Ritfolk – Violina
Ajo e donte me shumë se çdo gjë në këtë botë,
Për të ishte magjia mbi humnerën e plotë
Me të vraponte rrugëve ne shi
Bashke kishin qarë që fëmi
Dhe kur të dyja luanin, kur te dyja vallëzonin,
ajo dhe violina e saj, në mendjet tona kanë qënë çdo natë
Mbaj mend se një ditë vetëm ish,
krahëhap drejt një përqafimi u nis, violina në dorën e saj më nuk ish.
Vajza tashmë kish humbur në krahë e tij,
violina nga larg vajtonte por ajo dot më se dëgjonte
Nisëm dhe me vete thamë “ Ka rëne në dashuri, për herë të parë.“
Violina nga larg vajtonte por ajo dot më se dëgjonte
Nisëm dhe me vete thamë “ Ka rëne në dashuri, për herë të parë. “
