Kapiteni ka ikur të hajë drekë dhe marinarët kanë rrëmbyer anijen

by

pjesë e përkthyer nga Urim Nerguti

28.8.1991
Ora 23.28

Një ditë e mbarë sot në baste, edhe pesë numra, ta marrë djalli, dhe i kisha përlarë të gjitha.
E megjithatë, edhe atje, mërzitemi, edhe kur fitojmë. Veçanërisht ndërmjet dy garave, tridhjetë minuta të gjata ku jeta jote fut ujë gjithandej. Edhe atje, njerëzit kanë një surrat varrimi dhe ecje të mpira. Por prapë, përzihem mes tyre. Sepse ku mund të shkoj tjetër ? Mos vallë në një muze ? Po ju s’e bëni atë gabim që të më shihni të mbyllur në shtëpi, duke bërë si shkrimtar, apo jo ? Me një shall mëndafshi rreth qafës. Kam njohur një poet që përpiqej të ngjante me një endacak. Asnjë pullë në këmishë, të vjella mbi pantallona, lidhësat të palidhura asnjëherë, dhe një cullufe në sy, përveç që mbante një shall të gjatë të bardhë. Shenjë artisti kjo. Ç’kishte shkruar ky miku ? Futi rruspën më mirë…

Kur u ktheva në shtëpi, iu futa me zhyt pishinës, pastaj në një jacuzzi. E kam shpirtin në rrezik. Kështu ka qenë gjithmonë.

Pastaj, ndërsa po zbriste drita e butë e mbrëmjes, u ula në kanape bri Lindës, por ja që dikush ka trokitur në derë. Linda u ngrit ta hapë.

« Bën mirë të dalësh pak, Hank… »
Këmbëzbathur, në peshqir, bëra ca hapa të vegjël deri tek dera. Ishin tre : një çun bjond, një pshurrshe bythëgjerë dhe një shoqja e vet merre me lëng.
« Duan një autograf…
– Nuk pres njeri, ia ktheva unë.
– Na mjafton dhe autografi, ma ktheu ky bjondi. Të japim fjalën, s’ju biem më në qafë. »

Dhe këtu, e ngriti dorën tek goja për t’ia dhënë një të zgërdhire. Kurse vajzat, u mjaftuan thjesht të më shihnin.

« Veç në qoftë se e kam gabim, asnjëri prej jush ska diçka për të shkruar, as laps as letër.

– Oh, u shpreh bjondi duke hequr dorën nga goja, do të vijmë prapë me një libër ! Dhe po të jetë nevoja, në një orë më të përshtatshme… »

Në peshqir. Këmbëzbathur. Mbase ky çunaku ka menduar se jam i llojit ekscentrik. Dhe padyshim që jam.

« Jo në mëngjes ama », shfryva.

I ndoqa më vështrim ndërsa largoheshin, pastaj e mbylla derën.

Tani, jam ngjitur lart dhe po shkruaj këtë që sapo lexuat. Këta njerëz, duhet t’i trajtosh pa respekt, përndryshe ia behin me qindra. Nuk është gjithmonë e lehtë t’ua presësh udhën, nganjëherë bëhet e padurueshme. Shumë prej tyre kujtojnë se për një arsye apo tjetër do t’i ftosh të pijnë gjithë natën me ju. Më pëlqen të bëhem dhogë, por vetëm. Një shkrimtar ka detyrime vetëm ndaj punës së vet. Nuk i detyrohet fare lexuesit, në mos t’i mundësojë leximin e asaj çka shkruar. Dhe më e keqja është se, mjaft prej atyre që ju trokasin në derë, s’kanë hapur asnjëherë një libër tuajin. Thjesht kanë dëgjuar të flitet për ju. Lexuesi më i mirë, ose le të themi qenia më e mirë njerëzore, mashkull apo femër, është ai që ju nderon me mospraninë e tij.

Advertisements

Tags: , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: