “alambiqué” (i sterholluar). Psh, nuk besoj se Prousti mund te perkthehet nga anglishtja, apo Joyce nga frengjishtja. Te vetmin perjashtim, besoj une, nder stilistet e medhenj, mund ta perbeje Beckett i cili ka qene autor dhe veteperkthyes, pra perkthente ne anglisht librat e vet, duke dhene, ne disa raste, versione gati origjinale nga ai origjinal frengjisht.

    Per ne raste te tjere, per autore te cilet kane nje stil me te lehte, te bazuar me teper ne nje ngjarje e cila shkon e ne thelb, pa kerkuar ndihmen e nderlikimeve stilistike, mendoj se eshte plotesisht e mundur qe te perkthehet nga nje gjuhe e dyte. Rastet e Rosales dhe Rulfos e tregojne me se miri kete. Po ashtu, ne rastin e Bukowskit, ne kemi ketu nje shkrim aq te shkathte dhe me nje doze humori qe mund te percillen mjaft mire ne çdo gjuhe. Per te folur me konkretisht, ka psh nje liber nga Bukowski, “Postieri”, ku jam i bindur se ai mund te sillet shkelqyeshem nga nje gjuhe e madhe europiane, psh, italishtja, frengjishtja apo gjermanishtja. Sepse ky liber nuk kerkon asnje perkujdesje te veçante pergatitore per ta lexuar, ngjarjet parakalojne me nje shpejtesi te madhe, humori mban pothuaj tere peshen dhe ne krye te disa faqeve te para, ne jemi plotesisht te njejesuar me personazhin, ai na ngjitet plotesisht dhe qe ketu e tutje, koncepti i gjuhes fillon e fashitet, ska me asnje rendesi ne cilen gjuhe mendohet, ngjarjet kapin permasen e universales. Ne kete kuptim, perkthimi nga nje gjuhe e dyte e ketyre lloj veprave, jo vetem qe nuk e shoh si nje dem apo humbje, por e shoh si diçka qe sjell nje plus ne krah te perkthimit nga origjinali.

    E tere çeshtja eshte qe te njihet autori, lloji i shkrimit te tij, dhe vetem aty mund te vendoset nese ben apo nuk ben qe te kaloje ne nje dore te dyte. A priori, nuk ka asgje te sigurte, gjithçka kthehet ne nje çeshtje “feeling-u”, kalon apo nuk kalon.

    Libra te tille qe mund ta kalojne shume mire sproven e gjuhes se dyte, ka mjaft. Mund te permend disa autore si John Fante, Kawabata, Salinger apo dhe me vone, Roberto Bollano. E tille eshte letersia, formulat e gatshme dhe te ngurta te matematikes, apo dhe deklaratat e fryra te shumekujt qe s’eshte marre as me letersi e as me perkthime, nuk kane kurrfare peshe dhe thjesht sa sjellin shqetesime ne boten e leximit.

    Pershendetje, dhe siç thote Arla, ketu mund te diskutohet shume mire, pa qene te detyruar te marrim arratine neper mjedise te tjera.

  11. DK Says:

    Ju falenderoj per komentet.

    Ps. Hi Xhibi, te mirepresim ne foleze…

  12. Era Says:

    Pershendetje z.Nerguti.
    Kam lexuar ca libra te perkthyera nga ana juaj por librat qe me kane lene mbresa te pashlyeshme jane “Renia” e A.Camus dhe “Patriotizmi” i Mishima.
    Te pergezoj per punen e kryer.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: