Nata. Vazhdo.

by


nga Darien LEVANI

Lexo në PDF : Nata. Vazhdo

Ngjitem në autobus te Shkolla e Bashkuar, ulem në një vend bosh e pres. Përballë ushtarët e akademisë Skënderbeg duhet të kenë leje sepse dalin një nga një e i shikoj tek përshkojnë rrugën për të hipur në autobusin tim. Fytyra të vrara, njerëz të lodhur nga një javë presion. Pas pak ngjiten edhe dy djem që njoh, dy hajdut të vegjël. Shkojnë deri në qendër e kur bëjnë 3-4 portofole kthehen mbrapsht. E jetojnë jetën ngadalë, ditë pas ditë. Tresin heroinën në shkallët e ndonjë pallati dhe kalojnë natën jashtë. I njoh sepse dikur më vidhnin edhe mua. Tashme jam rritur e kur i takoj ulim të gjithë sytë. Janë të vetmit që mbajnë bluze me mëngë të gjata, fshehin venat e bërë copë nga qindra shiringa. Por s’kam dëshirë të merrem me ta sot. Nuk dua t’i shikoj, nuk dua të mendoj për ta. Mund të nxjerrin edhe armë e të vjedhin autobusin, s’me intereson.
Tani hipën te Selvia, pas pak ndalesash. Më shikon e vjen afër meje. Tani buzëqesh gjithmonë kur takon njerëz që njeh, por jo sot. Mbështetet te karrigia ime, nuk më përshëndet e nuk më shikon. Mban kokën drejt e studion rrugën e Dibrës pastaj mua, pastaj rrugën e Dibrës pastaj mua.
Duhet te ndalemi te 9 katshet, por  kur afrohemi me priten gjunjte. Këtu vinim për të pirë. Merrnin birra me kanaçe në dyqanet e shumicës e uleshim në trotuar duke ëndërruar se çfarë do bëheshim kur të rriteshim. Të rriteshim e të bëheshim avokatë të aftë? Po, ishte në projektet tona. Të luanim futboll për 17 Nëntorin e kurrë për Partizanin? Po, edhe kjo. Të vdisnim sepse gjendeshim në vendin e gabuar, në një luftë mes dy gangsterësh? Jo, kjo jo.

Duhet të zbresim por kur mendoj që duhet të çohem, të lëviz këmbët e të shtyhem për të zbritur mendoj që është shumë gjë e gjatë. Ndalemi pak më poshtë, punë e madhe. Autobusi niset përsëri e përshkon qendrën. Studioj punimet që po bëjnë në qendër. Pako gjë.

–    E mban mend kur vinim nga 3700-shi me autobusat e tjerë? E propozoi që nga ajo ditë e tujte të mos e quanim më Kinostudio – Kombinat por me atë emrin tjetër, një si tip kodi për t’u marrë vesh mes nesh…si tha?
–    Rosinanti. – përgjigjem.
–    Po. Rosinanti, e tha që ishte gomari i një mbreti që…s’e mbaj mend.
–    Kali i don Kishotit. Por nuk po vinim nga 3700-shi, vinim nga Oxhaku pasi kishim qenë për drekë te Disheza.
–    Eja, zbresim.
–    Si dreqin nuk e mban mend tamam? Si mund të harrosh një gjë të tillë?
–    Zbresim.

Ulemi në fillim të rrugës së Kavajës. Më pëlqen kjo ndalesë sepse përzien proletarët e Kombinatit me kurvat e qendrës. Fytyra të djegura, fytyra me rimel. Pantallona të arnuara, minifunde. Tirana është evropiane, shiko andej. Jo, është osmane, shiko këtej.  Lek mbështjelle me letërnjoftime , çanta Dolce & Gabbana blerë te tregu çam. Është Tiranë.

–    Do jene te posta. – thotë Tani. Unë ngre supet e shkojmë drejt postes. Albini dhe Ema janë mbështetur në një pemë e na presin. Përshëndetemi me buzëqeshje të hidhura.
–    Gati?
–    Gati!
–    Sa lek keni?

Nxjerrim portofolat dhe llogarisim. Në total kemi 65 mi lek, 27 euro e 50 cent dhe 12 dollarë. Plus 2 mijë lek në monedha hekuri që i përkasin lypësit të parë që takojmë. Këto i merr Tani që mbush xhepin me hekura e kur ecën bën një zhurmë të bezdisshme metalike. Ema mban leket e tjera, Albin monedhat e huaja. Nuk kërkojmë askënd.

–    Çuna, keni euro, dollar? – pyet. Albini tund kokën dhe i rras në dorë 27 euro e 50 cent pastaj 12 dollar, një dhjetëshe dhe dy nga një dollar. Kambisti shikon me habi, nuk kupton heshtjen. Pastaj nxjerr një tufë lekesh dhe ja jep Albinit.
–    S’keni më? – pyet – Euro është me nji e tre, dollari me …

Albini i jep lekët Emës, e të gjithë e dimë që kampisti po na e hedh. Të gjitha po na e hedhin në këtë moment, të gjithë. Ndihet në ajër, po e thotë taksisti që kalon, po e këndon imani. Po na e hedhin sikur të ishte nëntëdhjet e shtata. Ikim pa përshëndetur. Ema numëron dhe tashmë sipas saj kemi më shumë se 90 mijë lek, por nuk jemi te sigurt sepse diku ngatërrohet e fillon të numërojë prapë. Pak na intereson, jemi gati. Çajmë një turmë njerëzish dhe ecim drejt Tajvanit. Nuk duhet të ndalemi, nuk duhet të shikojmë, nuk duhet të kemi mëshirë sonte.

–    Erioni? – pyet Ema. – Ku është Erioni?
–    Ura e vogël.
–    Ok. E mbani mend këtë? – dhe drejton dorën drejt kishës se re. Unë e mbaj mend, edhe Albini tund kokën. Tani jo, Tani shikon kishën me habi.
–    Çfarë? – pyet.
–    Kur ishim…para ca vitesh po kalonim tamam këtu. Ai, unë, Albini, edhe ti ishe me siguri, Erioni…jo, ti Tani s’ke qenë, ishe në Greqi atëherë. Apo ishe këtu, nuk e mbaj mend. Duke ecur këtu tha “ Dua të futem në kishë!” Por nuk ishte fetar, e di. Atëherë na mbush mendjen  te futemi të gjithë në kishë. Ishte periudha kur kishte flokë të gjata. Kështu që futemi dhe është pak i çuditshëm, sikur po kërkon diçka. Vjen rreth e rrotull kishës pastaj shkon në mes, majtas, sa më majtas që mundet. Na thërret të gjithëve dhe na thotë që para shumë vitesh aty kishte qënë berberi i tij. Unë s’e mbaj mend, por ai është i sigurt. Atëherë ulet në një stol dhe është i sigurt që ka gjetur vendin e saktë ku qethej para shumë vitesh. Në atë moment vjen prifti, ai e shikon e i thotë “ Vetëm mi shkurto pak.”…

Ema fillon qan. E dija që s’duhet ta merrnim Emën me vete.

–    …edhe prifti e shikon kështu, e kupton që po tallet. Pastaj dalim me vrap.
Albini i vë dorën në qafe dhe e tërheq drejt vetes, Ema zhyt kokën dhe rënkon me zhurmë. Ndalemi, shikojmë kishën. Por e kishte gabim ama. Unë e mbaj mend mire ku ka qenë berberi dhe s’ka mundësi të ketë qenë brenda kishës. Ku është kisha sot ka pasur poker dhe një tufë me lokale. Berberi ka qenë ngjitur me librarinë Dituria dhe sot ku ka qenë berberi nuk ka më asgjë.

–    Forca, – pëshpërit Albini – do ikim, do kalojmë berberin, do rritemi, do rritet bari mbi varrin e tij. Fëmijë do rriten e fëmijët do vdesin. Ne sot do pimë, apo jo? – pyet duke më parë. S’di çfarë të shtoj. Se di në duhet të shtoj ndonjë gjë. Plani jonë është shumë i thjeshtë dhe shume banal.
Erioni na pret në fillim të Shallvareve. Një cigare në një dorë, një birre në dorën tjetër. Kur i kalojmë afër na ndjek, pa fjalë edhe ai. Atëherë kthehemi mbrapsht. Erioni shton 22 mijë lek në xhepat tona.
–    Fillojmë këtu. – thotë Ema duke treguar me dorë një lokal çfarëdo.  Problemi është që janë katër, ngjitur me njeri tjetrin. – Si thua Haxhi?
Nuk e di se pse, që kur ka vdekur miku jone dëshirojnë që unë të marr të gjithë vendimet e rëndësishme. Më para ishte shumë më e thjeshte, ai propozonte dhe kishte idetë më të mira, në e ndiqnim.
–    Futemi. – them pa dëshire.
–    Serioz. – thotë Erioni.  – Nuk kemi dalë për hall, apo jo. Kemi dalë për të pirë. Vetëm për të pirë.
Është një lokal i gjatë mbushur me karrige e tavoline plastike. Njëherë  e një kohë duhet të kenë qene jeshile por tani shiu e dielli i kane ngrënë duke nxjerre një ngjyrë të çuditshme si televizori në një kanal të vdekur. Është një vend nga ata ku ne zakonisht nuk futemi.
–    Shpejt. – thotë Tani duke me shtyre – S’kemi shumë kohë.
Futemi me radhë, ka një banak të vogël e mbështetemi të gjithë me radhë. Mendoj që do doja të isha nga ana tjetër, aty ku tani baristi na shikon me dyshim. Që aty mund të bëja një foto të bukur, një foto për përgjithmonë.  Majtas : Erioni, pastaj Tani, Ema, unë, Albini. Duart mbështetur në banak, flokët lëvizin nga era që depërton nga dyert e dritaret e hapura, në sfond klientët e tjerë, një prezencë e padukshme në sytë tonë. Në pasqyrë shikoj klientët e tjerë. Shumica më të mëdhenj se ne. Ky është një nga ata lokale ku vijnë nënpunes, polic, shoferë. Të veshur mirë, të qetë. Pinë vetëm birra e hanë kikirik për dy a tre ore, pastaj ikin në shtëpi e rrahin gruan e kalamajtë.
–    Pesë konjak. – thotë Albini.

Sikur kjo të ishte një ditë tjetër në një qytet tjetër, baristi do vinte pesë gota mbi banak e do i mbushte njeri pas tjetrës. Ne do i pinim për pak sekonda e ai do na shikonte me habi. Por kjo është Tirana, kjo është historia. Ky është përpunimi i dhimbjes sonë i madh sa një shkrepëse Zebra plot e përplot me të kaluarën.

–    Prisni kamerierin. – thotë.
–    Jemi me nxitim. – thotë Ema. – Sot është një ditë e rëndësishme. Kemi vënë bast…
–    Duhet të prisni kamerierin. Uluni ju lutem.
–    Duam pesë konjak. – them me zë te ulet. – A jeni bar apo jo? Na mbush pesë gota. Kaq.
Kamerieri është pas nesh, e dëgjoj tek afrohet po askush prej nesh nuk kthehet. Atëherë del anash e na shikon duke pyetur veten pse nuk ulemi. Vaftë në pidh të nënës së vet, nuk duam të ulemi. Nuk mund të ulemi. Koha po na rreshket mes gishtash si pluhur floriri, nuk kemi kohë të ulemi. Duam vetëm të pimë e të dalim.
–    Pesë konjak. – thotë Ema duke parë kamerierin.
–    Pesë konjak. – thotë kamerieri duke parë baristin.
–    Pesë konjak. – thotë baristi me vete. I mbush ngadalë dhe na i zgjat mbi banak. Një, dy, tre, Maria do kafe, katër e pesë, miku jonë vdes. Kthej timin duke parë veten në pasqyrë. Një djalë që pi një konjak në një bar në Tirane, viti 2008, e shtunë. Kthejmë gotat me një frymë dhe i lëmë mbi banak, Ema paguan e  dalim pa përshëndetur.

Lokali tjetër është ngjitur, s’kemi nevoje as te dalim në rruge për tu futur. Kalojmë mes karrigesh pastaj futemi. I njëjti lokal, të njëjtët klient.

–    Pesë konjak. – thotë Ema. Baristi na shiko pa folur e na kalon gotat. I kthejmë, Ema paguan e dalim përsëri. Ema rregullon lekët dhe na ndjek. Unë eci afër Erionit, sytë ngulur te bari tjetër.
–    Kishe kohe pa e takuar? – pyet Erioni. – Unë …unë po bëja nja dy jave.
–    Duhet ta takoja pardje. – them. – Duhet të takoheshim në qendër, donte të më fliste për diçka që…dukej e rëndësishme. Por nuk shkova dot.
Tani po na udhëheq Ema. Lokali ngjitur është më i ri, duket gati si vend luksoz. Ka më shumë gëzim, britma. Një tavolinë me gjashte goca që flasin sa për gjithë lokalin. Ema futet brenda e na mban derën hapur. Shoh veten në xham e habitem kur kuptoj që kam akoma kostumin e funeralit. Kësaj here porosit Erioni.
–    Se di se çfarë donte domethënë? S’e takove dot? – pyet Erioni.
–    Jo. S’e takova dot. Gëzuar.

Plasim gotat, i kthejmë e dalim. Erion ngelet mbrapa e tani eci vetëm drejt lokalit të radhës. Shikoj orën, kane kaluar plot 22 minuta që kur kemi filluar. 22 minuta për tre bare, shumë pak. Duhet teëecim me shpejt, më mire, më gjallë. Dhimbja jonë është shumë mekanike.

–    Aty ka lojra. – thotë Ema. – Eja.

Më pak dorën dhe e shtrëngon fort. Ema është akoma e tronditur. Në lokalin tjetër bashkë me pijet të japin dhe monedha falas për të lozur. Pimë e kemi dy monedha për kokë. Erioni i fut në një lojë që ka dy pushkë ngjitur. Mblidhemi e lexojmë. Një organizatë terroriste ka marre peng një shkencëtar dhe me ndihmën e tij po ndërtojnë një armë bërthamore. Misioni jonë është të vrasim terroristët e të çlirojmë familjen e tij që mbahet peng. Forcat e inteligjencës kanë zbuluar bazën ku ndodhet shkencëtari, por ne jemi të vetmit që mund të futen aty brenda. Jemi skuadra më e stërvitur, jemi më të mirët në gjithë botën. Loja fillon e kap pushkën duke vënë syrin në shënjestër. Duhet të ecim në një korridor e pastaj të bëhemi gati. Në rrime në vend. Pas pak dëgjohen hapa që afrohen dhe dy terrorist na dalin përballe.

Na vrasin.
Fusim monedhe tjetër. Na vrasin prapë, po te njëjtët.
Fusim monedhe tjetër. Na vrasin.
Fusim monedhat e fundit. Na vrasin përsëri. Ekrani mbushet me gjakun tonë. Sa herë vdesim ekrani mbushet me gjak dhe del e shkruara :
Continue?
9,8,7,6,5,4,3,2,1.
Insert coin.

Tags: , , ,

5 Responses to “Nata. Vazhdo.”

  1. ehe... Says:

    Shume bukur, Darien. Tashme ke stilin tend, ke linjat e tua te rrefimit, gjithçka funksionon.
    Pershendetje.

  2. DK Says:

    Ulemi në fillim të rrugës së Kavajës. Më pëlqen kjo ndalesë sepse përzien proletarët e Kombinatit me kurvat e qendrës. Fytyra të djegura, fytyra me rimel. Pantallona të arnuara, minifunde. Tirana është evropiane, shiko andej. Jo, është osmane, shiko këtej. Lek mbështjelle me letërnjoftime , çanta Dolce & Gabbana blerë te tregu çam. Është Tiranë.

    Tirana e shek.XXI…

    Urime Darien!

  3. loer Kume Says:

    mua me pelqeu pjesa. me pelqeu fryma vertet, por proletare nuk ka, as kurva nuk ka, sepse proletaret jane kurva, dhe kurvat jane proletare ne shek. XXI. ne tirane nuk gjen dot asnje puntor te vetem, dhe asnje kurve te vetme, sinqerisht, secila ka arsyet qe s eshte kurve, dhe te tera kane elemente prej kurvash, e sa per punetore, nese u thua punetoreve te top chanel proletare ok, nese u thua kazmave, s ta pranoj se ata pertojne t epunojne. punetoret e vertete i ke maje 27 katesheve e si sheh kurre, ose 200 metra nen dhe e prape si sheh kurre.🙂
    sidoqofte dhe mua me pelqeu kryqezimi, ama si figure, jo si realitet.

  4. mars Says:

    me pelqen dinamika. e shoh te pershtatur si film te shkurter. dakort me komentin 1, njihesh ne shkrim. me kujtoi qe ne filim librin ne fakt.

  5. bahtjar Says:

    historia na ndjek pas

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: