Mbi muzikën – përsëri, (mbi mitizime, keqkuptime, gabime, (shkruajtur pa lidhje logjike))

by

L.Z

Mbi muzikën  – përsëri (1)
It’s only rock’n’roll but I like it.
________________________________________
Si reagim kunder kësaj

Patëm folur pak për mediokritetin që na ka pushtuar këto…le të themi këto 120 vitet e fundit edhe, më në veçanti për habinë ( time ) mbi faktin që nuk po na dëgjojnë veshët akoma një album a një skenë të denjë për këtë emër. Jo në kuptimin e muzikë, e as për tekste, një album superior s’është e thënë të jetë perfekt. Një album perfekt është ai që hap një rruge të re në muzikë e arrin të krijoje një rryme që ndiqet. Shembujt që sillen zakonisht janë ata më banalet, Velvet Undergroung&Nico, Highway 61, Nevermind, Storia di un impiegato, Starsailor apo një album i rastësishëm i Beatles, London Calling, Mc 5, Never mind the bollocks… S’po flasim për albume të mire, këtu, secili nga këta albume ndoshta është i tille, por jo perfekt ashtu si është bje fjala Grace, Born to run apo Songs of Leonard Cohen. Fuqia e këtyre albumeve është fakti që kanë krijuar rryme. Kushdo që i ka dëgjuar ka krijuar një band.
Do thoni : këta janë amerikane edhe gjeni. ( thojeni thojeni, po ju pres ) . Por deri tani s’ka ardhur ndonjë lajm që gjenialiteti të jete i shpërndare sipas mënyrën gjeografike, shpërndahet akoma më teorinë e kaosit ( e të spermës ) kështu që kjo vërejtje është e kote.  Idetë e tingujt janë personal. E muzika është aq demokratike saqë të lejoje të regjistrosh edhe në rast vështirësish ekonomike, për më shume në periudhën e myspace e të facebook ku talenti ka dalë rrugës. Nuk është pra, as një çështje promovimi aq sa edukimi publiku. E kjo e fundit është një histori më vete, në atdhe nuk ka as happy end. Është një çështje, besoj, ambienti, publiku e guximi. Çdo periudhe ka protagonistet e saj, aq sa për aftësinë e këtyre për tu imponuar, aq edhe për aftësinë e publikut për ti përballuar. Jam i  bindur që sikur Stairway to heaven të regjistrohej sonte 9 radio nga 10 nuk do e kalonin sepse do e gjykonin tepër të gjatë.

Ka pak ngatërrese në këtë pike, lidhur më se shumti më mitizimin  e asaj që quhet, gabimisht,  periudha e arte e rok n’roll. Të dëgjosh ca tipa të duket sikur muzika fillon më Hound Dog ( Elvis Presley ) e mbaron më Coda ( Led Zeppelin ) e çdo gjë që nuk është prodhuar në ate periudhe është vepër e shejtanit. Që këta tipat ishin engjëj të nis nga Arkitekti i madh e çdo gjeje tjetër mund ti vesh vize. Gjeja më interesante është që, nuk e di se pse, është përhapur ideja që këta nuk ishin as commercial ( që tani e tujte përkthyer në “tregtare”, të përdorim pak shqipen, duke qëne se në pasaportën time shqiponja ka dy koka e jo një. )

Le të themi që ideja është pak a shume kjo : tregtare është ajo që bën sepse e di që do i pëlqejë publikut. Jo-tregtare është ajo që bën sepse të pëlqen ty, jo aq shume sepse ti je i mire apo i dashur apo i zgjuar, por thjesht sepse s’mund të besh asgjë tjetër, sepse ashtu e ndjen. ( përcaktimi ka shume defekte duke qënë se se kam kuptuar kurrë se ça dreqin është muzika tregtare, preferoj akoma ta ndaj në muzike që më pëlqen e muzike që s’më pëlqen. Është  edhe më e thjeshte )  Nëse themi që gjerat tregtare bëhen më qëllim si pjese e një plani djallezor besoj se gabojmë. Në  fund të fundit nuk arrij të mendoj për asgjë më banale e më tregtare se sa Immagine e John Lennon. ( A The dark side of the moon, realizur nën udhëheqjen e lavdishme të shokut R.Waters që dëshiron një album që të ketë një dozë psaikadelik të mjaftueshme për tu dëgjuar nga të gjithë, pak pop, një concept album mbi Asgjë-në absolute, plus ndonjë këngë të përshtatshme për t’u transmetuar në radio. ) Por edhe pse pranoj se është e tille, nuk mund të them që Lennon ishte i ndërgjegjshëm kur e shkruajti. Valle mendoni se do të kishte pasur të njëjtin sukses sikur ta kishte shkruajtur George Micheal apo Lenny Kravitz? Thjesht, s’është tregtare sepse këtu hyjnë edhe cilësitë e idetë e njeriut.

(tani do shkruaj që cilësitë e njeriut në vetvete nuk ndryshojnë asgjë këtu, nëse e di këtë kalo direkt te paragrafi tjetër  se o pak e gjatë)

–    Në thelb, ndryshe nga sa mund të duket, arti është gjeja më egoiste që ekziston. Cdo pikture, film a këngë është një homazh i vogël drejt prostitucionit. Artistet që na pëlqejnë nuk janë medoemos ata teknikisht të aftë, ndryshe do ishim çmendur të gjithë mbas Vai, Malmsteen a Seiko e do ishim të gjithë tifozë të R.Madridit. Fale Z-tit, ashtu si shijet tona, jemi imperfekt. (Këta janë njerëz që i janë dedikuar teknikes e dine të bëjnë 400 akorde në një sekondë, e enderrojne vetëm që tu lindin edhe dy krahë të tjerë në mënyrë që të bëjnë 800 akorde e 500 riffe në një fraksion sekondi. Pak a shume më të njëjtën logjike e për të njëjtat arsye për të cilat uzinat komuniste mburrej sepse bënte 300 pale këpuce në dite. Pra, volum volum volum. Për mua kanë të njëjtën bukuri që ka një statuje antike : elegante, e pathyeshme, sublime por thjesht mermer, pa shpirt. Gjithmonë e më shume u afrohen fenomeneve që mund të gjesh neper libra Guiness apo neper gazeta në faqen  “ A e dinit që…” Është kjo edhe arsyeja për të cilën akoma sot J.H konsiderohet si kitaristi më i madh e më i rëndësishëm, sepse një teknike shume të mire i shtonte edhe një doze personaliteti që e bënte më të hijshëm, përtej zotësisë teknike. Hendrix thoshte “ Ma kanë kopjuar aq here saqë kam pare edhe kitaristë që kopjonin në mënyrë perfekte gabimet e mia”). Nuk është një zgjedhje e artistit. Secili këndon atë që ndjen, dhe më besoni nëse ju them që askush s’mund të thotë Ok, tani po ulem e po shkruaj një këngë dashurie! – thjesht ajo s’do dali. Në shumicën e rasteve ajo që dëgjojmë është ajo që ai ndjen. Nëse ndodh që kjo përkon edhe më shijet e publikut në ate moment do përcaktohet edhe muzike tregtare.  Nëse nuk bjeme dakord më këtë atëherë mund të themi fare mire që Elvis ishte gjeni, Beatles u formuan sepse panë që Elvis shiste shume, Stones pane që Beatles kishin sukses ndaj u formuan edhe ata, ndoqën të gjithë njeri tjetrin për të pasur sa më shume lek ( e pi… femra ) . Meqë kjo nuk është komplet e vërtetë, bjemë dakord që secili e ndjente ashtu ndaj edhe formuan ato albume e bene ato grupe. Jo sepse zgjodhën vete, por sepse mundësitë ishin të kufizuara, përderisa ajo ishte muzika që dëgjonin. Cilësitë e artistit pra, janë gati të parëndësishme në këtë pike, ashtu si edhe artisti vete që para se tu bindet marketingut i bindet asaj që ndjen e s’mund të shtiret sikur është dikush tjetër.

Fakti është që të gjithë artistet e mëdhenj janë tregtare. Dark side of the moon ka shitur rreth 45 milion kopje, Millennium i B.Boys nja 40 milion kopje. Pse njeri është tregtar e tjetri jo? Sepse njeri më pëlqen mua e tjetri jo? Grupet më të pasur për momentin  janë njerëz tip Beatles, Stones, U2, Coldplay, P.Floyd.

Të gjithë grupet e mëdhenj janë tregtar deri në piken në të cilën të gjithë shkruajnë për të kënduar e këndojnë pastaj për të shitur. Ndryshojnë vetëm ekstremet, është e thjeshte ta kuptojmë nëse janë apo jo të tille bje fjala sepse këngët ua shkruajne të tjerë apo sepse kanë një kujdes maniakal kundrejt imazhit të tyre, apo sepse nuk janë më këngëtarë por juke box, po prape sipas meje më pëlqen/s’më pëlqen është mese e mjaftueshme, nejse, ju si të doni.  )

Tani mund të themi që secili këndon ashtu si i pëlqen e që ndryshimet janë të kota. Është e kotë të themi që P.F ndjenin gjithçka në zemër ndërsa B.B janë disa gjeni të të keqes që ua kanë hedhur të gjithëve. Por s’mund të gënjesh 40 milion njerëz (nëse quhesh Adolf ndoshta po  ). Mitizimi është plage e rende, çon gjithmonë në keqkuptime. A thua se ata që kenduan në Woodstock kënduan falas, ndërsa The Who refuzonin kategorikisht të ngjiteshin në skene pa marre leket, ndërsa Townshead pati edhe rastin më thy kitarën në kokën e Abe Hoffeman thjesht sepse ky donte më fol. There days of peace&love kete timin.  A thua ti se Led Zeppelin paguheshin jo më para por më lule dele të mbledhura nga liqeni, ndërsa këta të tjerët janë kapitaliste të shfrenuar.
Somebody said to më,”But the Beatles were anti-materialistic.” That’s a huge myth. John and I literally used to sit down and say, “Now, let’s write a swimming pool”.
Gjejeni se kush e ka thëne!

( tifozët kane kuptuar gjithçka, tifozët janë gjithmonë para nesh. E kam fjalën, tifozët e dinë mirë se ça ka bërë skuadra e tyre para 20 vitesh, mbajnë mend edhe se kush i ka bërë golat, po nuk është se çdo të dielë kapin regjistrimet e fitoreve të kaluara. Edhe pse jam shume tifoz me Liverpulin s’më shkon ndër mend të kap finalet e viteve 70, ti shikoj sikur se di rezultatin  e të gëzohem se sapo fituam Champions League në 1978 kundër Bruges, as e kam parë kurrë e as dua ta shikoj. S’më përket, s’është koha ime, s’është fitorja ime. Imagjino tani sikur ta bëja këtë çdo të dielë, çdo të dielë të mallkuar ve ndonjë ndeshje që e di që kemi fituar edhe gëzohem. Ta bëja do kërkoja manikomin më të afërt e do ju përshëndesja. Muzikisht ama ka që e bëjnë. )

po e di shembulli s’është tamam i sakte blla blla blla

Konkluzione

Ke vetëm dy zgjedhje, e duhet të besh atë të duhurën. Mund të rrime këtu e të nisim çdo muhabet duke thene “ Eh, atehere ka pas muzike, sot s’ka më!” e ti themi njeri tjetrit se sa i bukur është Led Zeppelin IV e sa perfekt është Let it bleed e sa të mëdhenj janë P.F ( Janë kaq të mëdhenj– tha duke hapur duart – Jo jo, janë akoma më të mëdhenj, e kundërshtoi shoku duke hapur duart akoma më shume, simodos ajo The final Countdown, aty Daltrey e ka qare fare )  e të takohemi mbas 10 vitesh e të lavderojme përsëri Stones ( jo Stone Roses, The Rolling Stones e kam llafin ) (2) apo Who ( 3 ) . Të gjejme grupe sa më të çuditshme e të mburremi nëse bashkëfolësi nuk i njeh. He, i keni nigju Quicksilver Messenger Service ju? Nuk ju merzitet ajo Hotel California mbasi e keni dëgjuar tip shtatë milion here? Apo të bëjmë versionin muzikori pyetjes “ Kë do më shumë, babin apo mamin?”  që është “ Kush janë më të mëdhenj Led Zeppelin apo Pink Floyd?
Apo të shohim se ça po ndodh sot, duke filluar që nga lagjja jote e deri ku mund t’na çojnë ato shtatë nota të mallkuara.

Sepse fakti është që nuk është prodhuar kurrë kaq muzike sa prodhohet sot, e një pjese e mire e saj është më se cilësore. Janë ato lloj albumesh që po të kishin datën e lëshimit 1974 të gjithë do çmendeshim, mirëpo meqë është shkruar 2000 e ca askush si ve re. Ca grupe andej këtej, të parët që ë vijnë ndër mend, nëse doni ti kërkoni : Arcade Fire, Belle & Sebastian, Wilco, The Mars Volta, Editors, Liars, LCD Soundsystem, Raconteurs, Vic Chessnut, Beirut, Eels. Këtu lista më 50 albumet më të mira të 2009.

Nëse nuk doni,vazhdoni si më para. Vini The rise and the fall of Ziggy… e ndihuni shume vintage e të veçantë, s’është problemi im.

_______________________________________________________

(1)    Të gjithë ata që mendojne “ Po mo çun po, në kena halle të tjera akoma të muzika ky?” mund të mos e komentojnë e të shkojnë diku tjetër, hapni Top-Channel, jo s’më vjen keq, jo vërtet s’më vjen keq, hapeni vërtet se kanë fut edhe filmimet e fundit nga shtëpia më e vëzhguar në Shqipëri, e, ideja është, mos më çani trapin se në kete moment jam vërtet më nerva. ( duke qëne se po e rilexoj mbas dy ditesh nervat më kanë kaluar e pyes veten nëse është e drejte ta mbaj këtë pjese apo ta heq. Nuk e di )
(2)    Gjë që në fakt do ishte edhe e kuptueshme, nëse po flas më një tip nostalgjik që sapo ka mbushur 70 vjeç e refuzon të dëgjoje muzike tjetër, e thotë që ky grupi i ri që ka dale tani, ky Joy Division është interesant por jo mjaft, e që si pëlqen kjo rryma e re që quajnë grunge sepse bëjnë vetëm zhurme, por s’mund ta kuptoj nëse flas më njerëz që janë 20-30 vjeç.
(3)    E kjo do ishte shume e trishte, edhe pse besoj që gati më siguri do ndodhi. Por nuk arrij vërtet ta kuptoj këtë mani kundër 60-70, për më shume nga njerëz që e kanë kaluar tashme moshën 18 vjeçare.


Nëse artikulli ju pëlqen ndajeni me miqtë tuaj në Facebook

Advertisements

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

30 Responses to “Mbi muzikën – përsëri, (mbi mitizime, keqkuptime, gabime, (shkruajtur pa lidhje logjike))”

  1. andinh Says:

    Faleminderit per kete artikull shume exhaustif (do thoshin frengjit).
    Dua te shtoj pikeveshtrimin tim. Asokohe (kur Planti uleriste rockun dhe Coverdale i cover-onte menyren e te kenduarit) qellimi kryesor ishte muzika dhe ana materiale (sigurisht prezente dhe jo pak…) ishte rrjedhoje e qellimit kryesor. Sot-dita perpara se dikush te prodhoje nje album ben nje studim tregu per te pare se cfare rryme/stili do kete impakt me te gjere ne popull.

  2. Darien Says:

    As i gje Ando! 🙂

    Tani, une s’jam shume dakord me ty. Them se ky kategorizim eshte shume ekstrem. Ke plot shembuj edhe ne ate periudhe te grupeve te tilla. Merr Monkees ( qe ndertohen thjesht sepse Beatles po shesin ) , merr Tim Buckley qe “krijohet” si another-side-of-Bob-Dylan, etj etj. Grupet qe ndertohen ne tavoline kane egzistuar gjithmone, e s’ka rendesi se ne ça viti jane formuar.

    Nese do shembuj te tille – pra jo tregetare – ke plot ne ato vite, por jane me shume njerez si Nick Drake apo Zappa se sa Purple, Zeppelin.

    Refuzoj ta besoj se, ku e di une, Screaming Trees apo, meqe jemi ne dite te keqe sot, Sparklehorse bejne studim pastaj bejne grupin! Ka gjithmone muzike te mire e te keqe, ta perdoresh historine per te kuptuar cilesine s’ka kuptim. Not in my name!

    P.S
    Ore, your band?

  3. Xixellonja Says:

    Nje kritike miqesore per fjalet Manikomio e Konkluzione, pa dashur te krijoj pershtypjen e nje te fiksuare pas gjuhes shqipe dhe pse e di se influencat e gjuheve te huaja jane te veshtira per tu eliminuar. Gjithsesi cmendine e perfundime e japin idene njesoj 🙂

    Te mbyllesh kete postim tendin me grupe si Arcade Fire,The Mars Volta, Editors, Liars, LCD Soundsystem, Raconteurs, Beirut te nderon sepse eshte ti vesh nje pasqyre atyre qe duan te degjojne akoma muzike ne kohet qe jetojme e nese me lejon po shtoj dhe te paret qe me vine ndermend Sigur Ròs, Mogwai, Kings of Lion, Kashmir, Lali Puna, Sophia, Band of Horses etj.

    Personalisht kam kohe qe e kam vene shpirtin ne paqe me te ashtuquajturen muzike ose jo tregtare duke mos e lene menjane ose injoruar por thjesht seleksinonuar dhe pse i bie pastaj te influencohem dhe une duke perjashtuar albume ose kengetare apriori vec se bejne pjese ne ate mekanizem qe shpesh here kritikojme sepse haptazi fare devijon shijet e krijmtarine e muzikanteve duke i reduktuar ata ne hijen e vetvetes e zhveshur nga personaliteti muzikor psh rasti i fundit me tragjik eshte ai i Chris Cornell qe me albumin e tij herezi me te madhe s’mund te kish bere.

    Fakti eshte qe muzika s’mund te shpetoje nga format e tjera te artit pa rrezikuar shit-blerjen e produktit qe ne fund te fundit eshte qofte materiale apo shpirterore. Lind pyetja eshte per tu perbuzur cdo gje qe eshte tregtare sic bejne disa drastikisht? Une them jo sepse sic e ke shkruajtur dhe ti shume albume te mira kane shitur miliona e si rrjedhoje jane bere tregtare, por dhe te jetojme me kujtimin e te kaluares duke rene pre e nostalgjise (dhe pse konsideruar moshen e re as i kemi jetuar ato periudha) muzikore me duket e gabuar njesoj. Shumica e krijmtarise dhe perhapja e saj nepermjet teknologjise ka ndihmuar dhe te na hutoje duke konsideruar qe ne raport me kohen ne dispozion per te degjuar muzika eshte shume here me e madhe.

    Eshte kurioz dhe diskutimi qe mund te hapet paralel per shtepite diskografike Indie e Major. Deri dje Indie ishin 3-4 veta neper garazhde, muzike e veteprodhuar ndersa sot ato te grupeve si Radiohead, The Strokes etj konsiderohen ende njesoj Indie. Per ke e kane fjalen per Indie si lloj rryme, jetesen apo shtepi diskografike? Te vesh metrin, vizen apo te gjesh perfundimin eshte e veshtire ne kesi rastesh.

  4. Alket Bushi Says:

    Jàm kryesisht dàkord me Dàrienin ne shkrimin e mesiperm dhe duà te jàp mendimin tim disi teorik, pàsi njohjet e mià mbi muziken e kohes jàne modeste. Dihet se çdo diskutim mbi shijet eshte budàllàllek, por ç’e do se uni do t’i imponohet te tjereve dhe eshte thuàjse e pàshmàngshme te mos e kàlosh càkun e kthjellesise ne vleresime, àq me teper kur behet fjàle per àrt.
    Se pàri: Cdo ràport i drejte àpo i zhdrejte midis màdheshtise dhe fàmes eshte i pàmundur, sepse ndervàren ngà “ligjesi” krejt te ndryshme, prà mund te besh nje veper me vlerà te medhà àrtistike qe nuk merr hiç fàme, por edhe mund te màrre fàme (e njejtà gje edhe per nje àrt “te dobet”.
    Se dyti: Nuk mund te mohohet se (nese do te prànonim qe eshte i percàktueshem kulmi i nje rryme àrtistike) veprà me e àrrire àrtistike e nje gjinie àrti mund t’i perkàse se kàluàres. Arti, ndryshe ngà teknologjià pershembull, kà perpàresine qe nuk hedh poshte vetveten. Vepràt e àrtit bàshkerenditen. Megjithàte eshte gàbim te thuhet se àrti burimor, prà qe buron ngà thellesite e shpirtit te àrtistit kà vdekur, àrti kà per te vdekur bàshke me njerezimin, nese ky do te shuhet ndonjehere. Sà per mendimin qe eshte muzike e kohes àpo jo e kohes, nuk interesohem, por ndoshtà duhet te jesh mbrujtur si nje njeri tipikisht vetmitàr per te mos qene domosdo njeri qe i “nenshtrohet” shijeve te kohes. Arti nuk kà kohe. Mos ndoshtà njerezit sot, duke qene me inteligjente, me te informuàr, me me shume mjete, àrrijne te jene edhe me pàsionànte se ne te kàluàren? As qe behet fjàle! Arti i perket fuqise kàfsherore te njeriut, ài nuk vàret ngà àsnje zhvillim tjeter perveç levizjeve shpirterore te individit krijues.
    Se treti: Diçkà qe ndikon jo pàk ne vleresimin “e lehte” te àrtit bàshkekohes eshte se àtij i mungon kohà e stàzhionimit. Dikush thoshte se “te gjithà vepràt e àrtit vertet origjinàle duken te shemtuàrà ne fillim”. Jàm i bindur se pershembull Muse do jene po àq “mitike” pàs 40 vjetesh sà ç’jàne mitike sot disà grupe rroku te viteve 60′-70′. Po citoj dhe nje fràze te Niçes per tà shpjeguàr me mire kete: “Arsye e mëvonshme. – Të gjitha gjërat që jetojnë gjatë, pak nga pak ngopen aq shumë me arsye, saqë origjina e tyre e paarsyeshme duket tani e pamundur. A nuk beson ndjenja se bëhet fjalë për një paradoks dhe blasfemi sa herë që asaj i tregojnë historinë e saktë të origjinës së diçkaje? Po një historian i mirë, a nuk është në thelb gjithnjë në kontradiktë me mjedisin e tij?” Prà, diçkà qe e kà deshmuàr imponimin e sàj ne bote, forcen e vet, perceptohet ngà ne qysh prej fillimit me me rendesi, vleres konkrete qee ne perceptojme i shtohet pàdàshje edhe gjithe opinioni qe ne dime se ekziston mbi àte gje, kjo eshte e pàshmàngshme, àshtu siç eshte e pàshmàngshme qe do qeshesh me fort ne nje film komik ne kinemà nese ke perreth njerez qe qeshin sesà po te ishe i vetem. Prà àrti eshte si verà, sà me e vjeter àq me e shijshme behet.
    Se kàterti: Mendimi im personàl (dhe ketu po rrezikoj te humb kthjellesine) eshte se rrokun, ne kuptimin e tij origjinàl e kàne “vràre” Pink Floyd. “Me e mirà eshte àrmike e se mires,” thote Volteri. Vjen nje pike qe nje rryme àrti prek “fundin” dhe mbi te shkruhet àjo qe shkruànin romàket ne dyert e qytetit: “NON PLUS ULTRA” (S’kà me tej). Shpetimi i àrtit eshte gjetjà e formàve te tjerà, sepse nuk kà veç nje forme màdheshtie, kà shume, dhe po te prànojme se veshtrimi yne eshte mjàft i gjere do te prànonim pràne njerà-tjetres, pà i tràzuàr mes tyre, disà lloje màdheshtish qe nuk ià vlen t’i kràhàsosh ne fund te fundit.
    Se pesti: Globàlizmi, àpo e thene ndryshe “sheshimi” i botes, e pengon sot ngritjen e “màleve” te làrtà. Sàsià vret cilesine, edhe kjo dihet. Thuhet se àrti ngjitet kur botà po kàlon krizà politike dhe bie kur situàtàt politike jàne relàtivisht te qendrueshme. Kurre politikà dhe kulturà nuk kàne shkuàr bàshke, àto rriten ne kurriz te njerà-tjetres. A nuk mund te themi se ne boten e sotme situàtà politike eshte relàtivisht qendrueshme? Kete “vuàn” ne nje fàre menyre àrti i sotem, eshte ne nje periudhe letàrgjie. Le te mos hàrrojme se pàs kàtàstrofes se Luftes se Dyte Boterore àrti mori nje hov te jàshtezàkonshem, gjithmone pàs tràgjedive te medhà deshirà per jete (dhe rrjedhimnisht dhe per àrt, i cili eshte nxitesi i màdh drejt jetes) shtohet deri ne ekstrem. Le te kemi pàràsysh te rinjte àmerikàne ne vitet 60′ qe ishin ndàre ne dy grupe: ne te rinj qe luftonin ne Vietnàm dhe te rinj qe “shthureshin” ne sex, droge dhe rock’n roll, pikerisht sepse ngà dità ne dite ushtàret mund te ishin dhe àtà. Botes sot i mungon tràgjedià, per kete àrsye àrti eshte ne nje fàze renieje.

  5. Darien Says:

    M’dita.

    Xixellojne, eshte pak e çuditshme se si ndersa shkruaja e kam pertypur fjalen “çmendine/çmendurine/spital psikologjik 🙂 ” e nuk ma mbushte mendja keshtu qe e lashe. Por per fat te keq, po, ne masakrimin e gjuhes shqipe, edhe une jam gjithmone ne linje te pare.

    Besoj e ke fjalen per Scream. Nuk e kam degjuar, u be kohe qe C.C nuk me flet me, jemi zene si me thene e jetojme secili jeten tone. Tani qe edhe ti me flet keshtu per te besoj se as do mundohem me u pajtu. Pastaj, ka aq shume muzike tjeter te re e te denje saqe —-

    Besoj se ne disa raste ka edhe nje aspekt viktimizmi apo pseudo boheme tip “une degjoj muzike te kaluar mode sepse sme pelqen kjo kohe...” e, ne fund te fuindit, edhe do e kuptoja sikur te mos me permendinin gjithmone 3-4 grupet e njejta Led.Z-Deep.P.BOB D. ( eshte interesante se si ata qe i kane rezistuar kohes kane emrin e pare me 3 germa, kushedi nese ka ndonje kuptim ) Por bie fjala vetem te degjosh albumet e Lanegan+Campbell ben paqe perseri me muziken.

    Ka pastaj te tjere qe degjojne m. sikur ta kishin pune. Nuk e di pse.

    Sa per ate qe thua ti, skena indie ( mas i jave “indie” do behet fjale e keqe po sot akoma jo ) nuk e di se çfare eshte sot. Jo Radiohead sigurisht, ndersa pers. jam i gezuar qe Strokes u ka humbur boja, si kam duruar kurre ( plus ca njerez te tipit L.Park, Nickelbeck a ku e di une, ata me…) Por sot se di se çfare eshte duke qene ne fund te fundit se suksesi qe ben indie njekohesisht edhe e vret. E s’ka meter a vize qe te na beje pune ne kete pike e …them une, me mire keshtu!

  6. Darien Says:

    Alket, dakord me te gjitha ato qe ti thua qe une them. Vetem ca nenvizime

    Mos ndoshtà njerezit sot, duke qene me inteligjente, me te informuàr, me me shume mjete, àrrijne te jene edhe me pàsionànte se ne te kàluàren? As qe behet fjàle!

    Jo, perkundrazi. Jetojme periudhem e sasi>>>cilesi. Keto dite te te vije nje pasion eshte gje e madhe, ta mbash ne vite pastaj eshte gati mrekulli. E njejta mundesi p.sh per te degjar shume muzike ka modifikuar konceptin e muzikes. Sot psh askush nuk ve me nje disk, ulet ne divan edhe e degjon me sy mbyllur. Na sulmon ne makine, ne autobus, ne superdyqane, ne aeroporto, kudo. Ne fakt shekujt e fundit, shekujt e urbanizimit na kane larguar nga mungesa e tingujve, na kane rrethuar me tinguj…nejse, e humba se ku doja me dale.

    Mendimi im personàl (dhe ketu po rrezikoj te humb kthjellesine) eshte se rrokun, ne kuptimin e tij origjinàl e kàne “vràre” Pink Floyd. “Me e mirà eshte àrmike e se mires,” thote Volteri.

    Per kete s’jam dakord, por s’jam as i sigurt nese e kuptova mire. Sidoqofte nuk besoj se fajtoret ( nese mund te quhet faj ) jane PF.

  7. Alket Bushi Says:

    Mire, Dàrien, àte qe ke nenvizuàr se dyti e thàshe thjesht si mendimin timin, nuk e vertetoj dot dhe eshte krejt normàle te mos jesh dàkord. Amà, per shprehjen e Volterit ne vetvete, nuk besoj se s’je dàkord. Kishà kete mendim: nese nje miniere i nxirret krejt mineràli, àjo bràktiset dhe hàpet nje miniere tjeter. A nuk mendon se ài futbollist qe eshte bere nje here kàmpion bote, nuk mund te kenàqet kurre me shume si futbollist, bile às po u be per here te dyte? Kjo eshte fàtmiresià dhe fàtkeqesià e prekjes se fundit. Nuk je dàkord se çdo rryme àrti i nxirret “fundi” ne nje pike? Une keshtu mendoj. Rroku pàti shume rrymà-bij, por s’àrriti te riprodhoje me vetveten, sepse rrethi u mbyll: per muà Pink Floyd ishin te pàtejkàlueshem ne rrok.

  8. Darien Says:

    Shiko Alket nuk jam dakord ne kete pike : çdo gje qe germon ne shpirtin e njeriut mund te te thoje gjera te ndryshme ne periudha te ndryshme. Gjera te ndryshme te thone te njejtet kenge bje fjala te B.Eno apo librat e London kur i degjon/lexon 20, 40 apo 60 vjeç. Keshtu qe i bie qe ti te mos arrish kurre fundin e diçkaje, ne mos fundin e kerkimit ne vetvete, e ne ate pike edhe mund te ndalesh.

    Jo me kot albumet qe quhen “te plakur mire” jane ata qe te flasin qofte kur je çerr qofte kur je burre. Nje album çfaredo i D.Purple apo Doors per mua ishte fantastik ne adoloshence dhe thjesht qesharak sot, ashtu si disa romane te Kamy apo Orwell qe sot me duken thjesht patetike e femijror. Por albume te tjera ama – Dylan, Drake, – ruajne te njejten magji edhe sot.

    Nuk e kuptoj se ku e ke fjalen kur thua qe P.F vrane muziken. Ndoshta meqe ishin shume perfekt apo sepse i hoqen rockut gjakun e djersen duke qene se ishin ca tipa te edukuar ne Cambridge?

    Sa per fundin e rockut, une dy faktore do sillja sipas kesaj rradakes sime : fundin e luftes ne Vietnam ( qe i hoqi b.groundin social, e la pa themele, qofshin keto themele te gabuara ) dhe themelimin e Sex Pistols ( qe e kthyen muziken ne baze, nje fare Anti-Krishti muzikor) s’eshte e rastesishim qe S.P. sa here qe kishin mundesi shanin P.F sepse ishin bere shume te bardhe, shume te edukuar, shume maniakal, gati versioni muzikor i shtepiakeve te deshperuara qe nuk falin nje grimce pluhuri ne disqet e tyre ) . S’eshte rastesi qe lufta mbaron e S.P themelohen ne 1975.

  9. Alket Bushi Says:

    S’te kundershtoj dot, ndihem teper i pàinformuàr ne kete fushe perbàlle teje, pershembull Sex Pistols i njoh vetem si emer, ndoshtà i kàm degjuàr por s’di te them ndonje titull kenge te tyren. Di te them vetem kàq: qe kur kàm filluàr te shijoj Pink Floyd, pàk kenge mund te terheqin vemendjen time. Duhet te bejne te tjeret si une? Jo, ndoshtà une jàm bere drràstikisht perzgjedhes dhe ky eshte nje problem imi. Pàrà nje kenge si “Shine on you cràzy diàmond” une llogàris vetem ndonje gje te periudhes klàsike. Por kjo eshte çeshtje imjà dhe terhiqem.

  10. Xixellonja Says:

    Prandaj shkencat ekzakte jane ne njefare menyre me te lehta per tu vertetuar apo perballur sepse bazohen ne fakte gati absolute ose te pakten te provuara. Po hajde te merresh me artin dhe muziken ne rastin tone? Me duket sikur mbyllim nje zog ne kafaz e pastaj i veme Etiketen Rock. Kur ne fakt ai do te shetise qiellin i lire ose e ka shetitur gjate gjithe ketyre viteve. Kush mund te percaktoje nese nje gje vdes? Ky arsyetim qe do absolutizem kushtezohet nga fakti qe si njerez qe jemi kemi nevoje gjithmone per te kategorizuar gjerat per ti pasur me pas me te lehta. A nuk eshte per te njejten gje qe kemi shpikur oren, minutat, kalendaret? Mendimi im modest s’mund te pranoje qe Rock-u apo cfaredo lloji tjeter muzikor ka vdekur apo eshte vrare thjesht eshte transformuar. Ok ekzistojne P.F por atehere ishin dhe Velvet Underground e mund te them qe dhe ata dhane kontribut jo te pakte ne pasurimin e muzikes se asaj kohe. Muzika s’duhet konsideruar si nje gje e shkeputur nga koha ku krijohet duke qene se kompozitoret e jetojne ate kohe. Aty reflektohen te gjitha ndjenjat e ngjarjet e periudhes. Sex Pistols, The Clash, Ramones linden me pas ose ne te njejten kohe me klasiket ose legjendaret e shume permendur. Kjo i ben ata vrases te dickaje te magjikshme? Jo them une sepse kenget ngelen por nevoja per dicka te re qe te percillte tek degjuesit dhe shqetesimet e problemet e atyre viteve nuk mund te merrej persiper vec nga P.F & co. Nuk i shikoj sinqerisht te kendojne kunder pushetetit e te thurin lavde anarkise ne menyre kaq direkte, e te eger sa bejne Sex P ne God save the queen, Anarchy in the Uk ose Clash ne I fought the law. E ne fakt falenderoj qe ka pasur alternativa, sepse sa me shume te tilla ka aq me shume reflekse e ngjyra muzikore arrin te perceptoje mendja jone per te zgjedhur me pas (kuptohet po flas per ata qe mendjen e hapin sic thoshte Ajshtajni si parashute)

    Gjithmone kam qene e pavendosur ne dilemen se pioneret jane me te miret se krijojne dicka te re apo te rejat kane prirjen te konsiderohen perhere me te mira se ndoshta jemi lodhur me te vjetren? Pastaj lodhemi me te rene i kthehemi te vjetrave, mundohemi te gjejme dicka prape te re. Mah ndoshta ka te drejte Darieni kur thote qe te kesh pasion ose te te pelqeje sot nje gje per nje kohe te gjate eshte gje e madhe.

  11. Alket Bushi Says:

    Ketu kemi ne dore te shprehim vetem fjàle dhe jo muzike, às ndjesi qe àjo nà percjell, sepse njeriu eshte àbsolutisht i pàkomunikueshem. Ne kurre nuk komunikojme mendime, por vetem etiketime mendimesh (fjàle, xheste, intonàcion zeri etj.) qe perkthehen ngà degjuesi àpo lexuesi ne mendime krejtesisht vetjàke, ne ràport me àte qe degjuesi i kà veshur ketyre etiketimeve gjàte pervojes se tij jetesore. Tàni lind pyetjà: duke perdorur si te vertete kete kuptim, ç’vlere do te kishin te gjithà percàktimet qe thote dikush, nese tjetri mund t’i hedhe poshte àto gjithsesi sepse kà ne dore relàtivizmin pà fund? Domethene qe ne kot diskutojme, secili kà mendimin e tij dhe mbàroi punà. Prà le te heshtim dhe te vàzhdojme rrugen tone, keshtu? Nese prànojme te debàtojme mbi vleren e nje gjeje, duhet te prànojme percàktueshmerine deri diku, ndryshe diskutimi eshte krejt i pàvlere. Gjithàshtu duhet qe diskutimi te kete impostim prej vetjàkes, nje “objektivitet” sà me te màdh qe te jete e mundur.
    Kur them qe “àrti nuk kà kohe” (ndoshtà duhej te thojà qe “àrti i màdh nuk kà kohe”) kàm pàràsysh kete mendim: qe nje àrt me vlerà te medhà i flet çdo kohe, nuk eshte “nje-perdorimesh”, sepse àrti luàn me simbole dhe simbolet kàne perpàresine se çdo kohe u vesh àtyre kuptimin e reàlitetit te sàj. Aq me teper muzikà! Per muà teksti i kenges eshte dytesor, pàresor eshte vijà muzikore dhe vokàli i kengetàrit dhe keto nuk jàpin kuptime, vetem ndjesi, keshtuqe vetem ànà ndjesore mund t’i hedhe poshte àto àpo t’i prànoje ende edhe pse àjo muzike mund te kete treqind vjet qe eshte shkruàr. Pàvàresisht se kà problemàtikà te perkohshme, kà edhe problemàtikà te perjetshme: dàshurià dhe vdekjà (erosi dhe thànàtosi per te folur ne gjuhen e Frojdit) jàne dy temàt themelore te çdo àrti. Te àrrish qe me àrtin tend te sintetizosh simbolikà te cilàt kàne per t’i folur gjithmone njerezimit, do te thote te besh nje àrt te pàvdekshem, pàvàresisht se formà e vepres vjeterohet domosdo. Tjeter gje nese individi merzitet me nje veper àrti dhe kerkon te tjerà, kjo eshte normàle, por àmà, nese do tà kràhàsosh kete veper me nje tjeter ne vleren qe ke màrre prej sàj, duhet te kràhàsosh perceptimin qe ke màrre ngà e vjetrà ne kontàktet e pàrà me te me perceptimin qe ke màrre ngà e rejà po ne kontàktet e pàrà me te. Po nuk bere kete behesh àbuziv ne percàktimin e vleres, sepse nuk i vendos te dy vepràt ne kushte “te bàràbàrtà”. E çfàre pàstàj se dikujt i jàne merzitur pershembull Pink Floyd? Nje tjeter eshte tà zeme 20 vjeç dhe ne nje moment kontàktohet me tà dhe per te eshte gje e re, prà nuk kà gjerà te vjetrà ne vetvete, gjeràt jàne te vjetrà ne ràport me kohen qe jàne krijuàr, por jo te vjetrà ne ràport me individin qe perbàllet me te. Ne vitrinen e àrteve rràdhitet àrti i te gjithà koheràve pàrà individit dhe per te kohà e krijimit te tyre nuk duhet te kete rendesi, perndryshe do ishte nje pàràgjykues. Nuk duhet te jemi domosdo perqàfues pà kushte te se rese, sepse e rejà nuk eshte e thene te jete domosdo me e mirà.
    Tjeter gje qe duhet vene ne dukje eshte nese po flàsim per ç’pelqehet dhe ç’duhet per “kàfshet e kopese” àpo per elitàt. Kjo eshte krejt e pàpercàktueshme perfundimisht, megjithàte secili prej nesh i prànon brendà vetes hieràrkite, s’bejme dot pà to. Muà personàlisht nuk me prish hiç pune se ç’do dhe ç’bejne njerezit sot ne pergjithesi, une ne vitrinen e àrteve zgjedh àte qe me duket me e mirà, me e vlefshmjà, me nxitesjà e deshires per jete, qofte edhe nese kjo veper eshte nje tràgjedi e Eskilit e shkruàr pàrà 2400 vjetesh. Vetem trupi dhe perceptimet shqisore te miàt jetojne duàn s’duàn ne te tàshmen, por nuk jeton domosdo ne te tàshmen e àrtit interesi im per àrtin. Kush mund te vendose me làrt per ngà làrtesià dhe thellesià nje veper letràre se veprà “Keshtu foli Zàràthustrà” e Friedrich Nietzsche-s qe eshte botuàr pàrà 125 vjetesh? Do te duhen shekuj qe kjo veper te tejkàlohet, ne kete pike toleràncà ime behet zero. Te thuàsh “po”-ne tende mbi nje vlere duhet guxim! Shpesh dobesià, frikà per te thene nje “po”, fshihet pàs objektivitetit, pàs tolerànces, pàs relàtivizmit pà fund. Cfàre e màt màdheshtine e kesàj vepre ne fund te fundit? Asgje! Por le te kemi pàràsysh se àskush ngà te medhenjte e mendimit ne shekullin XX nuk kà guxuàr te mos i thote “po” làrtesise se kesàj vepre, màdje kà pàsur syresh edhe ngà àtà qe kàne refuzuàr çmimin Nobel, e kàm fjàlen per Zhàn Pol Sàrtri-n. C’mund te themi ne kete pike? Gjithçkà mund te themi, ç’te nà vije per goje. Amà, siç thote Niçe, “gjithçkà qe eshte e perjetshme deti e hedh perseri ne breg”.

  12. Darien Says:

    Xixellonje, duke u nisur nga pika qe s’mund te vrasesh diçka, pra, rock ishte ne degjenerim e kjo hapi rrugen per S.P e , per fat te mire, per grupin me te madh qe ka shkeluar ndonjehere ndonje skene – THE CLASH – , them se ishte skena qe i kerkonte. Per te njejten arsye per te cilen Pixies nuk paten sukses kurse Nirvana me te njejten formule po. Sepse s’ishte, them une me koken time, koha per Pixies, ndersa te gjithe ishin gati per Nirvana.

    Personalisht pastaj çdo muzike te re – qofte edhe rapin – nuk e kam pare kurre si diçka qe zevendeson ate te kaluaren, por thjesht i shtohet asaj.

    Sidoqofte P.F po themi, kishin po aq ndergjegje politike sa nje breshke, dmth, zero! Sa veta nga ata qe adhuronin Linkin Park, Bizkit, NickelBeck a ku e di une i degjojne akoma sot? E sa vite kane kaluar…4,5?

    Alket, une jam dakord me ty ( sidomos kur te lexoj tip per here te dyte a te trete ) sepse i komplikon aq shume gjerat ndonjehere… 🙂

    Dy gjera :
    mos-relativizmi i muzikes eshte pak me i komplikuar. Dark side…psh po ta degjosh sot mund te te duket shume mire nje album plot me tinguj tregetar. Aq shume jane kopjuar ata tinguj saqe ti degjosh sont, ne 2010, mbasi veshi eshte mesuar me imitimet muzikore te Dark side…te duket si gjeja me tregetare e mundshme. Keshtu qe si duhet degjuar? Duke bere gjoja se si ke degjuar ata te tjeret.

    Nga ana tjeter, nuk eshte tip gjeja me e shemtuar ne bote fakti qe P.F kane shkruar nje kenge per radio te Dark side…qe quhet Money ku tallen apo shajne Money e tamam kjo kenge ka shitur me miliona kopje duke u sjelle PF shume Money?

    Gjeja tjeter : po, Sartre ka refuzuar çmimin Nobel. Sipas meje sepse ishte rrot k**i, jo per ndonje arsye tjeter! 🙂

  13. Alket Bushi Says:

    Se pàri: “The clàsh” nuk i kàm degjuàr (ose jo fiksuàr) dhe nuk i injoroj dot, do i degjoj me shume deshire tàni qe lexovà “po”-ne tende.
    Se dyti: Eshte nje nevoje urgjente e njeriut sot te krijoje pàrime te fortà perzgjedhese mes “permbytjes” se mundesive ne çdo fushe, perndryshe do te “permbytet” keqàs edhe ài dhe do t’i zvjerdhet çdo deshire.
    Se treti: Stendàli kà thene: “Te flàsesh per politike ne nje veper àrti eshte si te shtiesh me pisqolle ne nje koncert simfonik.” S’e shoh detyre te àrtit te mirefillte goditjen e politikes. Ah, si efekt ànesor po. Duke i nxitur njerezit drejt jetes ài mund t’i shtyje àtà te luftojne nje politike qe i pengon te jetojne jeten qe duàn.
    Se kàterti: Nuk merrem hiç me Pink Floyd si personà, às me àmbicjet e tyre tregetàre, une degjoj muziken e tyre dhe kjo muzike me permbush. Dhe mos hàrro: màdheshtià eshte e pàimitueshme, ndryshe do ishte çeshtje dyqànxhish.
    Se pesti: E di àte historine e grekut Herostràt qe dogji tempullin e Delfit per t’u bere i fàmshem? Kà edhe Sàrtri nje tregim me titullin “Herostràti”. Thuhet se sot dihet kush e kà djegur tempullin e Delfit, por jo àrkitekti qe e kà bere. Mos ndoshtà edhe Sàrtri ishte tip Herostràti? Ne sot e dime qe ài eshte nje nder dy njerezit qe e kàne refuzuàr çmimin Nobel dhe kjo kà nje efekt me te màdh ne publik se àtà qe e kàne prànuàr (normàlisht qe do e prànonin). Pràktikisht ài e kà çmimin, por kà edhe fàmen e refuzimit te tij. Di qe kur e kàne pyetur se perse e refuzoi çmimin Nobel, nder te tjerà kà thene: “Ai eshte Nobel kurse une jàm Zhàn Pol Sàrter!” Do tà quàjà rrote k..i po te mos ishte mjàft i pàsur kur i eshte ofruàr ky çmim (meqe perveç çmimit jepet edhe nje shume e màjme qe s’e di sà eshte). Tjetri qe e kà refuzuàr, pàrà Sàrtrit, eshte komediogràfi ànglez Xhorxh Bernàrd Shou. Ai e kà justifikuàr keshtu refuzimin, me humor, siç i tàkonte, meqe e mori edhe ne moshe te thyer: “Sepse eshte njelloj si t’i hedhesh sàlvàxhenden te mbyturit pàsi kà dàle ne breg.”

  14. Xixellonja Says:

    Atehere kur pashe logon e titullin e ketij blogu per here te pare s’paskam qene gabuar, kishte eren e kopertines se London calling por duke qene e re ne kete blog thashe se do ishte nje koincidence. Kujtimi im me kete album nis nga kolona zanore e Billy Eliot e ne ate moment kujtova se ishte e sapo shkruar e fakti eshte qe sa here e degjoj kengen me duket e re.
    Kam admiruar perhere njefare pozitiviteti qe percjellin kenget e tyre dhe ne menyren se si kendohen por dhe trajtimin e teksteve (parrulla te verteta politike/sociale te rinise se asaj kohe) psh ne kundershtim me Sex Pistols qe kane nje nihilizem te theksuar e parrugedalje por kjo vecori ndoshta i bente S.P te medhenj njesoj. I preferoj shume me pak The Clash me influencat e tyre reggae por kjo ka te beje me shijet personale e perzgjedhjen qe pastaj bejme dhe brenda te njejtit grup. Do kisha preferuar te ishin perballur me grupin tim te asaj kohe qe kam me perzemer dmth Joy Division. Por qendrueshmeria nuk ecen ne te njejtin hap me gjenialitetin e njerezve si Ian Curtis duke na privuar pastaj ne te gjalleve te zakonshem nga prezenca e tyre. Por per t’iu kthyer absolutizmit (te pakten per mua) nuk ka album midis dhjeterave te P.F, Deep Purple. Led Zepelin etj qe te krahasohen me 2 te vetmit e tyre. Ok jane perfekt si instrumente, orkestrime por dreqin nuk te hyjne ne zemer e nuk ti prishin barrierat njesoj.

    ps.sa per cmimin nobel mua me rezulton se para Sartrit e ka refuzuar vec Pasternak (qe ne fakt e detyroi Partia ta bente) dhe kam menduar se Sartri si i majte e pro URSS qe ishte e beri per solidaritet 🙂

  15. Alket Bushi Says:

    Ke te drejte Xixellonjà, (edhe) per solidàritet e kà bere. Veç refuzimi i Pàsternàkut nuk llogàritet (besoj) pàsi nuk eshte refuzim individuàl. Kurse Sàrtri ishte shume me i lire, di qe nje dite te bukur kà dàle dhe kà deklàruàr publikisht: “Une nuk jàm me komunist.” “Cmimin” me te màdh àtij ià kà dhene kombi àlgjeriàn, pàsi Sàrtri eshte heroi kombetàr i tyre (me kà àrdhur nje buzeqeshje e çuditshme kur pàtà mesuàr se pàskà heronj kombetàre edhe shkrimtàre-filozofe!). Dihet qe kà udhehequr kryengritjet ne Algjeri per shkeputjen e tyre ngà kolonizimi fràncez. Shteti i Frànces ne çdo poste ushtàràke qe merrej me shtypjen e kryengritjes kishte derguàr foto te Sàrtrit me nenshkrimin qe kudo te shihni kete njeri duke udhehequr ndonje kryengritje te mos vritet, sepse ài eshte Zhàn Pol Sàrter. E màhnitshme te kesh kàq àutoritet sà shteti yt te te mbroje edhe pse po shkel hàpàs ligjet e tij (ndoshtà kjo eshte edhe vlere e “delikàteses” qe kàne fràncezet kundrejt àrtit)! Per refuzimin e Shout jàm i sigurte, mund te kerkosh ne google dhe te kràhàsosh vitet me Sàrtrin. Gjithe te miràt!

  16. Darien Says:

    X : eshte e njejta gje qe them une kur mundohem te shpjegoj se pse s’me pelqejne L.Z apo Roll. Stones ” Ok jane perfekt si instrumente, orkestrime por dreqin nuk te hyjne ne zemer e nuk ti prishin barrierat njesoj. ” Ne fakt ndonjehere gabimet me pelqejne me shume se sa gjerat perfekte. Gabimi eshte njerezor, eshte i bukur, eshte elegant… Dhe po, JD thone me shume per jeten se sa shume grupe te tjera. Perveç kesaj, na pelqen apo jo, fati i J.C ishte i shkruar ne zerin e tij!

    ( Kam pare Control te Corbijn, goxha i bukur, ta keshilloj nese se ke pare edhe pse them se do e kesh pare te pakten nje 60 here )

    Por Clash…Clash jane gje tjeter. Tani po shkruaj diçka per ta, per ndonje jave them do e fus edhe ketu.

    Besoj se S.refuzon Nobelin ne emer te nje politically correct absurd. Ne mos gaboj thote qe duke qene se s’ka nje çmim te vlefshem njesoj ne U.R.S.S ne nje fare menyre do dukej sikur avantazhonte U.S. Nuk e di, se marr vesh. Asgje per tu shqetesuar, une e urrej Sartre.

    Kurse Shaw po, Shaw eshte miku im, shkrimtari me i madh anglez mbas Will Shakespeare, e ndonjehere edhe para atij! 🙂

    Futa ne kete shkrim ne fillim nje emision shume zbavites qe ju keshilloj te shikoni! 🙂

  17. Alket Bushi Says:

    Per humor dhe meqe ndonjehere te pelqejne me shume gàbimet se gjeràt perfekte (e pelqej kete kendveshtrim): kemi gàbuàr te dy! George Bernàrd Shàw eshte irlàndez. Megjithàte s’kemi gàbuàr shume gjeogràfikisht, àty àfer jemi. Ke te drejte qe e urren Sàrter-in, eshte jàshtezàkonisht i shemtuàr, por (them) i màdh ne shemtine e vet. Po sikur ài te kete dàshur pikerisht tà urrejne dhe qe vetem kete “fitore” kishte mundesi te àrrinte? Shàw thoshte: “Mëkati më i keq ndaj të tjerëve nuk është t’i urresh ata, por të jesh indiferent ndaj tyre. Ky është thelbi i jonjerëzores.”
    Per te vàzhduàr humorin dhe per respekt te vleresimit qe ke per Shàw-n po tregoj nje ànekdote ngà jetà e tij. Shàw, i plàkur dhe me shkop po ngjiste me zor dhe duke iu màrre frymà shkàllet e nje hoteli. Nderkohe po zbriste shkàllet gjithe gjàlleri nje vàjze e re qe njihej me Shàw-n dhe sàpo e sheh i thote me ironi per tà ngàcmuàr:
    – Ser Bernàrd, màlet jàne mbuluàr me bore!…
    Dhe Shàw pergjigjet vetetimthi:
    – Aàà, pràndàj lopet po zbresin ne fushe!…

  18. Xixellonja Says:

    Alket filozofet ne pergjithesi sterhollojne gjera qe ne realitet jane te thjeshta. S’mund te pretendojme qe gjerat qe bejne ne jete te jene me te kuptueshme se sa gjerat qe shkruajne. Sarte me shoke s’ben perjashtim 😉

    Darien, nese do te kishim pasur me shume gabime te tilla do kishim pasur dhe me shume material per t’ia kundervene te medhenjve, ndoshta bashkimi do bente fuqine. Ka nje gje qe me vjen keq me muziken e asaj kohe, me grupet te cilesuara si underground ose qe ishin ekonomikisht te varfera. Cilesia e regjistrimeve penalizon cilesine e kengeve, ndoshta dhe kjo ka bukurine e vet sepse te rimasterizuara humbin origjinalitetin por shpesh here eshte e domosdoshme. Sa per filmin e kam pare sigurisht e me ka pelqyer shume. Corbijn e kishte ndermend qe kur beri videon e Atmosphere vite pas vdekjes se Curtis. Dhe sikur ti urresh JD muzikalisht ne film prek jeten e personazheve me duar e s’ke si te mos emocionohesh.

    Tani kalojme tek emisioni qe ne menyre djallezore ti i keshillon njerezve. Dhe pse se pashe te terin gjithsesi jo zbavitje por une do ta quaja si te shkulesh floket me duart e tua. Perse Dudushi valle eshte i bindur se merr vesh nga muzika? Vetem sepse ca ore para programit ka lexuar faqen e Wikipedia-s per Deep Purple, Led Zeppelin etj qe ne gjuhen e tij shqiptohen Parpll-at e Xebelin-et? Sipas tij muzika ndal ne vitin 90 dmth ndoshta nga viti qe ka filluar te degjoje muzike te huaj. E meqe jemi ketu ai si pa te keq pyet se cfare degjonin te pranishmit ne studio kur ishin te rinj e te jep pershtypjen sikur keta te rinj i kane degjuar keto gjera ne vitet kur kane dale, behen te gjithe admirues te thekur te rock-ut e sikur kane pasur i-pod-in tek veshi qe kur kane lindur. Mania jone per te mbuluar diellin me shoshe!
    Ketu e them e nuk e mohoj, jo vec ne kete emision por dhe ne pergjithesi ne Shqiperi nuk ka kulture muzikore bile as nga ata qe muziken duhet ta bejne e Goci eshte nje nga ata (megjithe konsideraten qe kam per te kaluaren e tij). Pervec varferise se organizimit te emisionit psh pa nje permbledhje ne tip kronike te perfaqesuesve muzikore per te cilet do flitet pjesa tjeter eshte nje bashkebisedim tavolinash midis pjesmarreseve por publiku s’merr vesh gje se per cfare behet fjale (e konsideruar publikun tek ne jam e sigurte)
    Kapen dhe tema te nxehta biles, nacionalizmi psh: po qe grup shqiptar duhet te kesh dhe emer shqiptar, ose po e pate te huaj publiku pret te besh cover te kengeve te zinxhirit PF-DP-LZ etjjjj ose qe ne s’jemi aq keq kur flitet per muziken. Thua Ciljeten me shoqe e degjon Amerika!!
    E per te vazhduar me nacionalizem/bashkimin kemi dhe pyetje si psh: ju ne Kosove cfare degjoni, ku eshte muzika me e mire. E ketu rrjedhin pergjigjet diplomatike alla shqiptarce te nderprera here pas here nga cover-at qe Dudushi jane te vetmet gjera qe njeh nga grupet per te cilat po ligjeron.
    Por ne kete panorame ka nje fije shprese, ka 2 personazhe ne studio njera eshte Linda ne boten e cudirave qe per mua ka emrin me poetik qe mund te zgjidhte dhe kengetari i Qelbanix qe kam pasur mundesi ti degjoj pak e jane akoma ne kerkim te nje identiteti muzikor por te pakten jane te vetmit qe dine per cfare flasin e kane degjuar gje tjeter pervec atij zinxhirit me lart. Te 2 flasin ne maje te gishtave, pa mburrje, duan ti thone prezantuesit: ik e bej ndonje pune tjeter por e vetmja gje qe kerkojne eshte nje mundesi per te kenduar muziken e tyre. E kane te drejte por kjo per veshin e Dudushit eshte si bezdisje. Sepse s’do dinte te jepte opinion, qe te dy kengetaret s’kane faqe ne wikipedia!!

    Duke perfunduar emisionin ndoshta u zbavita nga fundi sepse po pyesja veten kush ia ka drejtuar floket ne menyre aq te tmerrshme Eugent Bushpepe-s (qe me pelqen shume si kendon) e B.Sejkos. Kjo tv kaq korrekte bile dhe ne floket e kengetareve te bind me shume qe po su informove vete keta te fusin trute e gomarit. E pas gjithe ketyre ligesive qe sapo shkruajta me erdhi deshira te degjoj Nick Cave & Bad Seeds e qe ndoshta Dudushi mendon se eshte ndonje kopeshtar 🙂

  19. Alket Bushi Says:

    Xixellonje, filozofià kà ndertuàr boten. Gjeràt ne reàlitet nà qenkàn te thjeshtà? Kete duhej t’ià thoshe ndoshtà ndonje kirurgu, qe gjeràt ne operimin e pàcientit te tij jàne te thjeshtà, sepse reàliteti eshte i thjeshte (duhej t’ià thoshe ndoshtà edhe Ajnshtàjnit pàrà se te zbulonte relàtivitetin). Pse sterhollohen filozofet? Pikerisht per àte àrsye qe sterhollohet edhe kirurgjià per te mos i prere ndonje dàmàr kot te operuàrit. Por ànàlizà e nje gjeje nuk eshte vete gjejà, pràndàj disà ngàterrohen ngàqe ànàlizà ne vetvete duket boshe dhe nuk dine t’ià lidhin fijet àsàj me reàlitetin. Per filozofet diàlektike, qe ikin prej reàlitetit me meditime te kotà, ke te drejte, po si i behet nese kà edhe filozofe te tjere qe meditojne me kthjellesi pikerisht mbi reàlitetin? Nuk eshte fàji i tyre nese àto nuk merren te shtjellojne gjeràt vulgàre te jetes, detyrà e tyre eshte te sintetizojne esencà kuptimore. Dhe mos hàrro, shkàllà me e làrte qe “mbreteron” sot intelektuàlisht eshte filozofi-àrtist. Te kuptosh dhe te shfryezosh ne pràktike te filozofuàrin, àpo me thjesht, meditimin, duhet te kesh àftesi te medhà tek ànàlogjite, nderlidhjet kuptimore. Per tà mbyllur nuk mund te rri pà te cituàr nje àforizem te Nietzsche-s (nuk besoj se kete njeri e perfshin tek “miqte e t’u kolopuçe” si “Sàrter e me shoke” dhe nuk besoj se tek fushà e te menduàrit e sheh ngà “siper”, siç ndihet se sheh ketà te tjeret):
    “Cdo e vertete eshte e thjeshte.” – A nuk eshte kjo nje genjeshter e dyfishte?

  20. Darien Says:

    Xixellonja e di ku e ke hallin ti, te Factory Records e ke plot te drejte, po imagjino edhe qe besoj 9 nga 10 shtepi te tjera s’do ua kishin hapur kurre dyert nje grupi me emrin Warsaw! Nejse.

    Sa per emisionin…bah…s’po flas me per te, por ke te drejte ne gjithçka. Meqe po degjon kopshtaret, si te duket Grinderman?

    Alket, besoj se ajo qe thote Xix – a te pakten, ajo qe them une eshte qe – ajo qe eshte e komplikuar shpesh here me se koti, nuk jane aq shume idete filozofike sa menyra se si shprehen keto.

    Cdo e vertet eshte e thjeshte mua me duket shume e sakte! Se di ku e gjen genjeshtren e dyfishte!

  21. Last man on earth Says:

    Megjithate e pashe emisionin edhe ne krahasim me kete perle tjeter

    http://top-channel.tv/video.php?id=13573

    ishte Lule!

  22. Alket Bushi Says:

    Dàrien, filozofià perpiqet te permbledhe, te krijoje fàre ne detin e se pànjohures, jo te nderlikoje (veç kà rrezikun t’i làrgohet reàlitetit) dhe sàdo e nderlikuàr te jete àjo, reàliteti eshte pàfundesisht me i nderlikuàr. Mos hàrro se pershembull njeriu perbehet ngà miliàrdà e miliàrdà àtome per te cilet nuk je hiç ne dijeni se ç’bejne dhe si levizin – dhe njeriu eshte pikerisht rrjedhoje e levizjes se tyre.

  23. Darien Says:

    Jo jo Alket me ke lexuar me shpejte e me gabuar. S’po flisja per idete filozifike por, siç thashe, per fjalorin filozofik qe ndonjehere me duket si me i komplikuar se sa eshte e nevojshme!

  24. Alket Bushi Says:

    Ah, kerkoj ndjese Dàrien, ke shume te drejte! Dhe, tek shprehjà ““Cdo e vertete eshte e thjeshte.” – A nuk eshte kjo nje genjeshter e dyfishte?” genjeshtrà e dyfishte qendron ne fàktin se (per tà shprehur thjesht) mire qe genjen, por genjen per se dyti duke e bere te thjeshte edhe te verteten…

    Bota është e thellë, më e thellë nga ç’e beson dita. (“Kështu foli Zarathustra”)

    Amà:

    Qenià eshte nje màshtrim i màdh. (Heràkliti)

  25. Xixellonja Says:

    Darien nuk di nese jam me ne gjendje ti recensoj tamam krijimet e Nick Cave. Ai eshte nje ekspert i muzikes se tij, eshte si tip etaloni qe s’mund ta krahasosh me veten. Mbaj mend kur doli atehere Grinderman te gjithe flisnin per nje rikthim te tij ne fillimet e karrieres, tip ne cmendurite e Birthday party. Nuk di pse njerezit presin te degjojne nje Nick Cave ndryshe ose jetojne akoma me rinine e tij. Kane kaluar shume vjet gjerat ndryshojne ashtu si ben dhe ai. Personalisht jam e lidhur me shume me anen me te qete, me balladat e tij alla Waits e Cohen prandaj s’me beri pershtypje qe Nick Cave nuk u cmend serish si ne rinine e tij. Grinderman eshte dicka e bukur, ka per te gjitha shijet, i menduar mire e realizimi me i arrire qe nga No More Shall We Part per mua.

  26. Darien Says:

    Ne fakt ndodhi diçka e çuditshme sepse ndersa rregjistronte te gjithe thonin qe po bente tip nje tjeter album si The B.Party e pastaj kur doli – nje album jo i keq, me volum, me nje Cave qe ka qejf e qe zbavitet, nje album i kompletuar – te gjithe e kritikuan shume, teper, me shume per ate qe nuk ishte se sa per ate qe nuk ishte. Sidoqofte Dig L. eshte kthim ne nivele me se te larta.

  27. loer kume Says:

    si the darien si the? me siper si the? R.S dhe L.Z nuk thyejne barrierat? :)))

    take this

    dhe mos e keqperdor !

  28. Darien Says:

    Loer, po thyej pak rregullen tim nr 4 ( Mos fol per muzike me fansat e Muse ) e po te pergjigjem.

    Mos ngaterro lal, grupe shume te mire teknikisht me grupe qe shpikin nje gjuhe te re. Kane te njejtin ndryshim qe ka Moisiu me Deshmimtarin e Jehovait qe troket ne deren tende.

    Ki parasysh qe Moisiu belbezonte, ndersa D. i Jeh. mund te jete brisk nga goja! Kjo s’do te thote asgje!

  29. loer kume Says:

    hahahahahah, e tmerrshme,,,, led zeppelin jane deshmitare te jehovait, ose yehovah, ose yhvh… hahahah e papare kjooo 😀
    po ik ‘ re se kur robert plant me jimmy page blenin kisha te shkisheruara per rite makabre, ti degjoje billy holliday 😀
    po ca thua more, led zeppelin kane kurore ne koke ( jo kuroren e freddie kuptohet, po kurore te mirefillte) ndrsa R.S plako, kane shpikur rockun, pasi u dha elvis dhe J.L. Levis shkendijen me rocknroll…
    beatles? shpiken pink floyd 😀 (kuptohet me albumet e fundit, se me te parat shpiken backstreet boys)

    dhe muse jane grupi me i mire rock ne bote i viteve te fundit, kuptohet duke mos diskutu coldplay 😀

  30. Darien Says:

    Jo mo plako thjesht te themi : mos ngaterro nje grup te mire ( L.Z., R.S,) me nje grup qe ndryshon historine ( Brian Eno, The Beatles, Velvet U, Nirvana, The Clash…) ok, ndoshta Clash jo por sidoqofte ok, e morre vesh shpresoj.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: