Ne jemi te http://www.tiranacalling.me

06/01/2014 by

tc

It was Christmas Eve babe…

01/01/2014 by

I’ve got a feeling This year’s for me and you…

muzikë

Krishtlindjefundviti e punëtorë, dhe Migjeni pastaj, po, babagjyshi

Klesidra

01/01/2014 by

GetAttachment.aspx

Nga: Igli Marjon

Nemesis

01/01/2014 by

IMG_0001 - Copia

Nga: Igli Marjon

Mbi rrymë

01/01/2014 by

melancholia, lars von trier

Foto e marrë nga “Antichrist (2009)”, Lars Von Trier.

Nga: Arti Lushi

Ndërmjet, por edhe përtej dy besëtytnive të përjetshme,
dashurisë dhe vdekjes,
buzëqeshja e një shtjelle uji Read the rest of this entry »

Poezi për Merilin Monro

01/01/2014 by

Marilyn Monroe: il 5 agosto 1962 ci lasciava l'eterna diva con l'anima in fiamme - Ecco le sue poesie più belle

Nga: Pier Paolo Pasolini
Marrë nga dokumentari “La Rabbia”, (1963). Regjia dhe skenari Pier Paolo Pasolini.
Përktheu: Renato Kalemi

Prej së lashtës botë dhe asaj që do të vijë
kish mbetur veç bukuria, dhe ti, Read the rest of this entry »

PORCILE (1969) nga Pier Paolo Pasolini

01/01/2014 by

Përktheu: Renato Kalemi

Fragment i shkëputur nga filmi “Porcile” (1969):

Fshatari: Vajza e vogël, Z. Herdhitze, po thoshte të vërtetën.

Z. Herdhitze: Fjalë për fjalë?

Fshatari: Derrat po hanin një njeri dhe… Read the rest of this entry »

Henry Moore

01/01/2014 by

Idiots-Everywhere

Nga: Lediona Kasapi

Henry Moore, një ciceron hallexhi…dhe një majmun me kostum.

Një si punë bonusi. Tre në një. Read the rest of this entry »

Fragment nga RREZATIMI (The Shining)

01/01/2014 by

Nga: Stephen King

Përktheu: Renato Kalemi

Iu bë sikur kishte futur qëllimisht dorën në Folenë e Madhe të Grerëzave të Jetës. [...] E kishte futur dorën në një ulluk të kalbur në kulmin e verës dhe dora bashkë me krahun ishin djegur nga flaka e shenjtë e drejtësisë që ia kishte shkatërruar mendimet e vetëdijshme, duke e vjetruar dhe nxjerrë jashtë mode konceptin e sjelljes civile. Read the rest of this entry »

Sphynx

01/01/2014 by

Sphynx C 23sht 13

Nga: Igli Marjon

Regjisorë “Beat”…

01/01/2014 by

5559487913_b1ac3be825_z

Nga: Lediona Kasapi

Autorët e “beat generatin”, të njohur gjerësisht për stilin e tyre unik jo vetëm në të shkruar, por edhe në të jetuar, kanë inspiruar shumë krijues të mëvonshëm. Shthurje, halucinogjene dhe dije. Tre gjëra që rrallë herë qëndrojnë bashkë  në të njëjtën “bashkësi”. Read the rest of this entry »

Feniks

01/01/2014 by

20-30 shtator (1)

Nga: Igli Marjon

Kënga e dashurisë e J. Alfred Prufrock

01/01/2014 by

(prej T.S. Eliot).
Përktheu Kozi Nasi.

Ikim, at’her’ ti dhe unë,
kur mbrëmja t’shtrihet për qielli
si pacient gati për operim mbi tavolinë;
Ikim, atyre rrugëve gjysmë të shkreta,
caqeve që flasin me vehte netëve të parehat’ta
në hotele një-natëshe krejt t’lira; Read the rest of this entry »

Rrugët e përhimta të mëngjesit

01/01/2014 by

Nga: Dorian Isai

Përballë teje ndodhet një pellg i kthjellët e i paster si pritja e syrit të virgjereshës së dashuruar dhe bri tij fle një pemëz e brishtë, e rrëzuar prej fëmijërisë që nga agime të hershme, që nga koha kur heronjte kishin gjak të kuq dhe rrënjët e saj thithnin jetën e ciklopëve të mitollogjisë. Read the rest of this entry »

Ku je ti, dritë, është mëngjesi

01/01/2014 by

Nga: Cesare Pavese
Përktheu: Renato Kalemi

Mëngjeset zvarriteshin të kthjellët

e të zbrazët. Kështu çeleshin

dikur sytë e tu. Mëngjesi

shkiste ngadalë, si një vorbull

e palëvizshme drite. Heshtte.

Ti e gjallë, heshtje; çdo gjë

jetonte nën sytë e tu

(pa brenga pa afshe pa hije)

të kthjellëta, si deti i mëngjesit.

Ku je ti, dritë, është mëngjesi.

Ti ishe jeta e çdo gjë tjetër.

Tek ti merrnim frymë zgjuar

nën qiellin që brenda nesh është ende.

Pa brenga pa afshe atëherë,

pa dritën e zymtë të kësaj dite

të mbytur e të ndryshuar. O dritë,

kthjelltësi e largët, frymëmarrje

gulçuese, hidhi sytë e kthjellët

e të palëvizshëm mbi ne.

I errët është mëngjesi që zvarritet

pa dritën e syve të tu.

(30 mars 1950)

Panoramë D. Në një ditë gushti

01/01/2014 by

nga Loer Kume

Ditë e bardhë e mugët. Dielli aty i fshehur nëpër tylin e reve të gushtit si çohë e bardhë e palarë pluhuri, saboton freskinë e lehtë të mëngjesit. Plazhet me çadra hapur e mbyllur si zogj të shpuplosur.
Vapa e tmerrshme endet bashkë me erën nëpër D. Sikur më ndjek nga pas si qen i tërbuar. Në kërkim të librave nëpër bukiniste andej këtej. Djersa mbulon sytë, gjaku më rrjedh nga hundët, mestruacionet e trurit. 1 me 0 për vapën. Më nxorri gjak nga hundët.
Banjë e ftohtë. Poetika e freskët e Aristotelit, Fjalimi i freskët i nobelit i Camus mbi shtrat. Të sapofituara. Dhe dritarja ime e botës. Grila gijotinë sipër qafës. Në hapësirën e pafund mbi ish kënetë qielli i nxirë. Bubullima. Vetëtimat kanë një ritëm të vetin, halucinant blitzi i tyre e pluhuri në sy. Re të tëra pluhuri në ajër. Aerodinamika e erës së çmendur që përplaset e ndahet dysh në brinjët e mia. Qese në ajër. Shumë qese në ajër pa drejtim të caktuar andej këtej. Fëmijë që luajnë në lagje. Prindër që përgjojnë fëmijët nga ballkonet, skemë e stërlashtë. Pika të mëdha e të rralla shiu ngrenë nga toka aromën e dheut të lagur të gushtit. Nga këtu sipër gjithçka duket në të tjera përmasa. Një vajzë që ecën me fustan të zi mbi lëkurën e bardhë, me flokët e saj dikur bjonde, tashmë në kërkim të ngjyrës natyrale. Duket shtatzënë. Takon mamanë. Të njëjtat flokë. I njëjti trup i zmadhuar përmasash nga koha që ushqen duke të ngrënë.
Një tjetër grua duke u çapitur nxitueshëm për të mos ndeshur me atë furtunal që po afron. Tepër e shëndoshë, ngjyrë natyrale çokollatë e zezë, me fryrjen tipike të rracës së saj, aseksualisht këndshëm për tu pikturuar, sikur.
Ajri ndjehet tej mase i ngarkuar. Një pallat në ndërtim me zhurmat e tij rrekeshkitese si një fashetë metali që të shtrëngohet rënkueshëm rreth kokës.
Pupla, qese, letra, zëra, fluturojnë e ajri i mban peshë.
Breshëri filloi.
Marr të shkruaj shtrirë këtë që po shkruaj, por fitoi një gjumë…

Dal nga hyrja e eci nëpër shi. Këmisha e lagur nga piklat e ngrohta, këpucët që pllaqurisen e këmbët që lagen bukur nën shiun e gushtit.
Njëri në rrugë që shkel gazin me makinën e tij me 200 mijë km/h drejt sdihet se ku, drejt P. të mamasë së tij. Rrugët e përmbytura. Njerëzit me një kërrusje lagështire të habitur.
Aroma magjike e tokës nën shi, aroma e pemëve, gjethet kanë mbushur rrugët nga furia e breshërit si të ishte vjeshtë.
Pemët shfaqin aromën e tyre të vërtetë, atë sekreten fare, esencën e tyre magjike, vetëm pas shiut. Vajza që ecin. Vajza që kthehen nga plazhi të lagura qull. Vajza me pantallona të shkurtra, të tëra njësoj, i njëjti format sipas modës së kësaj vere, kofshët duken ndryshe pas shiut. Pa efektin lebyres të diellit, vapës, duken pa shkëlqim, mishi i përditshëm, aq natyrale e te vërteta e të thjeshta si vetë dheu.
Ajri, ky ajri kaq i pastër, i lirë, mbush mushkritë plot si tullumbace gati per tu ngritur ne ajër.
Aristoteli e Camus, ç dyshe letrare e tmerrshme e pakuptimtë! Go Dafina Zeqiri! …Mos e Nal, e boj ditën natë, po du me shku higher and higher again!… Higher ne Ajer! Duffy rocks.
Letërsia është e mërzitshme. Ritmi, rrahja, the beat is great! Dua të bëhem DJ. Lart, në ajër… ajër… ajër…

Skica e jugut

01/01/2014 by

“Land Meets Sea,”, David Beale.

Nga: Loer Kume

Mëngjesi i erës, erës së marrë marrë shkund fieret e shelgjet. E të zhvesh krejtësisht në një lakuriqësi të ndjerë e ngre dallgë të bardha mbi sipërfaqen e blusë së thellë.
Menjëherë si me urdhër era zhduket, dallgët zhduken në një pezulli të shkëlqyer e lëmuar argjendi. Read the rest of this entry »

Poezi per gjëra që nuk janë

01/01/2014 by

Nga: Shqiptar Oseku

Jetojmë ne apartamentin qe s’e blemë kurrë.
Pasdite luajmë me vogëlushen
te cilën nuk e bëme:
ajo i ka kaçurrelat tua
e rritet me shume gjuhe. Read the rest of this entry »

Rreth një treni që fishkëllen natën, ose efikasiteti i tregimit

01/01/2014 by
(Tregim shumë i shkurtër nga Murakami Haruki shkruar në vitin 1995. Pjesë e marrë nga “Majmuni-merimangë i natës” . Përkthim i lirë nga italishtja.)

Read the rest of this entry »

Jam gabel i Istitutit…

19/12/2013 by

f1_pastrimi1337705958

(sepse edhe mund të tallemi, por duhet të tallemi me seriozitet)

Të rrimë shtrembët e të flasim drejt: pas shumë vitesh heshtje që bie erë komploti, ka ardhur koha që të merremi me kryeveprën letrare shqiptare që, më shumë se çdo poezi a këngë, përfaqëson tragjedinë e dashurisë së humbur. Çdo popull prodhon gojëdhëna trimërie a dashurie: nga Wilhelm Tel te Robin Hood, nga Tristano & Isotta deri te Bewolf. Më në fund, edhe Shqipëria paraqet diçka që ka të njëjtën elegancë, të njëjtën dashuri e tragjedi. Poeti e shpreh dhimbjen e tij në pak rreshta që bëhen të popullit sepse atij i përket, përfundimisht, sa dhimbja aq edhe poezia. Read the rest of this entry »


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 289 other followers