Gruaja më e bukur e qytetit

by
Nga Charles Bukowski
Përktheu në shqip Sokol Çunga

Cass-i ishte më e vogla dhe më e bukura nga pesë motrat. Cass-i ishte gruaja më e bukur e qytetit. Gjysëm indiane, me trup të zhdërvjellët dhe të pazakontë, një trup gjarpërush dhe përvëlues, me sy që përputheshin në mënyrë të përsosur me të. Cass-i ishte zjarr i lëngësht në lëvizje. Dukej si një shpirt i burgosur brenda një forme që nuk e nxinte dot. Flokët i kishte të zinj, si mëndafsh dhe përdridheshin sa andej-këndej, siç përdridhej dhe trupi i saj. Zakonisht humorin e kishte ose shumë të mirë, ose shumë të keq. Nuk kishte gjendje të ndërmjetme për Cass-in. Thoshin se ishte e çmendur. Vetëm torollakët e thoshin këtë. Torollakët s’kishin për ta kuptuar kurrë Cass-in. Për burrat ajo ishte thjesht një makinë seksi dhe nuk shqetësoheshin në ishte e çmendur apo jo. Dhe Cass-i vallëzonte dhe flirtonte, puthte burrat, por veç për një çast a dy, sepse kur vinte puna për t’ia hedhur Cass-it, Cass-i kishte gjetur një mënyrë për të rrëshqitur, duke i shmangur burrat.

Të motrat e akuzonin se e shpërdoronte bukurinë, se nuk e përdorte mendjen aq sa duhej, por Cass-i kishte mendje dhe shpirt; pikturonte, vallëzonte, këndonte, krijonte sende prej argjile dhe, kur njerëzit lëndoheshin qoftë në trup, qoftë në shpirt, Cass-it i dhembte zemra për ta. Mendjen e kishte thjesht ndryshe; mendja e saj thjesht nuk ishte praktike. Të motrat e kishin zili se Cass-i tërhiqte burrat e tyre, dhe pastaj zemëroheshin, pasi u dukej se nuk i përdorte siç duhej. E kishte zakon të tregohej e ëmbël me më të shëmtuarit; të ashtuquajturit burra të pashëm e acaronin: “S’kanë këllqe”, thoshte, “janë qullacë. Le të mbahen fort pas llapave të veshit, të vogla dhe të përkryera, pas hundës me formë të bukur… vetëm sipërfaqe, aspak brendi…”. Kishte një temperament që ngjasonte me çmendurinë, kishte një temperament që disa e quanin çmenduri. I ati kishte vdekur nga alkooli, kurse e ëma ia kishe mbathur, duke i lënë vajzat vetëm. Vajzat kishin shkuar tek ca të afërm, të cilët i kishin çuar në një manastir. Manastiri ishte vend i trishtuar, më shumë për Cass-in, sesa për të motrat. Vajzat e kishin zili Cass-in dhe Cass-it i ishte dashur të kacafytej me shumicën e tyre. Përgjatë krahut të majtë kishte të prera brisku që i kishte marrë duke u mbrojtur në dy zënie. Kishte dhe një shenjë të përhershme përgjatë faqes së majtë, por ajo shenjë jo vetëm që nuk ia pakësonte bukurinë, po dukej sikur ia nxirrte më në pah. E takova në West End Bar disa net pasi e kishin liruar nga manastiri. Meqenëse ishte më e vogla, e kishin liruar të fundit nga motrat. Thjesht, hyri brenda dhe erdhi u ul pranë meje. Me ç’dukej isha mashkulli më i shëmtuar i qytetit dhe kjo, ndoshta, mund të ishte një arsye.

– Pije, – e pyeta.

– Sigurisht, pse jo.

Nuk po them se kishte ndonjë gjë të pazakontë në bisedën tonë atë natë, gjithçka vinte nga ndjesia që më jepte Cass-i. Më kishte zgjedhur mua, dhe kaq. Pa u shtyrë nga askush. I pëlqente pija që po pinte dhe piu shumë gota. Nuk dukej se e mbushte moshën për të pirë alkool, megjithatë i shërbyen. Ndoshta kishte dokumente false, nuk e di. Sidoqoftë, sa herë që kthehej nga tualeti dhe ulej pranë meje, ndjeja një farë krenarie. Nuk ishte vetëm gruaja me e bukur e qytetit, por dhe gruaja më e bukur që kam parë ndonjëherë. I shkova dorën rreth belit dhe e putha.

– A të dukem e bukur, – më pyeti.

– Po, sigurisht që je e bukur, po ka diçka tjetër… diçka tej pamjes…

– Zakonisht njerëzit më akuzojnë se jam e bukur. Vërtet mendon se jam e bukur?

– E bukur nuk është fjala e duhur, nuk të shkon dhe aq për shtat.

U zgjat për nga çanta e saj. Mendova se donte të merrte shaminë. Por që andej nxori një gjilpërë të gjatë kapelash. Përpara se ta ndalja, e kishte ngulur gjilpërën e gjatë në hundë, nga njëra anë në tjetrën, shi sipër flegrave. Ndjeva neveri dhe tmerr. Ajo më vështroi dhe qeshi: “Po tani, a të dukem e bukur? Po tani, si të dukem?” Ia hoqa gjilpërën që andej dhe i vura shaminë time përmbi vendin e gjakosur. Disa vetë, përfshi dhe banakierin, e kishin parë ç’ndodhi. Banakieri u afrua:

– Shiko, – i tha Cass-it, – po lëvize dhe një herë, të flaka përjashta. Dhe dramatizmat e tua kemi mangët këtu!

– Shko qiu, – ia ktheu ajo.

Banakieri u kthye nga unë:

– Bën mirë ta kesh kujdes.

– Do të rrijë mirë, – thashë.

– Është hunda ime, bëj ç’të dua me të.

– Jo, – thashë, – më lëndon mua.

– Kur unë shpoj hundën, të dhemb ty?

– Po, më dhemb, me gjithë mend e kam.

– Në rregull, nuk e bëj më. Gëzohu!

Më puthi, më shumë duke u zgërdheshur, me shaminë tek hunda. Kur erdhi ora e mbylljes, u nisëm për në shtëpinë time. Duke biseduar filluam të pinim birrën që kisha në shtëpi. Atëherë kuptova se ishte njeri plot ëmbëlsi dhe dashamirësi për të tjerët. E jepte veten pa e kuptuar. Në të njëjtën kohë kapërcente pas, në vende të egra dhe pa kuptim. Ishte skizofrene. Një skizofrene e bukur dhe shpirtërore. Ndoshta ndonjë burrë, diçka, kishte për ta shkatërruar përgjithmonë. Shpresoja të mos isha unë. U shtrimë dhe, pasi shova dritën, Cass-i më pyeti:

– Kur do, tani apo në mëngjes?

–Në mëngjes, – i thashë dhe i ktheva shpinën.

Në mëngjes u çova dhe bëra dy kafe, njërën ia solla në shtrat. Qeshi.

– Je i pari burrë që nuk pranon ta bësh natën.

– Nuk ka gjë, – thashë, – nuk kemi pse ta bëjmë fare.

– Jo, prit, dua ta bëjmë tani. Prit sa të freskohem pak.

Shkoi në banjë. Doli pas pak, dukej e mrekullueshme, flokët e gjatë i shkëlqenin, sytë dhe buzët i shkëlqenin, shkëlqente e gjitha… E shfaqte trupin qetësisht, si diçka të mirë. U fut nën çarçafë.

– Afrohu, djalosh i ëmbël.

U futa nën çarçafë. Puthte me dëshirë, por pa u ngutur. I lashë duart të përshkonin gjithë trupin e saj, ia shkova nëpër flokë. Hyra mes saj. Ishte e ngrohtë dhe e ngushtë. Fillova të lëvizja ngadalë, duke dashur të zgjaste. Sytë e saj vështronin drejtpërdrejt të mitë.

– Si e ke emrin, – e pyeta.

– E ç’dreq ndryshon, – pyeti.

Qesha dhe vazhdova. Pastaj u vesh dhe e çova me makinë deri tek bari i një nate më parë, por e kisha të vështirë ta hiqja mendjen prej saj. E kisha pushim atë ditë, ndaj fjeta deri në orën 2 pas dreke. Më vonë u çova dhe lexova gazetën. Isha në vaskë kur ajo hyri me një gjethe të gjerë në dorë – një vesh elefanti.

– E dija se do ishe në vaskë, – tha, – prandaj të solla diçka për të mbuluar atë gjënë, djalosh xhungle.

E hodhi veshin e elefantit për nga unë.

– Nga e dije se do isha në vaskë?

– E dija.

Pothuaj çdo ditë Cass-i vinte kur unë isha në vaskë. Në kohë të ndryshme të ditës, por rrallë gaboi, dhe gjithmonë sillte gjethen e elefantit. Pastaj bënim dashuri. Një ose dy herë më mori në telefon natën dhe m’u desh t’i paguaja garancinë për ta nxjerrë nga burgu, ku e kishin rrasur se kishte qenë tapë dhe kishte bërë sherr.

– Bijtë e kurvave, – thoshte, – vetëm se të qerasin ca gota dhe kujtojnë se kanë të drejtë të të futen nën brekë!

– Po pranove një të qerasur, i hapur telashe vetes.

– Kujtoja se interesoheshin për mua, jo vetëm për trupin tim.

– Mua më intereson edhe ti, edhe trupi yt. Me ç’ma ha mendja, shumica e burrave nuk shikojnë tej trupit tënd.

U largova nga qyteti për gjashtë muaj, u enda lart e poshtë, pastaj u ktheva. Kurrë s’e harrova Cass-in, megjithëse patëm bërë një farë zënke. Nuk më rrihej në qytet. Kur u ktheva, mendova se kishte ikur nga qyteti dhe, pasi kisha nja gjysmë ore që rrija në West End Bar, ajo hyri dhe u ul pranë meje.

– Me ç’po shoh, qenke kthyer, maskara.

I porosita një pije. Pastaj e vështrova. Kishte veshur një fustan me qafë të gjatë. S’e kisha parë kurrë të vishte diçka të tillë. Poshtë çdonjërit sy kishte të ngulura dy gjilpëra me koka të qelqta. E vetmja gjë që dukej ishin kokat e gjilpërave, kurse tehet zhdukeshin në fytyrën e saj.

– Të marrtë dreqi, ende përpiqesh ta shkatërrosh bukurinë tënde, hë?

– Jo, është modë, gomar.

– Ti je e çmendur.

– Më ka marrë malli për ty, – tha.

– Ke ndonjë tjetër?

– Jo, nuk kam tjetër. Vetëm ty. Mirëpo, kam filluar të jepem me para. Çmimi është një dhjetëshe. Kurse për ty, falas.

– Hiqi ato gjilpëra.

– Jo, është moda.

– Po më bën të mërzitem.

– Me gjithë mend e ke?

– Dreq o punë, po, me gjithë mend e kam.

Cass-i i hoqi gjilpërat ngadalë dhe i futi në çantë.

– Pse bën pazar me bukurinë tënde, – e pyeta. – Pse nuk e pranon siç të është dhënë?

– Sepse njerëzit mendojnë se është gjithçka kam. Bukuria nuk është gjë, nuk ka për të mbetur. S’e ke idenë sa me fat je që je i shëmtuar, pasi nëse njerëzit të kanë për zemër, ti e di se kjo ndodh për arsye të tjera.

– Në rregull, – i thashë, – jam me fat.

– Nuk dua të them se je i shëmtuar. Njerëzit mendojnë se je i shëmtuar, dhe aq. Ke fytyrë magjepsëse.

– Rrofsh!

Pimë dhe nga një gotë tjetër.

– Me se po merresh, – më pyeti.

– Asgjë. S’po bëj gjë. S’më tërheq asgjë.

– As mua. Po të ishe grua, mund të shiteshe për para.

– S’ma merr mendja se do ia dilja të kisha kontakte me aq shumë të panjohur, është punë rraskapitëse.

– Ke të drejtë, është rraskapitëse, gjithçka është rraskapitëse.

U larguam bashkë. Njerëzit në rrugë vazhdonin t’ia ngulnin sytë Cass-it. Ishte grua e bukur, ndoshta më e bukur se kurrë. Arritëm në shtëpinë time, hapa një shishe verë dhe ia shtruam bisedës. Gjithmonë na shkonte biseda fjollë. Ajo fliste, unë dëgjoja, pastaj flisja unë. Biseda jonë thjesht rridhte, pa u tendosur. Dukej sikur bashkë zbulonim të fshehta. Kur zbulonim ndonjë të fshehtë të bukur, Cass-i qeshte pa fund me atë të qeshurën e saj si askush tjetër. Ishte si gëzim që dilte nga zjarri. Gjatë bisedës u puthëm dhe u afruam pranë njëri-tjetrit. Pasi u nxehëm, vendosëm të shkonim në shtrat. Ishte ky çasti kur Cass-i zhveshi fustanin me qafë të gjatë dhe i pashë atë shenjën dhëmbë-dhëmbë dhe të shëmtuar përqark qafës. Ishte e gjerë dhe e trashë.

– Budallaqe, – thashë që nga shtrati, – të marrtë dreqi, ç’ke bërë?

– E provova një natë me një shishe të thyer. Nuk po të pëlqej më? A jam ende e bukur?

E tërhoqa në shtrat dhe e putha. U largua prej meje dhe qeshi.

– Ca burra më paguajnë dhjetëshen, pastaj unë zhvishem dhe ata nuk kanë më dëshirë. Unë mbaj dhjetëshen. Është shumë zbavitëse.

– Po, – i thashë, – s’po e mbaj dot të qeshurën… Cass, kurvë, të dua… boll e shkatërrove veten; je gruaja më e gjallë që kam njohur ndonjëherë.

U puthëm përsëri. Cass-i po qante pa zë. Ndjeja lotët. Flokët e gjatë dhe të zinj shtriheshin pranë meje si flamur vdekjeje. Shijuam njëri tjetrin, bëmë dashuri dalë nga dalë, një dashuri melankolike dhe e mrekullueshme. Në mëngjes Cass-i ishte çuar dhe po përgatiste mëngjes. Dukej e qetë dhe e gëzuar. Këndonte. Unë qëndrova në shtrat dhe shijoja gëzimin e saj. Më në fund erdhi tek unë dhe më shkundi:

– Çohu, plehër! Hidhi një ujë të ftohtë fytyrës dhe pallës, dhe eja të shijosh gostinë.

Atë ditë e çova në plazh. Ishte ditë jave, vera nuk kishte ardhur ende mirë, prandaj gjithçka ishte e braktisur deri në përsosmëri. Endacakët e plazhit kishin hapur shtrojat e veta nëpër lëndinat mbi gungat e rërës dhe flinin. Ca të tjerë ishin ulur nëpër stolat e gurtë dhe kalonin shishen dorë më dorë. Pulëbardhat endeshin në ajër, të shkujdesura, por disi të hutuara. Zonja plaka, rreth të shtatëdhjetave apo të tetëdhjetave, rrinin ulur në stola dhe diskutonin për shitje pronash të patundshme të lëna trashëgimi nga bashkëshortët kohë më parë, të vrarë nga qetësia dhe marrëzia e mbijetesës. Por, mbi të gjitha, kishte paqe në ajër; ecëm pa folur midis të shtrirëve nëpër lëndina. Thjesht e ndenjura bashkë sillte një ndjesi të mirë. Bleva dy sanduiçë, ca patate të skuqura dhe pije, u ulëm në rërë dhe hëngrëm. Pastaj e mbajta Cass-in në krahë dhe fjetëm bashkë ndonjë orë. Pothuaj ishte më bukur se të bëje dashuri. U lëshuam të dy bashkë, krejt lirshëm. Kur u zgjuam u kthyem në shtëpinë time dhe unë përgatita darkën. Pas darke i sugjerova Cass-it të jetonim bashkë. Ajo qëndroi për një kohë të gjatë pa lëvizur, duke më shikuar, pastaj tha lehtë: “Jo”. E çova me makinë tek bari, e qerasa me një pije dhe dola. Të nesërmen gjeta punë si punëtor parkingu në një fabrikë dhe punova gjatë gjithë javës. Isha tepër i lodhur dhe nuk kisha fuqi të endesha vërdallë, megjithatë atë të premte mbrëma shkova tek West End Bar. U ula dhe prita për Cass-in. Orët kalonin. Si isha dehur mirë, banakieri më tha: “Më vjen keq për të dashurën tënde”.

– Çfarë, – e pyeta.

– Më vjen keq, nuk e dije?

– Jo.

– Vetëvrasje. E varrosën dje.

– E varrosën, – pyeta. Ngjante sikur nga çasti në çast ajo do të kalonte pragun dhe do të hynte brenda. Si kishte mundësi të kishte vdekur?

– E varrosën motrat.

– Vetëvrasje? Nuk dua ta teproj me pyetje, por, mos di gjë si?

– Preu fytin.

– Kuptoj. Ma mbush dhe një gotë.

Piva deri sa u mbyll. Cass-i ishte më e bukura nga pesë motrat, ishte gruaja më e bukur e qytetit. Arrita ta çoja makinën deri në shtëpi dhe vazhdoja të mendoja se duhej të kisha ngulur këmbë më shumë atë natë, në vend që të kisha pranuar atë “jo”. Gjithçka tregonte se ajo donte. Thjesht, unë isha treguar tepër i papërgatitur, dembel, shumë i papërqendruar. Meritoja vdekjen time dhe të sajën. Isha qen i poshtër. Jo, pse t’ua hedhim fajin qenve? U çova, gjeta një shishe vere dhe piva me gllënjka të mëdha. Cass-i, vajza më e bukur e qytetit kishte vdekur në moshën 20 vjeçare. Përjashta dikush i ra borisë së makinës. I binte fort dhe me ngulm. Lashë shishen poshtë dhe ulërita: “Të marrtë dreqi, bir kurve, pusho!” Nata vazhdonte të vinte dhe unë nuk bëja dot asgjë

Tags: , , , ,

9 Responses to “Gruaja më e bukur e qytetit”

  1. U2 Says:

    leopold reutlinger
    1890.
    quitz. eshte foto apo pikture?
    pjesa eshte gjeniale. me vjen inat shume me bukowskin.

  2. un Says:

    Bukowski. Meqe s’po e merr fjalen kush, po i them dy fjale.

    Buçkua ka qene tip i çuditshem, kete e dine te gjithe. Ajo qe na intereson, eshte letersia e Buçkos. OK. Me ç’kam pare une, letersia e Bukut, siç i thoshin miqte, eshte nje letersi shqeto, bruto, por qe nuk dallohet per thellesira apo tjeter. Dhe eshte normal. Buk ka zbarkuar ne letersi keshtu si offside. Levizja beatnik ka qene e pasur me shkrimtare te tille : jo akademike, te hapur, te sinqerte, instinktive, dhe mbi te gjitha : te bindur se jane lindur shkrimtare dhe nuk jane bere. E ke ose s’e ke ate xixen. Buku e kishte.

    Pjeset e tij shquhen per nga pasqyrimi i gjalle i ngjarjeve te realitetit. Nga kjo ane, Buku eshte nje realist ku romani kopsitet me ngjarje ne nje mase te madhe te verteta. Eshte e qarte se ka trillim, por ai eshte me teper improvizim, pa plan, pa shume sterhollime.

    Kam lexuar dikur “Postieri”. Jam shkrire duke qeshur. Humori i tij eshte “décapant”, thote frengu. Por nuk arrija te shquaja mire nese i kane ngjare vertet ato ngjarje apo i sajon ca, merr thjesht berthamen dhe pastaj i sajon ne nje menyre gazmore. Gjuha e tij eshte e shkoqur, troç, me fjali te shkurtra, lexohet shume mire. Nuk gjen fjali te gjata, gje qe me ben te mendoj se letersine ai e shihte thjesht si nje mbushje kohe dhe zbrazje nervash. Nuk mendoj se kishte ndonje projekt kushedi çfare. Disa madje e mbajne per nje shkrimtar “mineur” por mua me pelqen. Ka aftesine e rralle qe te pershkruaje nje situate permes dialogjesh, e habitshme. Mbase ngaqe ka jetuar me 200km/h. Mbase ngaqe kishte ç’te tregonte vertete. Tek ai s’lexon pothuaj kurre monologje tip plake Nice, apo pershkrime natyre. I vetmi pershkrim eshte qe bie shi shume dhe ky ska çader, biçikleta e le ne udhe dhe shkon ne shtepi uje. Kaq natyre ka. Pershkrimet e personazheve jane minimale, me ca kontraste qesharake (hundemadh, thatim, faqekuq, kembeshtrember, etj). Ne fakt, Bukut i interesonte thjesht humori. Jeta qe bente i jepte shume material tragjik qe ai e kthente ne komik neper vetetalljes. Per femrat, dihet ajo pune, ka qene goxha i dhunshem, i paparashikueshem, nje hamshor i vertete. Pijanec me nam (si te gjithe beatniket), ishte vertet nje problem per njerezit perreth. Por gjithsesi, nje personazh sharmant. Per nje kategori njerezish qe e kane qejf endjen, bredhjen, eshte ideal.

    Ne kishte diçka qe e urrente : sterhollimet, sofistikimet, llomotitjet. Letersia e tij : ec drejt e ne teme, godit, tallu, qesh e qaj, menjanohu, antisocial, por tejet e ndjeshme, gati mallengjyese, njerezore. E pamundur te mos simpatizosh me Bukun, edhe kur behet i urryer.

    Tungatjeta.

  3. U2 Says:

    hajde biografia ketu! shesim biografi!
    une e urrej bukowskin sepse ky derr i felliqur, edhe pse ka nje stil fantastik dhe te admirueshem, me djale xhaje miller, (not the arthur one) ky pis i keq, ka nje sjellje letrare ndaj femres qe shpreh qe vetem ky bir nene ka mundesi te kuptoje boten, si nje baba i madh, ndersa femrat jane copa mishi qe perdoren per te shfryre instiktin dhe fikur cigaret ne gjoks.
    femra eshte plot poezi, she moves in misterious ways, dhe une ka qelluar qe shkruaj per to si bukowski i endur me fije rimbaud nje e mesme e arte😉

  4. un Says:

    Nuk shes asgje, pa merak. Madje i rashe pishman pse shkrova se e di qe gjithandej do kete ndonje koment te tipit “spec ne qull”. OK, tant pis.

  5. U2 Says:

    he mo dhe ti mos e merr per ters se se kisha me shume me ty, se sa me bukun tat.
    sidoqofte une e kisha me shume me foton me siper. nje shkrimtare plot shpirt qe une adhuroj, nje shkrimtare vepra e se ciles mund te radhitet pa frike fare krahas marquesit, e ka kete foto ne nje kopertine libri.
    e kam pasur librin, dhe e kam germuar autorin. tani kush me thote eshte foto apo pikture?
    isabellallende, ines of my soul😉

  6. ABUSER Says:

    kjo pjese eshte pjesa me tronditese qe kam lexuar muajt e fundit.
    bukowski eshte i madh.
    ve bast qe kjo me siper eshte pikture. koha e pergjigjes nuk le dyshim ne e kam google apo jo.

  7. U2 Says:

    check out good and well, little sister, i know that everything is not ok. cause this is a a story about a man and a woman.
    maybe eshte pikture ? leopoldi dhe modelja e tij e preferuar?
    kjo vajza nuk ka maske jo. po nuk eshte kokekuqja e shkrimit tim. 😉
    leopold reutlinger ka pas pas studio fotografie, por kjo eshte pikture. ja pse ti nuk i ke gjetur emrin asaj, ashtu si ja ke gjetur cleos, meqe e paske germuar mire inesin.

  8. Irma ttbmlj Says:

    Ç’femer Cass-i

    A ka njohur njeri nje femer te tille apo mbeten legjenda urbane!!

  9. Zherzhi LSN Says:

    I madh Mr.Bukowski
    Cass-i ti psikopate aq e bukur

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: