Libri i Zi

by

nga Loer Kume

 

Njëherë, para shumë kohësh, isha në gjëndje të keqe. E keqja më kishte zënë në formën e ngjyrës së zezë. Dhe ajo erdhi në mënyrë natyrale, fare pa shqetësuar asnjë nerv timin, me hapa të heshtur…
Nga një gjëndje normale që isha, plot me ngjyra euforike që karakterizojnë natyren time, fillova, çdo gjë që më rrethonte, ta shihja në një ngjyrë të zezë. Në fillim herë të zbehtë, e herë të fortë. Më pas, sa më shumë kohë kalonte, aq më e fortë bëhej e zeza që shihnin sytë e mi. Por, nuk ishte ky shkaku që unë ndihesha keq.
Nuk isha aspak i mërzitur, as melankolik, as depresiv, as në luftë me botën, as anarkik. Ndihesha qejfli në ngjyrën e zezë. Gjithçka që shihja zi më shijonte. Dhe kjo gjë, pikërisht ky fakt, ishte shkaku i frikës time. Në rregull deri te ndjesia e papritur që nuk më ndahej e se zezës, por edhe që ta shijoja?
Ishte e frikshme si hijet e skutave merrnin të njëjtën ngjyrë duke më ndjekur pas.
Sytë më ishin nxirë, (unë kam sy të çelët) dhe gjuha më ishte nxirë nga vera. Dhëmbët ishin nxirë nga kariesi. Vishesha me rroba të zeza, dhe, nuk e di pse, dëgjoja vetëm këngë të zeza.
Kudo që shihja në kohë, në hapësirë, ngjyra e zezë më fekste fort fort, në një kreshendo që nuk e dija si do i vente filli. Ndoshta do e bënte diellin e zi? Hënën e zezë? Sepse parfumin tim e kishte bërë të zi ndërkohë… Dhe gjaku? Kur u çava dje pa dashje, nga mollza e gishtit kulloi gjaku im, dukej i zi…
Po flokët e mi bjondë? Dhe ato të zeza?
Bah! E tërë kjo ishte e frikshme!
Dhe një nga ato ditë, ishte natë në fakt, dyert e dhomave të familiarëve të mi ishin zhytur në errësirë të zezë, energjia elektrike mungonte, nata ishte e zezë pa yje, dhe era frynte në ngjyrë të zezë, pashë veten në pasqyrë. U fiksova në sytë e mi dhe pashë aty një pako, një pako me tërë errësirën e mundshme brënda… lidhur bukur me fjongo të zeza…
Atëherë, u ula këmbëkryq mbi tapet, si somnambul, duke tështirë në fillim, pastaj pa shfaqur asnjë shenjë gjallimi, pa u ndier fare.
Gishtat e mi rrëmbyen tërë nxitim penën e zezë që fshihja diku poshtë kolltukut, dhe, mbi një fletore me kapakë tërësisht të zinj pa dyshim, nisën të shkruanin ç’fshihej në pako.
Nisën të shkruanin… LIBRIN E ZI !
Gishtat shkruanin e shkruanin… nuk e kuptova dot kurrë në ishte mëndja që urdhëtonte gishtat, apo gishtat sugjestiononin mëndjen nëpërmjet lëvizjeve së tyre valltare mbi fletët…
Në çdo hap që hidhnin gishtat e mi shkruhej një shkronjë e zezë me bojën tmerrsisht të zezë që rridhte e frikshme nga maja e penës time…
Shkronjat formonin fjalë, e kuptimi i tyre ngrihej si hije nga fletët duke u futur në hundët e mia…
Fjalët, rreshtat, paragrafet, kapitujt shkruheshin me shpejtësi marramendëse dhe gishtat e mi nuk ndjenin asnjë ngerc, e hunda ime nuk ngopej më atë kuptim të errët, sytë nuk lodheshin nga e zeza…
Për tu shkëputur nga kjo gjendje thithëse u përpoqa të mendoja diçka më tronditëse se kjo, ndarjen nga dikush i dashur për të mos ta parë më, thyerjen e gjymtyrëve, vdekjen e prindërve, të djegurit të gjallë, vdekjen e femijëve, humbjen totale të shqisave,… një kancer… çdo gjë dukej përrallë.
Ai libër i Zi i gjallë, si kthetra maceje, bishta të zjarrtë dragoi, sy tigri e mjekër cjapi që digjej. Ishte një ngjarje përtej çdo tragjedie njerëzore mizerabel.
Ndërkohë vazhdoja me një shpejtësi mbinjerëzore të shkruaja e shkruaja Librin E Zi.
Materialin brenda tij nuk do mund kurrë ta tregoj. Edhe sikur të mundja, s’do ta ndaja kurrë me askënd.
Cdo shkronjë ishte e gjallë, çdo shkronjë një njeri! Libri, aq i fortë, aq agresiv!
Cdo gjë në të filloi të vibronte e dridhej… shkronjat e fjalët nuk arrinin ta mbanin dot të zezën brënda, dhe nje lloj tërmeti ndodhi midis paragrafeve e kapitujve.
Shkronjat e zeza nisën të vetëtinin, të ndizeshin… dhe një zjarr mbiu, me gjuhë flake gllabëruese midis fletëve.
Tërë libri nisi të digjej në vetvete. Përmbajta e tij, çdo faqe e shkruar, paragraf, fjalë, shkronjë merrte flakë në formën e gjuheve të vockla të errta. Zjarri ecte i vendosur, i pandalshëm mbi shkronjat e zeza, dhe tërë libri dukej sikur po e shijonte… dukej sikur po të kishte gojë, Libri I Zi po këndonte…
Zjarri i tij ndriçoi errësirën e natës, dhe ngrohu qënien time që merrte frymë diku aty anash tërë asaj që po ndodhte…
Afrova duart ti ngrohja në zjarrin e librit që po digjte vetveten nga rëndesa e egzistencës së tij…
Unë shkrimtari e arkitekti i tij ngroha gishtat, ti mbaja të zhdervjellëta për të shkruar librin e ardhshëm…

Advertisements

Tags: , , , ,

4 Responses to “Libri i Zi”

  1. sasser worm Says:

    Pure style.

  2. ehe... Says:

    Loer,
    Me duket se kam komentuar (ne menyren time) dhe gjera te tjera te shkruara nga ty. Kesaj here mbeta vertet i kenaqur. Nje pjesez e gjalle, ndihet ankthi, perplasja, e panjohura. Keshtu ndjesish te dhuron, psh, Lovecraft. Per te mos folur per Poe, por ky eshte teper i “zi”. Ka dhe Borges nje tregim te tille, e qe madje ia ka kushtuar Lovecraftit. Jane gjera te mira keto, me duket se mbaj mend te kemi folur njehere per “tmerrin” a diçka e tille dhe se ti dhe Lamaj ishit te terhequr nga ky lloj. Pak me teper kujdes ne latimin e fjalive, nuk eshte keq. Jo se nuk i mora vesh, por ndoshta do kisha zgjedhur nje qasje tjeter, do te kisha qene me i ftilluar. Megjithate, si fryme eshte shume mire.
    Suksese.

  3. ecce...lupus! Says:

    Cdo shkrimtar ka nje talent te lindur ne vetvete: nje cast normal e ben te jashtezakonshem. E ti je i tille.

  4. rudionlikani@yahoo.com Says:

    nje e treta e yjeve te verdh nuk eshte yni me pelqjn
    shume dritat e bardha

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: