Ngjyra e syve të mi

by

aaaa

Nga: Adrian Dule

Im atë ka sy. Ngjyra e tyre ështe dicka midis gjethes së ullirit dhe trungut të ullirit.
Ime më, gjithashtu ka sy. Ngjyra e tyre ështe dicka midis thellësisë së detit dhe cektinës së tij.
Unë pjella e tyre, sigurisht kam sy. Ngjyra e tyre është pjesa ndarëse ndërmjet; thellësisë, e cektinës së detit dhe gjethes, e trungut të ullirit.
Për këdo që ka sy e kupton se ngjyra e syve të mi vërtitet ndërmjet detit dhe ullinjve. Shkurt, bregdet.
C’është bregdeti për ata që kanë sy, por se kanë parë?
Ose shkëmbinj, ose rërë… trashë e trashë, hollë, hollë, thjeshtë, thjesht.
Sytë e mi janë dicka e ndërmjetme, mes ngjyrës së shkëmbinjve dhe rërës.
Në sensin romantik, ngjyra e syve të mi i bie të jetë një peisazh i mrekullueshëm, ku ndërthuret, ulliri, deti dhe bregdeti.
Në realitet(sipas syve të mi që shohin sytë e mi) sytë e mi kanë një ngjyrë të pëgërash maceje, apo qeni. Ndonjëherë në të rrallë, kur jam mirë me veten (kur më thonë fjalë të mira megjithëse e di që s’kam bërë asgjë të mirë) celen sytë e mi dhe marrin ngjyrën e një të pëgëre foshnjeje, që si ka kapur të dyzetat ditë në jetë.
Për këdo që ka sy , por nuk ka parë se c’ngjyrë ka e pëgëra e një foshnjeje, nuk kam c’i them. Të imagjinojë ngjyrën e qumështit të gjirit të nënës së një foshnjeje dhe pafajësisë dhjerëse të foshnjes, që e precipiton qumështin jetëdhënës, në të pëgërë.
Pas gjithë këtij sqarimi besoj se i keni përballë sytë e mi në ngjyrën që dëshëroni dhe përzgjithni. Nga rëra, e shkëmbinjtë tek e dhjera e kafshëve shtëpiake, e deri tek e pëgëra e një foshnjeje.
Madje jo vetëm sytë e mi, por edhe karakterin tim.
Karakteri im është si ngjyra e syve të mi.
Edhe jeta ime është si ngjyra e syve të mi.
Mbushur me të dhjera macesh, qensh, foshnjesh nga një anë dhe det, bregdet, gjethe ullinjsh e trungjesh, copa shkëmbinjsh e rëre, nga ana tjetër.
Shpesh ulem në rërë.
I grumbulloj të tëra pranë vetes.
Bisedoj me to.
Ndjehem mrekullisht mirë kur kam pranë ngjyrën e syve të mi, karakterin tim dhe jetën time, në formën dhe ngjyrën e atyre që përshkrova më lart.
Kush më sheh nga larg më ka zili. Më kundron të ulur në breg të detit, me hapsirën e tij të pamasë përballë, i ulur në rërë, rrethuar me shkëmbinj dhe pemë ulliri gjetheshumë.
Ka edhe nga ata që kuturisin të afrohen hedhtas tej zilinë. Dikush me ndrojtje, e dikush drejtpërdrejtë, herë me lutje , e herë pa, dëshërojnë të rrimë bashkë.
Me kënaqësi i pranoj të ulen pranë meje.
Tek e fundit më shtohet edhe një bashkëbisedues, që ndoshta me ngjyrën e syve, karakterit dhe jetës, mund të na pasurojë ambientin dhe bashkëbisedimin. Ndoshta sytë mund ti kishin ngjyrën e leshit të deles, përzier me kakërdhitë e saj. Ndoshta të një meteori, apo të një qielli të mbushur me re. Ndoshta të gjitha bashkë. Me kënaqësi do pranoja të pasuronin situatën, delen me kakërdhitë, meteorin dhe qiellin e mbushur me re. Përvec anës figurative(të një peisazhi pasur, e të larmishëm), do të ishte një kënaqësi e rrallë, e një bashkëbisedimi gjithpërfshirës.
A mund të ketë bisedë më interesante se sa dialogu midis të dhjerave të maces, me qiellin e mbushur me re?
Detit, me kakërdhitë e deles?
Meteorit, me të pëgërat e një foshnjeje?
Këtë të fundit pa as më të voglin ngurim do ta regjistroja me një diktofon, që më pas të analizoja me nge thelbin filozofik të dialogut.
Por nuk është e thënë të rrinë gjatë, sidomos gjinia femërore. Këto të fundit ndonjëherë më bëjnë nder. Largohen vetë në heshtje të bezdisura nga era e të dhjerave të qenve, e maceve dhe pëgërave të foshnjeve. Më së shumti më detyrojnë t’i përze, pasi këmbëngulin të pastroj vendin rreth meje, ose të largohem diku larg prej aty.
Si të largohem unë nga sytë e mi, karakteri im dhe jeta ime?!
Gjë që s’bëhet. E pamundur të bëhet. Jam ai që jam, me të mirat, e të këqiat dhe jo ai që duan të jem.
Përpos kësaj kur ulen pranë meje nuk kanë kurajo të sjellin në peisazhin tim objektet e veta, të ngjyrës së syve, karakterit dhe jetës. I mbajnë larg të fshehura. Ju vjen turp prej tyre. Më e keqja është se nuk i fshehin vetëm nga unë, por edhe nga vetja. Nuk ulen ndonjëherë me to të bashkëbisedojnë, apo të dëgjojnë bashkëbisedimin e tyre.
Punë e tyre gjithsesi. Të bëjnë si të duan, por kur tërheqin hundët nga era e keqe e gjërave që unë mbaj pranë pa i fshehur, sikur nuk shkon.
Nga ana tjetër nuk kanë faj.
Kur nuk duron dot erën e gjërave të tua dhe i mban larg, si do të durosh erën e gjërave të mia?
E unë sërish mbetem vetëm, me vetminë time të pavetmuar. Të pavetmuar, pasi kam një konglomerat gjërash që më rrethojnë, të cilat do të prekeshin jashtëmase nëse do të dëgjonin nga goja ime se ndjehem i vetmuar. Do ta trajtonin si një përdhosje të rëndë ndaj tyre.
Teksa meditoj rreth meje ka plasur debati. Ka plasur aq keq, sa më duhet të ndërhy. Të ekuilibroj gjërat dhe të shkëputem nga ato që meditoj në mënyrë të pavarur. Përderisa i pranoj hapur pranë vetes, duhet të pranoj edhe varësinë ndaj tyre, po aq sa c’janë edhe ato të varura nga unë. Jemi një tek e fundit.
E dhjera e maces kishte filluar si me shaka pak më parë, të ngacmonte thellësinë e detit.
Thellësia e detit e tërbuar ju lëshua cektinës që i kishte dalë në krah të dhjerës së maces.
Cektina e turbulluar ju lëshua rërës me dallgë e leshterik, meqë rëra i kishte dalë ne krah thellësisë së detit.
E dhjera e qenit duke mos qënë me asnjë krah në debat u nervozua me cektinën. I ulëriste me të madhe se nuk kishte taksirat ta merrnin dallgët nga rëra dhe ta zhbënin, vetëm e vetëm se ndodhej mbi rërë si pjesë e imja.
Gjethet e ullirit shqyheshin gazit mbi të pëgërën e foshnjes, që as po merrte vesh c’po ndodhte.
Trungu i ullirit, i mërzitur me mendjelehtësinë e gjetheve u shkund fort për ti shpërndarë sa më larg të mundëte nga vetja.
Shkëmbinjtë, ehh…shkëmbinjtë e gjorë. Pa mundur të lëvizin aspak, më luteshin të hypja sipër tyre dhe të shpëtoja nga e tërë kjo zallamahi, derisa të qetësohej thellësia e detit dhe cektina.
I fola thellësisë së detit me lutje, por s’më dëgjoi.
Cektina më dëgjoi. Filloi të qajë.
Të paktën, gjethet e ullirit ndalën të qeshurën dhe trungu shkundjen.
Mblodha të dhjerën e maces, të dhjerën e qenit dhe të pëgërën e foshnjes në gji.
U turra mbi shkëmbinj.
Dikur thellësia e detit u qetësua. Filloi të më shpjegojë, se pse ja kishte ngritur nervat debati me të dhjerën e maces. E dhjera e maces betohej që ja kishte thënë me shaka.
U bëra nervoz. Ju ulërita ta mbyllnin gojën. Nuk më inetresonin aspak arsyet e tyre të debatit. I kërcënova që nuk do rrija më me to. Do ti fshihja e zhdukja sic bënin të gjithë. E dija që ishte kërcënim i kotë pasi pa to nuk bëja dot.
Filluan të më luten njëzëri, e të përqafohen, si për të më treguar që duheshin, por ndonjëherë i kapte marria e vetmisë, kur unë meditoja pa jua varur. Ju dukej sikur nuk jua varja dhe fillonin sherret mes tyre. Vetëm, e vetëm për të më tërhequr vëmendjen, por jo për të më mërzitur.
Thellësia e detit shpalosi një aromë prej të dhjere macesh dhe qensh, si për të më treguar se sa shumë i donte.
E dhjera e maces dhe e qenit m’u lëshua në fytyrë me flladin e thellësisë së detit. Gjethet e ullirit m’u servirën në gojë(të ngjyera në salcën e të pëgërave të foshnjes) nga krahët e trungut të ullirit.
Kuptova se pa to nuk meditoja dhe jetoja dot. Ato ishin unë dhe unë ato. Kurrë s’më ishin ankuar për këdo që hynte në jetën tonë. Madje përgjëroheshin për elementë të tjerë dhe betoheshin që do ti bënin pjesë të vetes.
E kisha fajin vetë, që për një cast u përsiata pa i llogaritur. Pa biseduar me ta. Duhej të gjithë së bashku të meditonim, e jetonim në një kohë.
Përgjithmonë.

Tags: , , ,

One Response to “Ngjyra e syve të mi”

  1. yummania Says:

    shume e kendshme piktura

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: