Orkestra e qënies pa dirigjent

by

Nga: Adrian Dule

 

Korenti u ndërpre. Errësira pllakosi sakaq dhomën e ndenies dhe sytë e mi. Kondicioneri shfryu si njeri i stërmadh ajrin e fundit të mbetur në mushkri.
Heshtje.
Zhurmë lufte erdhi nga jashtë. Si mjete të motorrizuara të një ushtrie që sapo ka marrë urdhërin për të sulmuar, gjeneratorët filluan betejën me natën.
Ngrita të ndenjurat nga kolltuku. Me lëvizje të verbëta kërkova çakmakun për ti dhënë paksa dritë vetes.
Nuk po e gjeja dot.
Po më lodhte.
E gjeta.
E ndeza.
U vara drejt guzhinës për të marë, e ndezur një qiri. Fitili ishte ngjitur pas buzëve të ngrira të parafinta. Me thonj e ngacmova për ta cliruar. Për ta c’ngjitur, e kokën t,ja ngre lart.
Cakmaku u nxeh. Më përvëloi thekshëm gishtin.
E kisha mbajtur shumë të ndezur, apo u bë nevrik me mua? Mos ndoshta u bë xheloz për qiriun?! Apo u mërzit me veten që vlente aq pak sa për të ndezur dy sekonda një cigare dhe maksimumi pesë sekonda një qiri?
E lashë të ftohej pak. Ti binin nervat e mërzitshme.
Pas pak e shkrepa.
Nuk u ndez.
E mora me qetësi për ta zbutur. E shkrepa dy, tre herë me pauza, si për tu pajtuar. Asgjë. Nervat e tij më kaluan mua dhe i mbeti dëshpërimi. E shkrepa disa herë me inat, teksa pëshpërisja me mllef fjalën magjike “ndizu”.
E përplasa diku me forcë.
Sherri mes nesh mbaroi.
Të dy nuk morëm atë që donim. Unë flakën e vogël të tij për të ndezur qiriun që do të më ndriconte paksa dhe ai…nuk e di. Vërtet cfarë donte të merrtë nga unë ai cakmak dhe nuk ja dhashë?! E nga inati nuk më dha flakëzën?! Ndoshta nuk donte asgjë nga unë. Ndoshta thjesht nuk donte të përdorej më nga unë dhe mori mospërdorjen. Flakjen.
Mblodha sytë e mësuar tashmë deridiku me errësirën. I hodha në ambientin rrotull. Nuk më zhgënjyen. E dija që nuk do më linin në baltë. Ndonjëherë nxeheshin edhe ata me mua dhe merrnin flakë, e nxirrnin xixa, por më donin gjithsesi. Pranonin me dashuri të përdoreshin nga unë. Ndoshta një ditë do mërziteshin së dashuri. Do më braktisnin. Të lodhur nga përdorimi si cakmaku.
Cakmakë do ble me qindra. Do ti përdor. Hedh. Humb. Sy që më duan, e i dua vetëm këta kam..
Të paktën tani për tani më duan, aq sa pranojnë të përdoren me gëzim dhe përkushtim ndaj meje. Me dashurinë e tyre të pamasë filluan të më shquajnë objektet rrotull.
Këmbët i ndoqën sytë urtë e butë. Ishin të hutuara. Nuk dinin nga të shkonin dhe aq më pak se cfarë donin. Të gjorat këmbë. Mbathën këpucët me nxitim.
Duart të lodhura, e djegura me cakmakun, as që morën mundimin të prekin lidhëset e këpucëve. Në përgjithësi merreshin vesh me këmbët, por ndonjëherë i kapte një tërbim i beftë.
Shpesh ishin të pavarura dhe as donin t’ja dinin për mua. Sidomos me trupat femror e tepronin. Ndërhynin vend, e pa vënd me nxitim, megjithëse i urdhëroja të mos guxonin të vepronin. Grindeshin me duart e femrave që donin ti largonin. Mesa dukej e dinin më mirë se unë, që trupi trupi i femrave i mundëte duart e veta për hir të kënaqësisë që i jepnin duart e mia.
Nuk më punonin nervat të merresha me to atë cast. I lashë të lira në mosbindjen e tyre me këmbët.
Tërbimin e shfrynë tek doreza e derës. E ulën me forcë. E dinin prej kohësh se ajo dorezë kapricioze vetëm me dhunë merrte vesh. Sa e sa herë i kisha urdhëruar të merreshin me atë dorezë për ta rregulluar. Me mërzi të dukshme kapnin një kacavidë dhe i hynin punës. Pas pak minutash përplasnin kacavidën në dysheme.
Ulërisnin. Më bënin mua fajtor që nuk I kisha mësuar të rregullonin asgjë.
Dera u hap me kujimë prej këlyshi qeni. Edhe ajo ankohej ndaj meje dhe përdorjes që i bëja. A thua se nuk ishte krijuar për t’u përdorur.
“Mos i bjer në qafë kot, se i duhen vajisur menteshat” – dëgjova duart që vetëm nga inati i dolën në krah derës.
Më erdhi t’ju them me ulërimë se aq gjë ia kisha mësuar ta bënin. Por… nuk ja vlente të shkatërroja më shumë nervat me to. Për më tepër, këmbët të bezdisura nga këpucët e palidhura mallkuan duart dhe më tërhoqën zvarrë në errësirë.
Diku u ngatërruan nëpër shkallë. E kuptova. E bënë me kast. Donin të hakmerreshin me duart, që sakaq u vunë në veprim. U lëshuan në mur mbështetazi për të mos më lënë të thyej turinjtë.
Dhimbën.
Më erdhi keq për to.
I ulërita këmbëve të bënin kujdes. Edhe i kërcënova. Qeshën talltaz me frazën time kërcënuese. E dinin që pa to nuk bëja dot.
Duarve ju ngrit nervi në maksimum. Tentuan të godasin këmbët, por u tërhoqën. Dhimbnin nga përplasja në mur.
Thellë thellë nuk kishin faj, si duart dhe këmbët. I kishte lodhur vetmia. Rutina e përditshme, punë – shtëpi, shtëpi – punë. Veprimet e pakta dhe të njëjta prej kohësh, i acaronin. I bënin të grindura. Donin diçka tjetër. Diçka që ju mungonte. Diçka për të cilën binin në konsesus me njëra – tjetrën dhe më bënin mua fajtor.
Me duar e këmbë të sherrosura mes vetes dola në rrugë.
Sytë u ankuan.
Nuk kishin faj.
Rruga ishte errësirë e plotë.
U mundova ti mar me të mirë. I drejtova diku në një dritë gjeneratoreske që fekste disa dhjetëra metra më poshtë, tek një lokal.
U qetësuan disi.
Këmbët hezituan të marin drejtimin përnga lokali. Kishin eksperiencë të keqe kohët e fundit, përsa i përket lokaleve. Hynin të sigurta dhe dilnin duke u ngatërruar me njëra tjetrën.
Duart harruan dhimbjen e pakmëparshme, të shkaktuar nga rrengu i këmbëve dhe i dolën në krah. Kishin hallin e tyre edhe duart. Sa herë këmbët kalamendeshin dhe ngatërroheshin me njëra – tjetrën, rrëzohesha. Duart dërrmoheshin përplastas në tokë. Vetëm pak kohë më parë njëra nga duart ishte thyer dhe kishte ndënjur në allçi për një kohë të gjatë.
Vendosa të dëgjoj këmbët dhe duart.
Boll ju kisha rënë në qafë.
Sakaq u kujtua stomaku të ankohej. Tërë nervat ja shkreha atij. Duhej të më linte të qetë. E kisha mbushur me ushqim vetëm një orë më parë.
Goja me përulësi guxoi dhe ndërhyri.. I doli në krah stomakut, që sipas saj kishte menduar për të më shumë dhe jo për veten.
Shpesh gojës më vinte t’ja shqyeja gojën. Sa herë i pëlqente të shijonte diçka, vinte stomakun përpara të ankohej. E kishte bërë stomakun leckë. E përdorte sipas qefit. Madje kohët e fundit e kishte tepruar skajshmërisht. Sa herë ankohej stomaku me lutje për pak ushqim, goja tallej me të. I fuste birra, ëhisky, verë. Ai vuante në heshtje i dëshpëruar dhe vazhdonte ti lutej që të paktën mos e tepronte me tekat e saj, se po e shkatërronte.
Goja bënte sikur s’dëgjonte.
Vazhdonte punën e saj, deri në çastin kur stomaku rebelohej dhe ja lëshonte gojës në gojë gjithë c’kishte hyrë tek ai nëpërmjet saj.
Goja përmblidhej për ca ditë. I kërkonte të falur stomakut. E merte me të mirë duke ngrënë vetëm gjëra që atij i bënin mirë. Stomakut i përkëdhelej sedra dhe fillonte pranonte sërish çfarë i thoshte dhe i hidhte goja.

Sapo sytë vështruan një lokal, gojës i donte goja kafe dhe ëhisky. Menjëherë vuri stomakun të ankohej. Kishte ditë që e trajtonte me kujdes.
Nuk dija ç’të bëja.
Ndënja mendueshëm në errësirë.
Në cep të trotuarit.
Kisha kohë që nuk arrija të harmonizoja atë orkestër gjymtyrësh, e organesh. Rrija si dirigjent në pultin tim, duke lëvizur baketën në ajër, pa mundur ti unifikoj në një zë të vetëm harmonik.
Sherroseshin pambarimisht mes vetes dhe me mua. Ishin ndarë në klane mbijetese dhe realizim qefesh, duke më komanduar paturpësisht. Nga një anë më vinte inat për humbjen e komandës. Nga ana tjetër ndjehesha i qetë në pamundësinë time për të komanduar dhe lënë klanet e qënies të më komandojnë.
Dikur vendosa. Më saktë pranova drejtimin e klanit të gojës, e cila qeshi pafytyrësisht triumfatore. Si për ta kurorëzuar fitoren e saj, më kujtoi cigaret.
Tek cigaret sytë u bënë të vëmëndshëm. U rrotulluan.
Këmbët të lëshuara në dëshpërim u drejtuan tek një kioskë pak përpara lokalit, që ndrydhte së brëndshmi gjithfarëlloj cikërrimash dhe një plak kryeçikërimë të përvuajtur. Duart të mpira kapën paketën e cigareve. U ankuan nëpër dhëmbë se ishte e treta për atë ditë.
Sytë më kujtuan për një çakmak. Duart, mosbesuese nga çakmaku që i përvëloi, e shkrepën disa herë.
Punonte. Bënte një flakë të këndshme dhe të gëzuar. Ishte çakmak i ri. Nuk e njihte akoma vuajtjen e përdorimit.
E lëshova orkestrën të kalojë ato pak metra që e ndanin nga lokali.
Sytë të habitur na u lutën të ndalojmë.
Ndodheshin përballë vështrimit të syve të blertë të një vajze të hajthme. Njiheshin mirë mes tyre, por kishin kohë pa shkëmbyer vështrime.
Duart nga mpirja kaluan në ngrirje. Sa e sa herë kohë më parë kishin shëtitur në trupin e asaj femre përkëdheltaz me epsh.
Këmbët u ngurtësuan pa mundur të lëvizin. Me këmbët e saj ishin ngërthyer në krevat dikur, ishin lodhur lumturisht në bregdete mahnitëse dhe lëndina me bar e luleshumëngjyrëshe.
Pas pak, sytë e saj larguan habinë nga sytë e mi. I dhanë dritë. Kërkimtaz falje që i kishin braktisur prej disa kohësh. Kishin kujtuar se do të merrnin më shumë dritë nga sytë e një tjetri. Drita e syve të mi e futur thellë në sytë e saj, i kish mbjellë lot pendese dhe mall.
Duart e saj të lagura shtrënguan me përdëllim, e përkëdheli duart e mia të mpira. Të ngrira, të grindura, të dhimbura, të munduara. U ngrohën, e u drodhën nga prekja me mall e duarve të saj.
Këmbët puqën majat e këpucëve, puthtas këmbërisht. Si dikur, këmbët e mia të mëdha u tallën me këmbët e saj të vogla, e këmbët e saj duke u përkëdhelur për brishtësinë e tyre u tallën me këpucët e palidhura të këmbëve të mia.
Më pas këmbët e mia u ankuan. Që nga braktisja e këmbëve të saj, nuk kishin ecur të zbathura në bregdet. Nuk kishin shkelur bar të blertë, e vrapuar mes lulesh shumëngjyrëshe.
Këmbët e saj, kofshët ngjitën pas të miave, trishtueshëm me mall. Për lodhjen, e dëshpërimin e kaluar ngërthyer mes këmbëve të tjera, u ankuan. Për ecje të kota pa kuptim në rrugë pa rrugë, por të lumtura që prisnin prej orësh atë ditë këmbët e mia të dilnin në rrugë për ti takuar.
Këmbët e saj nuk kishin guxuar të hypnin shkallët.
Duart e saj nuk kishin guxuar të trokisnin në derën time.
Sytë e saj në harmoni me këmbët, duart, e gjithë organet, nën komandën e zemrës, prisnin shfaqjen e qënies time diz’harmonike.
Zemra ime filloi të rrahë. Kuptova se e kisha në gjoks. Ishte harruar e braktisur deri në harresën fatale. Kishte ndalur, e zënë merimanga, prej ditës që zemra e saj e braktisi për një zemër tjetër. Kishte vuajtur e ndrydhur, pa u ankuar në bodrumin e ndjenjës me emrin dashuri.
Atë çast kuptova se kush e dirigjonte në të vërtetë orkestrën time rebele, që tashmë në harmoni të plotë funksiononte nën urdhërat e zemrës. Në urdhërat pa urdhër, pasi zemra nuk dha asnjë urdhër. Nuk ngriti asnjë baketë dirigjenti në ajër. Thjesht doli nga bodrumi teksa ju rishfaq zemra analoge e humbur dhe zhdukur. Prezenca e saj shkatërroi klanet orkestrale, që filluan sakaq të luajnë muzikën e dashurisë si nën një urdhër hyjnor. Një orkestër e dashuruar që kishte vuajtur dhe paguar burgosjen e dirigjentit të saj, zemrës.
Zemra e saj u përpëlit .
Me falje, e pendesë rrjetën e merimangës më largoi. Gjakun e kuq jetëdhënës, pikë, pikë si serum e lëshoi ngadalë me dashuri në zemrën time.
Buzët m’u drodhën. Kisha harruar që i kisha ato buzë, që tash sa kohë hapeshin dhe puthnin vetëm gota, nën urdhërat e gojës.
U afruan me buzët e saj të nxehta nga dashuria dhe turpi i shkalafitjes në buzë të tjera.
U prekën.
U puqën.
U ngjitën.
Formimtaz të madhin krijim njerëzor, me emrin puthje dashurie. Puthja shpërthyese flakëroi.
Zemër, sy, këmbë e duar, u bënë një si dikur.
Goja ngeli pa gojë.

Tags: ,

2 Responses to “Orkestra e qënies pa dirigjent”

  1. Bleri Says:

    Mah! Ketij tregimi i ikin dritat qe ne fillim e nuk i vine me. te me falni o miq po mua keto lloj tregimesh, ku praktikisht nuk ndodh asgje nga fillimi deri ne fund (e madje as pas fundt) thjesht nuk me ngjisin. pa bere kritike e pa dashur te ngjall debate, mua, si lexuese, nuk me pelqeu.

  2. Aliu Says:

    nuk me pelqeu fare.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: